Η παιδούλα της Ανατολής είναι ένα βιβλίο του Νώντα Βαλεοντή, ο οποίος κατάγεται από τη Σάμο. Η υπόθεση του βιβλίου αφορά τη Μικρασιάτισσα μητέρα του, η οποία ήρθε στο νησί από τη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική καταστροφή. Η Καλλιοπίτσα ήταν μικρό παιδάκι όταν η μάνα της αναγκάστηκε να πάρει τα δυο παιδιά της και να ξενιτευτεί. Τον πατέρα της έμελλε να μη τον ξαναδεί ποτέ, αφού οι Τούρκοι τον έπιασαν και τον έστειλαν στα βάθη της Ανατολής, όπως και πολλούς άλλους, στα Αμελέ Ταμπουρού, όπως ονόμαζαν τα Τάγματα Εργασίας, τα Τάγματα Θανάτου. Εκεί θα έκανε καταναγκαστικά έργα, αν κατάφερνε να φτάσει ζωντανός στον προορισμό αυτό μετά από τις τεράστιες κακουχίες που θα περνούσε στον δρόμο. Εξάλλου, ο βασικός σκοπός των ταγμάτων αυτών ήταν η εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού.
     Η ζωή στη Σάμο για τη μάνα και τα παιδιά ήταν πάρα πολύ δύσκολη, αφού οι ντόπιοι τους αντιμετώπιζαν με περισσή εχθρότητα. Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Τότε, πέφτει στα δίχτυα του έρωτα ενός αγράμματου, τραχύ ανθρώπου, ο οποίος όμως είχε λιονταρίσια ψυχή. Η μάνα της τη παρακάλεσε να μη παντρευτεί αυτόν τον άνθρωπο, αλλά εκείνη δε την άκουσε. Προχώρησε, κάνοντας το μεγάλο βήμα κι έτσι έχασε για πάντα το χαμόγελο από τα χείλη της.
      Ο Κωνσταντής, ο άντρας της Καλλιοπίτσας, παίρνει μέρος στον πόλεμο του ’40. Νέος πόλεμος, νέα δράματα, νέος πόνος. «Σκληρές μάχες σώμα με σώμα. Η προδοσία του αγώνα, η οπισθοχώρηση, η Κατοχή.»