Ένα από τα πιο πολύτιμα εφόδια που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους, είναι να τα μάθουν να τρέφονται υγιεινά. Όταν τρεφόμαστε υγιεινά, είμαστε περισσότερο υγιείς και κατά συνέπεια ζούμε καλύτερα και περισσότερο.
Πώς όμως μπορούμε να καταφέρουμε ένα παιδί να τρώει φαγητά για τα οποία αρχικά δε φαίνεται να έχει αναπτύξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον;
Πρώτα απ’ όλα, λένε συχνά, πως ίσως ένα παιδί θα πρέπει να δοκιμάσει πολλές φορές μία τροφή μέχρι τελικά να αποκτήσει ενδιαφέρον γι’ αυτή. Πέρα όμως από αυτό, ας μη ξεχνάμε ότι τα παιδιά μιμούνται τους γονείς, ιδιαίτερα όταν είναι πολύ μικρά.
Έχοντας ως δεδομένα τα παραπάνω, προσπάθησα αρκετές φορές, και συνεχίζω να προσπαθώ να διδάξω στο παιδί να τρώει υγιεινά, χωρίς να του ασκώ την παραμικρή πίεση. Άλλωστε, οφείλουμε να εμπιστευόμαστε το στομαχάκι και τον οργανισμό του παιδιού για το πόσο και τι χρειάζεται να φάει.
Και ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου εμπειρία για την οποία είμαι πραγματικά πολύ υπερήφανη.
Το σπουργητάκι μου δεν ήθελε ούτε καν να βλέπει μπροστά της το μπρόκολο. Αυτό με στενοχώρησε ιδιαίτερα, καθώς λατρεύω αυτή τη σούπερ τροφή με την πολύ βιταμίνη C και όλα τα υπόλοιπα που διαθέτει. Θεωρούσα πάντα σημαντικό η μικρούλα μου να λαμβάνει τα οφέλη αυτού του λαχανικού.
Άρχισα, λοιπόν, να βάζω στο πιάτο της κι ένα δεντράκι μπρόκολο κάθε μέρα. Η αντίδρασή της ήταν πάντα να το πιάνει με αηδία και να το πετά στο πάτωμα. Το έκανα αρκετές φορές, ώσπου άρχισα να απογοητεύομαι. Σύντομα, όμως, αποφάσισα να το δω πιο χαλαρά.
Μια μέρα της έβαλα μπρόκολο στο πιάτο της, ως συνήθως, κι εκείνη το πέταξε(ως συνήθως). Όμως, αυτή τη φορά είχα βάλει σε ένα άλλο πιάτο μπρόκολο για τη μανούλα.
Πάντα μου άρεσε το χειμώνα να τρώω συχνά τα βράδια μπρόκολο με τριμμένο τυράκι και ωμό ελαιόλαδο.
Έτσι, εκείνο το απόγευμα κάθισα στο χαλί, ώστε η μικρή να έχει πρόσβαση αν θελήσει στο πιάτο μου, κι άρχισα να απολαμβάνω το γεύμα μου, χωρίς να γυρίζω καν να την κοιτάξω.
Η μικρή, βλέποντάς με να τρώω με τόση ευχαρίστηση, με πλησίασε κι έβαλε το χέρι της μέσα στο πιάτο, αρπάζοντας ένα δεντράκι από το μπρόκολο μου. Εγώ συνέχισα να τρώω σαν να μη συμβαίνει τίποτα κι εκείνη είχε ξανά το βλέμμα της αηδίας, αλλά χωρίς να αφήνει το δεντράκι να πέσει κάτω. Χωρίς να πάρει τα μάτια της από πάνω μου κι ενώ συνέχιζα να τρώω χωρίς να τη κοιτώ, το δοκίμασε διστακτικά και το άφησε ξανά κάτω.
Την επόμενη μέρα επανέλαβα για μια ακόμη φορά την ίδια διαδικασία. Αυτή τη φορά, όμως, το σπουργητάκι μου άρχισε να τρώει κανονικά από το πιάτο μου, ξεπερνώντας γρήγορα τον αρχικό δισταγμό της. Ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου, καθώς ένιωθα πως κατάφερα κάτι πολύ σημαντικό και με τον σωστό τρόπο.
Από εκεί και πέρα, η μικρούλα μου δεν έτρωγε, αλλά κατασπάραζε το μπρόκολο της σχεδόν κάθε απόγευμα του Χειμώνα. Φυσικά, έχοντας πάντα τη μανούλα δίπλα της να καταβροχθίζει το δικό της…
































