Πώς να μάθει το παιδί να τρώει υγιεινά

Ένα από τα πιο πολύτιμα εφόδια που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους, είναι να τα μάθουν να τρέφονται υγιεινά. Όταν τρεφόμαστε υγιεινά, είμαστε περισσότερο υγιείς και κατά συνέπεια ζούμε καλύτερα και περισσότερο.

Πώς όμως μπορούμε να καταφέρουμε ένα παιδί να τρώει φαγητά για τα οποία αρχικά δε φαίνεται να έχει αναπτύξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον;

Πρώτα απ’ όλα, λένε συχνά, πως ίσως ένα παιδί θα πρέπει να δοκιμάσει πολλές φορές μία τροφή μέχρι τελικά να αποκτήσει ενδιαφέρον γι’ αυτή. Πέρα όμως από αυτό, ας μη ξεχνάμε ότι τα παιδιά μιμούνται τους γονείς, ιδιαίτερα όταν είναι πολύ μικρά.

Έχοντας ως δεδομένα τα παραπάνω, προσπάθησα αρκετές φορές, και συνεχίζω να προσπαθώ να διδάξω στο παιδί να τρώει υγιεινά, χωρίς να του ασκώ την παραμικρή πίεση. Άλλωστε, οφείλουμε να εμπιστευόμαστε το στομαχάκι και τον οργανισμό του παιδιού για το πόσο και τι χρειάζεται να φάει.

Και ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου εμπειρία για την οποία είμαι πραγματικά πολύ υπερήφανη.

Το σπουργητάκι μου δεν ήθελε ούτε καν να βλέπει μπροστά της το μπρόκολο. Αυτό με στενοχώρησε ιδιαίτερα, καθώς λατρεύω αυτή τη σούπερ τροφή με την πολύ βιταμίνη C και όλα τα υπόλοιπα που διαθέτει. Θεωρούσα πάντα σημαντικό η μικρούλα μου να λαμβάνει τα οφέλη αυτού του λαχανικού.

Άρχισα, λοιπόν, να βάζω στο πιάτο της κι ένα δεντράκι μπρόκολο κάθε μέρα. Η αντίδρασή της ήταν πάντα να το πιάνει με αηδία και να το πετά στο πάτωμα. Το έκανα αρκετές φορές, ώσπου άρχισα να απογοητεύομαι. Σύντομα, όμως, αποφάσισα να το δω πιο χαλαρά.

Μια μέρα της έβαλα μπρόκολο στο πιάτο της, ως συνήθως, κι εκείνη το πέταξε(ως συνήθως). Όμως, αυτή τη φορά είχα βάλει σε ένα άλλο πιάτο μπρόκολο για τη μανούλα.

Πάντα μου άρεσε το χειμώνα να τρώω συχνά τα βράδια μπρόκολο με τριμμένο τυράκι και ωμό ελαιόλαδο.

Έτσι, εκείνο το απόγευμα κάθισα στο χαλί, ώστε η μικρή να έχει πρόσβαση αν θελήσει στο πιάτο μου, κι άρχισα να απολαμβάνω το γεύμα μου, χωρίς να γυρίζω καν να την κοιτάξω.

Η μικρή, βλέποντάς με να τρώω με τόση ευχαρίστηση, με πλησίασε κι έβαλε το χέρι της μέσα στο πιάτο, αρπάζοντας ένα δεντράκι από το μπρόκολο μου. Εγώ συνέχισα να τρώω σαν να μη συμβαίνει τίποτα κι εκείνη είχε ξανά το βλέμμα της αηδίας, αλλά χωρίς να αφήνει το δεντράκι να πέσει κάτω. Χωρίς να πάρει τα μάτια της από πάνω μου κι ενώ συνέχιζα να τρώω χωρίς να τη κοιτώ, το δοκίμασε διστακτικά και το άφησε ξανά κάτω.

Την επόμενη μέρα επανέλαβα για μια ακόμη φορά την ίδια διαδικασία. Αυτή τη φορά, όμως, το σπουργητάκι μου άρχισε να τρώει κανονικά από το πιάτο μου, ξεπερνώντας γρήγορα τον αρχικό δισταγμό της. Ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου, καθώς ένιωθα πως κατάφερα κάτι πολύ σημαντικό και με τον σωστό τρόπο.

Από εκεί και πέρα, η μικρούλα μου δεν έτρωγε, αλλά κατασπάραζε το μπρόκολο της σχεδόν κάθε απόγευμα του Χειμώνα. Φυσικά, έχοντας πάντα τη μανούλα δίπλα της να καταβροχθίζει το δικό της…

Οι 6 αγαπημένες μου εφαρμογές για το 2020

Το ξεσκαρτάρισμα που αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση δεν αφορά μόνο τα υλικά αγαθά που έχουμε στον χώρο μας, αλλά και τα ψηφιακά περιττά που μπορεί να κρατάμε στο κινητό μας. Όταν άρχισα να ξεσκαρτάρω το κινητό μου, είχα ήδη πάρει την απόφαση να περιορίσω τις εφαρμογές μου σε αυτές που πραγματικά χρειαζόμουν και να ελαττώσω τον αριθμό των σελίδων που είχα στην οθόνη μου.

Ενώ, λοιπόν, στην αρχή είχα πάνω από δέκα εφαρμογές, κατέληξα να διαθέτω μόνο τις επόμενες έξι.

YASIO

Την εφαρμογή αυτή την ανακάλυψα σχεδόν ένα χρόνο πριν, όταν ήθελα να χάσω τα κιλά της εγκυμοσύνης, εν όψει και της γάμο-βάπτισης που ετοιμάζαμε και από τότε δε την έχω αποχωριστεί από το κινητό μου. Μπορεί να μην εξακολουθώ να κάνω τη δίαιτα των 1200 θερμίδων, αλλά με βοηθά να ξέρω περίπου τι έχω φάει και πόσες θερμίδες θέλω να προσθέσω ακόμη στον οργανισμό μου.

LISTONIC

Αναζητούσα μια εφαρμογή που θα μπορούσα να γράφω τα ψώνια που θέλουμε γενικώς να κάνουμε και τα οποία θα ήταν τέλεια οργανωμένα σε λίστες. Βασικότερο στοιχείο αυτής της εφαρμογής θα έπρεπε να ήταν ότι την ίδια στιγμή που εγώ φτιάχνω τη λίστα στο σπίτι, ο άντρας μου να μπορεί να τη δει στο κινητό του οπουδήποτε κι αν βρίσκεται. Η Listonic είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα.

SMARTBOOKMARK

Εδώ μπορώ και ταξινομώ σε φακέλους-που δημιουργώ η ίδια-τους σελιδοδείκτες μου. Συνήθιζα να γεμίζω την αρχική οθόνη μου με σελιδοδείκτες όλων των ειδών κι αυτή η εφαρμογή με έχει βολέψει πολύ. Πλέον, όμως, φροντίζω να επισκέπτομαι τους σελιδοδείκτες μου πιο συχνά, ώστε να διαγράφω όσα δε χρειάζομαι πια. Επιπλέον, τώρα πια το σκέφτομαι διπλά προτού αποθηκεύσω έναν σελιδοδείκτη. Έτσι, μου μένει λιγότερο ξεσκαρτάρισμα για την επόμενη φορά.

MILESTONES

Ανάλογα με την ηλικία που έχει το παιδί μου, βλέπω την εξέλιξη που προβλέπεται να έχει. Μπαίνω σχεδόν κάθε μήνα στην εφαρμογή αυτή, ώστε να απαντήσω στις τρέχουσες ερωτήσεις ή να τσεκάρω αν έχω αφήσει κάποια ερώτηση αναπάντητη τους προηγούμενους μήνες.

WORLDNEWS

Αγαπώ πολύ αυτή την εφαρμογή. Εκεί αποθηκεύω τα ιστολόγια και τις εφημερίδες και τα sites που παρακολουθώ καθημερινά (αρκεί να έχω χρόνο). Έχει κι εκεί δυνατότητα να μπουν σελιδοδείκτες, αλλά χωρίς να είναι οργανωμένα με κάποιον τρόπο. Εκεί υπάρχουν ήδη διάφορες εφημερίδες, αλλά μπορεί κανείς να προσθέσει κι άλλες ή ακόμη και να αφαιρέσει τις ήδη υπάρχουσες.

GOODREADS

Καλά, αυτή την εφαρμογή φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) τη γνωρίζετε. Γι αυτό άλλωστε και την άφησα για το τέλος. Είναι ο τέλειος τρόπος για να κρατάς αρχείο των βιβλίων που έχεις διαβάσει, διαβάζεις αυτόν τον καιρό ή θες να διαβάσεις μελλοντικά. Πολύτιμο εργαλείο για τους βιβλιοφάγους και μη.

Τελικά, όταν έχεις λιγότερα, τα θυμάσαι καλύτερα και αφιερώνεις περισσότερο χρόνο σε αυτά. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έχεις σπανιότερα την επιθυμία να ασχοληθείς με το κινητό. Έτσι, αφιερώνεις τον ελεύθερο χρόνο σου σε όσα πραγματικά έχουν αξία για σένα.

Βιβλίο: Αποτελεσματική Διαπαιδαγώγηση

Ως νέα μανούλα που δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με μωρά, θέλησα να ενημερωθώ για μεθόδους διαπαιδαγώγησης των παιδιών και να διαλέξω ν’ ακολουθήσω εκείνη τη μέθοδο που θα ταίριαζε σε μεγαλύτερο βαθμό στη δική μου οικογένεια.

Ο θετικός τρόπος διαπαιδαγώγησης και η μέθοδος Montessori με κέρδισαν αμέσως. Η ιδέα του να μεγαλώνω το παιδί μου χωρίς να το μαλώνω συνεχώς και θέτοντάς του σαφή όρια από την αρχή, είναι η ιδανική για εμάς. Βέβαια, ο θετικός τρόπος διαπαιδαγώγησης και η μέθοδος Μοντεσσόρι δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά δε μπορεί να πει κάποιος ότι διαφέρουν ιδιαίτερα.

Άρχισα, λοιπόν, να παρακολουθώ βίντεο μαμάδων κι εκπαιδευτικών της μεθόδου Μοντεσσόρι στο youtube και να διαβάζω άρθρα ειδικών στο είδος. Κάπου εκεί ανακάλυψα το βιβλίο «Αποτελεσματική Διαπαιδαγώγηση-Positive Discipline» της Jane Nelsen. Πρόκειται για ένα βιβλίο ιδιαίτερα δημοφιλές με περισσότερα από 700.000 αντίτυπα παγκοσμίως.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Πρώτα από όλα αξίζει να σημειώσουμε ότι η συγγραφέας είναι διακεκριμένη ψυχολόγος, παιδαγωγός, αλλά και μητέρα επτά παιδιών.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου δείχνει σε εμάς τους γονείς, αλλά και τους εκπαιδευτικούς, πώς ν’ αντιμετωπίζουμε ρεαλιστικές και συχνές κρίσιμες καταστάσεις με τα παιδιά, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Μας καθοδηγεί να μάθουμε τα πραγματικά προβλήματα που κρύβονται πίσω από τη συμπεριφορά των παιδιών, ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε σωστή και μόνιμη λύση.

Οι γονείς μαθαίνουν να κατανοούν πως στόχος των παιδιών είναι να ανήκουν και ότι αυτό σίγουρα δε μπορούν να το νιώσουν κάνοντάς τα να νιώθουν άσχημα, να πληγωθούν, να κατακλυστούν από αρνητικά συναισθήματα. Τα παιδιά, αντίθετα, χρειάζονται αγάπη κι ενθάρρυνση. Στόχος είναι να δημιουργήσουμε ευτυχισμένα παιδιά,εφοδιασμένα με όλα όσα χρειάζονται για να πορευτούν στη ζωή.

Το βιβλίο περιέχει δώδεκα κεφάλαια και περιλαμβάνει κοινά αλλά και ξεχωριστά κεφάλαια για το σπίτι και το σχολείο. Είναι πολύ σημαντικό το ότι δίνονται εργαλεία αντιμετώπισης συγκεκριμένων συμπεριφορών και πίνακες που θα βοηθήσουν γονείς και δασκάλους.

Οι ηλικίες τις οποίες αφορά

Είτε πρόκειται για νέο γονιό είτε όχι, η «Αποτελεσματική Διαπαιδαγώγηση» τον αφορά. Βέβαια, όλα όσα περιλαμβάνει αφορούν κυρίως τα παιδιά που έχουν περάσει τα τρία χρόνια της ζωής τους, αφού μέχρι τότε αρκεί μόνο η απόσπαση της προσοχής του παιδιού με κάτι άλλο, προκειμένου να ξεχαστεί.

Όμως, ακόμη και για τις μικρότερες ηλικίες, ο γονιός αξίζει να μάθει τον τρόπο που σκέφτονται και δρουν τα παιδιά, ακόμη κι όταν είναι μικρότερα των τριών ετών.

Ειδική μνεία γίνεται στους έφηβους ( δε μελέτησα ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι), ενώ ξεχωριστές σελίδες θα συναντήσει κανείς για κάθε παιδί, ανάλογα με τη σειρά γέννησής του, αλλά και τη διαφορά ηλικίας που έχει με τα υπόλοιπα αδέρφια του.

Μετά την ανάγνωση

Έχω διαβάσει ήδη δυο φορές το βιβλίο αυτό κι έχω κρατήσει πολλές σημειώσεις. Σκοπεύω δε να το διαβάζω τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο. Με βοήθησε να καταλάβω πολλά πράγματα για τον τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί το σχεδόν ενάμιση ετών μωρό μου και να αντιδρώ ανάλογα σε δύσκολες καταστάσεις.

Βέβαια, όπως λέει κι η συγγραφέας, κανείς γονιός δεν μπορεί να είναι τέλειος, όσο καλά ενημερωμένος και να είναι. Τα λάθη είναι αναπόφευκτα και πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει λάθη και να τον συγχωρούμε. Σημασία έχει να συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Θα πρέπει όμως και να μη ξεχνάμε ότι όπως δεν υπάρχει γονιός που να είναι τέλειος, δεν υπάρχουν και παιδιά που να είναι τέλεια, οπότε κι εκεί η συμπεριφορά μας θα πρέπει να είναι ανάλογη.

Τελικά, είναι «μαγικό» να είσαι γονιός…κι όπως κάθε ταξίδι, έχει κι αυτό τις δυσκολίες του. Ευτυχώς, υπάρχουν τρόποι για να κάνουμε αυτό το «ταξίδι» πιο ευχάριστο, πιο δημιουργικό, καλύτερο. Τόσο για τα παιδιά μας, όσο και για εμάς.

Έχετε ακούσει για το ξεσκαρτάρισμα των 30 ημερών;

Αρκετοί άνθρωποι σήμερα, έχοντας μπουχτίσει από τη μανία του υπερκαταναλωτισμού που κυριαρχούσε μέχρι πρόσφατα στις ζωές μας, στρέφονται στον μινιμαλιστικό τρόπο ζωής. Σε αυτό συχνά συνέβαλε η οικονομική κρίση, αλλά και η ανάγκη πια να ευαισθητοποιηθούμε λίγο και για το περιβάλλον.

Στόχος, λοιπόν, αυτών των ανθρώπων είναι να ανακαλύψουν τι πραγματικά τους κάνει ευτυχισμένους και τι όχι. Αυτός είναι ένας δρόμος μακρύς, αλλά κατά τη γνώμη μου όχι δύσκολος, σίγουρα όμως ευχάριστος. Ένας δρόμος που φέρνει χαρά, ικανοποίηση και τελικά ευτυχία.

Το ταξίδι αυτό έχει ως εκκίνηση το ξεσκαρτάρισμα πρώτα των υλικών αγαθών που έχουμε στον χώρο μας, που δεν έχουν πια πραγματική αξία στη ζωή μας, αλλά που μπορεί να τα κρατάμε από συνήθεια ή δεν έχουμε σκεφτεί καν γιατί τα κρατάμε ακόμη.

30 days of decluttering – Η πρώτη μέθοδος που ακολούθησα

Αν και δεν υπήρξα ποτέ οπαδός του υπερκαταναλωτισμού, η ιδέα του μινιμαλιστικού τρόπου ζωής με δελέασε από την αρχή, κυρίως γιατί λατρεύω την οργάνωση σε σημείο που στρεσάρομαι υπερβολικά όταν αυτή λείπει από τη ζωή μου.

Η πρώτη μέθοδος που χρησιμοποίησα ποτέ (το περασμένο καλοκαίρι) είναι η μέθοδος ξεσκαρταρίσματος των 30 ημερών, μια μέθοδο που εισήγαγαν οι λεγόμενοι «The Minimalists» Joshua και Ryan. Σύμφωνα με αυτή, λοιπόν, για 30 συνεχόμενες ημέρες «διώχνω» από τον χώρο μου πράγματα που δε χρειάζομαι πια με τον παρακάτω τρόπο.

Την πρώτη μέρα δωρίζω ή πετάω ή ανακυκλώνω ένα αντικείμενο που δε χρειάζομαι και δε δίνει αξία στη ζωή μου. Τη δεύτερη μέρα επαναλαμβάνω την ίδια διαδικασία για δύο αντικείμενα. Την τρίτη μέρα εφαρμόζω το ίδιο για τρία αντικείμενα κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο, μετά το πέρας των 30 ημερών, θα έχω ξεφορτωθεί 465 αντικείμενα που δεν έχουν αξία για μένα.

Η αμφιβολία που έγινε πρόκληση

Ο αριθμός αυτός μου φάνηκε εξωφρενικός και με έκανε να γελάσω. Αποκλείεται να είχα στη κατοχή μου 465 άχρηστα για μένα πράγματα. Όμως, θέλησα να δοκιμάσω αυτή τη μέθοδο για να δω που θα με έβγαζε τελικά. Σε τελική ανάλυση, μπορεί να μην έβρισκα αυτόν τον αριθμό άχρηστων για μένα αντικειμένων, αλλά θα αποχωριζόμουν όσα από αυτά τα αντικείμενα θα κατόρθωνα να βρω.

Ξεκίνησα, λοιπόν, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την πρώτη μου μέρα…τη δεύτερη κ.λ.π., βρίσκοντας με μεγάλη ευκολία τα λίγα πράγματα που ήθελα να ξεφορτωθώ.

Καθώς συνέχιζα «το ταξίδι μου» όμως, συνάντησα συναισθήματα που δε περίμενα αρχικά, ενώ ο τρόπος σκέψης μου σχετικά με την κατοχή αντικειμένων άρχισε σταδιακά να αλλάζει.

Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν ικανοποίηση που τα κατάφερνα, έκπληξη που δεν είχα συνειδητοποιήσει τόσα χρόνια ότι κρατούσα πράγματα που δε θα χρησιμοποιούσα ποτέ ξανά ή δεν έδιναν πια κάποια αξία στη ζωή μου.

Όσα αποκόμισα μετά από ένα μήνα.

Και ναι, κατόρθωσα να ξεφορτωθώ 465 αντικείμενα που δε χρειαζόμουν. Σε αυτό, βέβαια, με βοήθησε κι ο άντρας μου που θέλησε να συμμετέχει, αναλαμβάνοντας την εργαλειοθήκη, την αποθήκη, τα αχρησιμοποίητα καλώδια και λοιπό εξοπλισμό.

Όταν ξεφορτωθήκαμε όλα αυτά, ρίξαμε μια ματιά στον χώρο μας κι ένα αίσθημα ανακούφισης κι επιτυχίας μας πλημμύρισε. Οι χώροι φαίνονταν πιο τακτοποιημένοι και άνετοι, ενώ μπορούσαμε να θυμόμαστε με μεγαλύτερη ακρίβεια, αλλά και να βλέπουμε με μεγαλύτερη ευκολία αυτά που είχαμε στην κατοχή μας. Όπως καταλαβαίνετε, ήταν να μη γίνει η αρχή… Το ταξίδι μου προς τον μινιμαλιστικό τρόπο ζωής είχε ήδη ξεκινήσει.

Πολύ θα ήθελα να δω τα σχόλιά σας.

Έχετε εφαρμόσει ποτέ αυτή τη μέθοδο;

Σας κίνησε την περιέργεια;

Bullet Journal 2020

Στην προηγούμενη ανάρτηση υποσχέθηκα να παρουσιάσω σε επόμενη το Bullet Journal μου για το 2020. Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι αφιερωμένη σε αυτό.

Καταρχήν, θα ήθελα να πω ότι αυτό το εργαλείο διαχείρισης είναι ότι πιο χρήσιμο βρέθηκε ποτέ στα χέρια μου. Γι’ αυτό πήρα την απόφαση να επενδύσω σε ένα αρκετά καλό σημειωματάριο με τελείες, το οποίο με έχει βολέψει πάρα πολύ.

Το μόνο ανεπαίσθητα ενοχλητικό είναι ότι κάνει αυτό το ghosting, δηλαδή αχνοφαίνονται τα σχέδια που έχω κάνει σε προηγούμενες σελίδες, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες. Όμως, το ότι έχει τελείες είναι εξαιρετικό, καθώς δεν χρειάζομαι χάρακα για να σχεδιάσω τα όμορφα πράγματα που βρίσκω στο pinterest.

Είναι υπέροχο το ότι μπορεί κάποιος να επιλέξει μόνος του πότε θα σχεδιάσει – ετοιμάσει τους επόμενους μήνες του Bullet Journal του. Προσωπικά, το πηγαίνω σιγά σιγά και φτιάχνω τον επόμενο μήνα έναν μήνα πριν. Αυτό το κάνω γιατί συχνά οι ανάγκες αλλάζουν, οπότε με αυτόν τον τρόπο έχω λιγότερες πιθανότητες να μετανιώσω για κάποια σελίδα που έχω ήδη δημιουργήσει.

Άλλοι, για δικούς τους λόγους, ετοιμάζουν όλους τους μήνες στην αρχή του χρόνου ή απλώς τους επόμενους τρεις ή έξι μήνες. Εξαρτάται καθαρά από το πως εξυπηρετεί τον καθένα. Αυτή είναι άλλωστε η μαγεία του bullet journal, το ότι μπορεί κανείς να κάνει ότι πιστεύει πως του ταιριάζει καλύτερα.

Εσείς έχετε ξεκινήσει το δικό σας bullet journal;

Αν ναι, τι οφέλη σας έχει επιφέρει;

Αν οχι, πώς σας φαίνεται σαν ιδέα;

Το πρώτο μου Bullet Journal

Το καλοκαίρι του 2019 ξεκίνησα να φτιάχνω το πρώτο μου Bullet Journal. Ως λάτρης της οργάνωσης με το που έπεσε στην αντίληψή μου η ύπαρξη του θαυμάσιου αυτού εργαλείου, άρχισα να παρακολουθώ μανιωδώς τη χρησιμότητά του από τους πολλούς φανατικούς του οπαδούς. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι με γνωρίζετε από τις προηγούμενες αναρτήσεις μου, δε θα μπορούσα να παραλείψω να γίνω κι εγώ μία από αυτούς. Και πώς θα μπορούσα άλλωστε…

Το Bullet Journal είναι πολλά πράγματα μαζί σε ένα, ανάλογα με το πώς βολεύει τον καθένα.

Και αμέσως θα εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ με αυτό.

Ο καθένας μας σκέφτεται και λειτουργεί διαφορετικά, αλλά και τα ενδιαφέροντα του καθενός διαφέρουν σημαντικά. Έτσι, ξεχωριστός είναι κι ο τρόπος που ο καθένας θέλει να βλέπει οργανωμένη τη ζωή του. Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν να κρατούν ημερολόγιο για την καθημερινή τους ζωή, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, ενώ κάποιοι άλλοι απεχθάνονται κάτι τέτοιο. Σε άλλους ανθρώπους αρέσει να κρατούν ημερολόγιο των συνηθειών τους, τα λεγόμενα Habbit Trackers (λάτρης των οποίων είμαι κι εγώ). Άλλοι, πάλι, προτιμούν να κρατούν σημειώσεις εβδομαδιαία, μηνιαία ή και τα δυο μαζί.

Τι είναι το Bullet Journal;

Στόχος του Bujo (όπως λέγεται εν συντομία) είναι να καλύψει τις ανάγκες του καθενός ξεχωριστά. Ένα άδειο σημειωματάριο ή οποιοδήποτε άλλο τετράδιο, συνήθως σε μέγεθος Α5 ώστε να είναι πιο πρακτικό, αλλά ταυτόχρονα όχι πολύ μικρό. Το σημειωματάριο αυτό μπορεί να είναι με γραμμές, κουτάκια ή τελείες, ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός. Συνήθως όμως προτιμώνται τα dot books, δηλαδή αυτά με τις τελείες, γιατί βοηθά στο να σχεδιάζει κανείς πλαίσια και οτιδήποτε άλλο θελήσει και μάλιστα χωρίς χάρακα. Άκρως κατάλληλο και για όσους δε το έχουν και πολύ με τα σχέδια και τη ζωγραφική.

Το σημειωματάριο αυτό, λοιπόν, το φτιάχνει ο καθένας όπως αγαπά και τον βολεύει.

Εγώ άρχισα να δημιουργώ το δικό μου bullet journal τον περασμένο Ιούνιο με ένα απλό τετράδιο τριών θεμάτων που βρήκα στο συρτάρι μου. Το τετράδιο αυτό είχε κανονικό μέγεθος με αποτέλεσμα να μη χωράει στη τσάντα μου, ενώ είχε υπερβολικά πολλές σελίδες, που από τον ενθουσιασμό μου προσπάθησα να τις χρησιμοποιήσω όλες, προσθέτοντας θέματα που δε χρειαζόμουν πραγματικά. Οι γραμμές που είχε το τετράδιο δεν ήταν καθόλου βολικές για μένα που δεν «πιάνει» το χέρι μου, με αποτέλεσμα να κάνω πράγματα που δε μου άρεσαν. Μέσα στον ενθουσιασμό μου χρησιμοποίησα πολλά χρώματα από στυλό και μαρκαδοράκια, που ούτε ήξερα ότι είχα, κάνοντάς το τελικά να μοιάζει καρναβάλι.

Παρεμπιπτόντως, κάπου εκεί ήταν που συνειδητοποίησα πως διέθετα πολλά αχρείαστα στυλό και μαρκαδοράκια. Έτσι, έκανα ένα ξεσκαρτάρισμα που μείωσε την γραφική μου ύλη από τις δυο κασετίνες στη μία. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη γι’αυτό.

Τελικά, χαίρομαι πολύ που το πρώτο μου bujo ήταν «ότι βρήκα μπροστά μου» εκείνη τη στιγμή. Κι αυτό γιατί πειραματίστηκα και είδα τι με ενδιαφέρει, τι με βολεύει και μου ταιριάζει πραγματικά. Το Bullet Journal είναι «μαγικό».

Προς το παρόν, κρατώ μυστικό το δεύτερο bullet journal μου, αυτό του 2020. Αυτό θα σας το παρουσιάσω με μεγάλη μου χαρά σε επόμενη ανάρτηση. Μέχρι τότε, να είστε όλοι καλά και να περνάτε ακόμη καλύτερα.

Καπιταλισμός Καπούτ

     Ο Robert Misik είναι ένας μαχόμενος αριστερός δημοσιογράφος  από την Αυστρία. Το ενδιαφέρον του για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα και γενικότερα τις χώρες

του Νότου είναι ιδιαίτερο. Στο εξαίρετο βιβλίο του «Καπιταλισμός Καπούτ» παρουσιάζει και αναλύει την μάστιγα της εποχής μας που είναι τα χρέη και η λιτότητα που τα ακολουθεί στο καπιταλιστικό σύστημα. Τί θα συνέβαινε άραγε αν είχε επικρατήσει η άποψη των Κεϊνσιανών για ευημερία αντί για τη λιτότητα που επέβαλαν οι φιλελεύθεροι;
     Στο βιβλίο παρουσιάζεται ο άδικος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι χώρες του Νότου εξαιτίας των χρεών τους, από τους Βόρειους Ευρωπαίους. «PIGS=γουρούνια» χαρακτηρίστηκαν οι χώρες του Νότου – PIGS(Portugal, Ireland, Greece, Spain). Τελικά, όμως, πώς έχουν αλήθεια τα πράγματα; Ποιοι είναι πραγματικά οι χαμένοι και ποιοι κέρδισαν πολλά από αυτή την κατάσταση;
     «Ανταγωνιστικότητα. Η ιδεολογία-ανοησία του αιώνα». Οι Φιλελεύθεροι έχουν θεοποιήσει την ανταγωνιστικότητα και θέλουν να την εφαρμόζουν παντού. Με μέτρο και σε συγκεκριμένους τομείς, λίγη ανταγωνιστικότητα δεν βλάπτει, αλλά όταν γίνεται παντού, χωρίς όρια καταντά σκέτη ανοησία και δε φέρνει τίποτα το θετικό.
      Οι ανισότητες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα μετά την εφαρμογή της λιτότητας. Οι πλούσιοι αποκτούν πολλά περισσότερα από αυτά που ήδη έχουν και οι φτωχοί χάνουν τα πάντα. Η μεσαία τάξη εξασθενεί. «Η αυξανόμενη ανισότητα είναι ένα σύμπτωμα αποτυχίας του συστήματος». Πρόοδος…Εργασία…Μόρφωση…Καινοτομία. Οι «Γκρίζες Κοινωνίες» της Ευρώπης και η αχρήστευση των νέων ανθρώπων. Τελικά, τι εννοούμε όταν μιλάμε για χρέος;

Drastiria

Το όνομα δεν είναι τυχαίο. Θα το διαπιστώσετε κι εσείς! Μια μανούλα που περνάει πολύ χρόνο στο σπίτι με το μικρό της κοριτσάκι μπορεί να είναι πάρα πολύ δραστήρια. Ψάχνοντας τρόπους να βελτιώσει τη ζωή της οικογένειας, την ευτυχία των μελών της. Καταβάλλοντας καθημερινές προσπάθειες να είναι όλα οργανωμένα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η μανούλα στο σπίτι διαβάζει, μελετά για τον καλύτερο τρόπο διαπαιδαγώγησης του παιδιού της, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει όσο πιο σωστά τις μοναδικές προκλήσεις που παρουσιάζονται συνεχώς μπροστά της. Είναι εκεί 24/7, πρέπει να ελέγχει τον εαυτό της, να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη. Αποκτά την ανάγκη να αλληλεπιδρά με άλλες μανούλες, να μαθαίνει από αυτές, να μοιράζεται ανησυχίες και κοινά βιώματα.

Η μανούλα στο σπίτι φροντίζει να μη ξοδεύει… εις βάρος του περιβάλλοντος και της ίδιας της οικογένειας. Όσο περισσότερα υλικά αγαθά έχει ένα σπίτι, τόσο περισσότερο το άγχος που «φωλιάζει» σε αυτό. Τα μέλη της οικογένειας και κυρίως τα παιδιά, παύουν να είναι ιδιαίτερα δημιουργικά. Θα μιλήσουμε και πιο διεξοδικά για όλα αυτά, μέσα από την εμπειρία μου με την μικρή μου.

Τα θέματα που με ενδιαφέρουν είναι πολλά. Θα παραθέσω μόνο ορισμένα που κυριαρχούν στη ζωή μου και με τα οποία σκοπεύω να ασχοληθώ σε αυτό το μπλογκ. Ο μινιμαλιστικός τρόπος ζωής έχει εισβάλλει εδώ και σχεδόν ένα χρόνο στη ζωή μου κι έχει φέρει τα πάνω κάτω. Το εργαλείο μου σε αυτόν τον τρόπο ζωής που έχω επιλέξει είναι το λεγόμενο BUJO(Bullet Journal). Έχω αρχίσει να ακολουθώ τον δύσκολο -θα έλεγα- δρόμο του Low Waste. Με μικρά βήματα προσπαθώ να επιβαρύνει η οικογένειά μου όσο το δυνατόν λιγότερο το περιβάλλον. Το «ταξίδι» αυτό ξεκίνησε πολύ πρόσφατα και έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε ακόμα. Στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού μου μελετώ κι ακολουθώ την μέθοδο Montessori την οποία θεωρώ εξαιρετική.

Θα πρέπει να συμφωνήσετε πως η προηγούμενη παράγραφος σας κατατόπισε σχετικά με τη θεματική του μπλογκ, τουλάχιστον για το κύριο μέρος της. Ωστόσο, στο ιστολόγιο αυτό θα βρείτε και διάφορα άλλα θέματα, πολλά από τα οποία προέρχονται από τα δύο προηγούμενα μπλογκ μου.

Καλή Χρονιά σε όλους μας!

Από τις πρώτες μου δημιουργίες πλεξίματος

Μπορεί να μη κατάφερα να πιάσω το βελονάκι και τις βελόνες καθόλου φέτος….
Όμως η αγάπη μου για το πλέξιμο παραμένει.

Στις φωτογραφίες τις ανάρτησης αυτής,
σας παρουσιάζω μερικές από τις δημιουργίες πλεξίματος,

που είχα φτιάξει στο παρελθόν.

Γαντάκια χωρίς δάχτυλα και…

τερλικάκια για τον καλό μου κι εμένα…

αλλά και κάλτσες φτιαγμένες με 4 ειδικές βελόνες.

Και μερικά γάντια με τις ειδικές βελόνες.
Αγαπημένα τερλίκια  πλεγμένα με βελονάκι,

σε διάφορα χρώματα και μερικά σχέδια.

ζεστά κι αγαπημένα!
Ακόμη και με πολύχρωμο νήμα.

Σας ευχαριστώ!

Συνταγή για μελομακάρονα

     Λίγο μετά τα μέσα του Νοέμβρη…εγώ ανυπομονούσα να στολίσω και να μοσχοβολίσει το
σπίτι κανέλα και σπιτικά μελομακάρονα. Έτσι, αμέσως έντυσα το σπίτι χριστουγεννιάτικα, στόλισα το μικρό δεντράκι (για το μεγάλο ούτε λόγος, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να γλιτώσει από τα χεράκια της Ζωηρούλας μου) και πήρα να ψήσω μερικά μόνο μελομακάρονα για να μυρίσει από νωρίς Χριστούγεννα στο σπίτι και σε όλη τη γειτονιά.
     Μόλις ήταν έτοιμα, λοιπόν, δεν έχασα ευκαιρία να κεράσω τη γειτονιά με τα μοσχομυρωδάτα μελομακάρονά μου. Κράτησα λίγα για εμάς, γιατί τον περασμένο χρόνο έκανα πολύ κόπο να χάσω τα κιλά της εγκυμοσύνης μου και δε σκοπεύω ο κόπος αυτός να πάει χαμένος. Βέβαια, δε στερούμαι τίποτα, αλλά λαμβάνω με μέτρο τις θερμίδες. Ας αφήσω όμως τα πολλά λόγια, καθώς όπως σοφά λέει ο λαός ότι είναι φτώχεια και ας περάσω στη συνταγή των μελομακάρονων που έχω κι έφτιαξα επιτυχώς το περασμένο Σάββατο.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ:

1. Βάζω μαζί σε ένα μπολ:

  • 1 φλιτζάνι τσαγιού ελαιόλαδο
  • 1/2 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
  • 1 φλιτζάνι καφέ, κονιάκ
  • 1/2 κουτ. γλυκού γαρίφαλλο
  • 1 κουτ. γλυκού κανέλλα
2. Βάζω μαζί σε ένα φλιτζάνι τσαγιού κι έπειτα τα προσθέτω στο προηγούμενο μπολ:
  • 1/2 φλιτζάνι τσαγιού χυμό πορτοκάλι
  • 1/2 κουτ. γλυκού σόδα
3. Προσθέτω στο μπολ:
  • 1 κουτ. γλυκού μπέικιν
  • 3 φλιτζάνια τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις 
4. Πλάθω τα μελομακάρονα, τα οποία θα βγουν περίπου 30 κομμάτια. Τα ψήνω στη λαδόκολλα στους 180 βαθμούς για 25 λεπτά της ώρας. Τα βγάζω από τον φούρνο και μόλις κρυώσουν φτιάχνω και ρίχνω καυτό το σιρόπι. Έπειτα τα άφησα όλη τη νύχτα να μελώσουν καλά κι έγιναν πεντανόστιμα. 
5. Σιρόπι, βράζω για τουλάχιστον 10 λεπτά της ώρας:
  • 1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
  • 1 φλιτζάνι τσαγιού μέλι
  • 1 φλιτζάνι τσαγιού νερό
   Αν αγαπάτε πολύ τα Χριστούγεννα, μη διστάσετε να στολίσετε νωρίς και να κάνετε ότι άλλο τραβάει η ψυχή σας. Οι στιγμές που μας δίνουν χαρά στη ζωή είναι λίγες. Ας τις κάνουμε να διαρκούν όσο περισσότερο γίνεται.
Καλές Γιορτές, γεμάτες Υγεία, Αγάπη κι Ευτυχία!