Μέσα σε δυο μέρες κατόρθωσα να διαβάσω το βιβλίο της Λένας Δουκίδου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Το βιβλίο αυτό βρέθηκε στα χέρια μου κάποια στιγμή μέσα από εφημερίδα. Με ενδιαφέρει εξαιρετικά οτιδήποτε έχει να κάνει με την περίοδο 1967-1974 και την πιο πρόσφατη αντιδικτατορική αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στον φασισμό. Το παρόν βιβλίο αποτελείται από συνεντεύξεις που πήρε η συγγραφέας από μεγάλα στελέχη ( Αριστερά, Κεντρώα, Δεξιά) της αντίστασης κατά της δικτατορίας, λίγο μετά την πτώση της. Δικαίως αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο. Στις σελίδες του βιβλίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία, δράση ή όχι των αντιδικτατορικών οργανώσεων και κινημάτων από την τραγική ημέρα της 21ης Απριλίου 1967 μέχρι και την πτώση της επτά χρόνια μετά. Εύκολα παρατηρεί κανείς τη δυσπιστία του ελληνικού λαού απέναντι στα αντιδικτατορικά κινήματα και οργανώσεις που δημιουργήθηκαν στους κόλπους του στρατού. Σε αυτό συνέβαλε και η προπαγάνδα του Παπαδόπουλου ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο του στρατεύματος.
Επιπλέον, γίνεται λόγος για παθητική αντίσταση και δίνεται μια ιδέα για τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στις δυο πλευρές και που οδήγησαν στο να πάρουν τα πράγματα την τροπή που τελικά έλαβαν. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ώστε η αντιδικτατορική αντίσταση να πετύχει πολλά περισσότερα από εκείνα που κατόρθωσε να πετύχει και μάλιστα σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά γενική παραδοχή των προσώπων, η αντιδικτατορική αντίσταση της περιόδου 1967-1974 αναμφίβολα κάτι πέτυχε…
Παλιές αγαπημένες ελληνικές ταινίες! Ποιος θα μπορούσε να τους δώσει διαφορετικό χαρακτηρισμό από το «αγαπημένες»; Κανείς! Λατρεμένες θα τολμούσα να πω. Μοναδικές και σίγουρα ανεπανάληπτες. Όσες φορές και να τις ξαναδείς, δεν είναι αρκετές για να τις χορτάσεις. Αστείρευτο γέλιο, ατάκες που έχουν αφήσει εποχή, απίθανοι ηθοποιοί!
Ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου είναι και ο Χρόνης Εξαρχάκος. Ο αξέχαστος κωμικός ηθοποιός που έφυγε νωρίς, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο, στερώντας μας το μοναδικό ταλέντο του.
Μια από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είναι το «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με τη Ρένα Βλαχοπούλα και τον Βαγγέλη Σειληνό.
Αυτή η ταινία περιλαμβάνει μοναδικές σκηνές και ατάκες, όπως το να φωνάζει ο Εξαρχάκος-που είχε το ρόλο του ψευτοεφευρέτη- «Βαγγέλη» και να κλείνει η πόρτα, να τον ρωτάνε «τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα» και να απαντάει «μούσμουλα», έπειτα από παρότρυνση της Βλαχοπούλου, να είναι ο Σειληνός κι ο Εξαρχάκος ντυμένοι χανούμισσες κι ένας άραβας αξιωματικός να ερωτεύεται τον Εξαρχάκο Χανούμισσα, το «τράβα μαλλί» του Εξαρχάκου στην Βλαχοπούλου και άλλα πολλά.
Στην ταινία αυτή συμπρωταγωνιστούσε και η Μαρία Ιωαννίδου και ήταν εξαιρετική ως η αφελής σύντροφος του Σειληνού, που μασούσε διαρκώς τσίχλα και πετούσε ατάκες, όπως «Γιατί δε κάνουμε όπισθεν» στη σκηνή με το αεροπλάνο.
Απίθανοι ηθοποιοί σε μια μοναδική ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη!
Ποια είναι η αγαπημένη σου ελληνική ταινία του παλιού κινηματογράφου;
Πρόσφατα μου χάρισαν το βιβλίο με τίτλο «Με τους αντάρτες στα βουνά». Πρόκειται για ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αλλά και καταγραφή των προσωπικών εμπειριών του Σπύρου Μελετζή. Ο Σπύρος Μελετζής υπήρξε ο φωτογράφος του αγώνα, της αντίστασης των Ελλήνων Πατριωτών ενάντια στην Γερμανική Κατοχή.
Στο βιβλίο καταγράφονται τα γεγονότα, έτσι όπως τα έζησε ο συγγραφέας, ο οποίος βρέθηκε κοντά στους αντάρτες του Μοριά, της Ρούμελης και των Αγράφων, αλλά και σε εκείνους του Ολύμπου.
Συγκλονιστική είναι η παρουσία του ίδιου του Άρη. Άλλωστε, η αφήγηση ολοκληρώνεται με τον λόγο του τελευταίου στην πόλη της Λαμίας μετά την απελευθέρωσή της. Μια ομιλία που κράτησε τέσσερις ολόκληρες ώρες και μοίρασε ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους.
Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αποτελείται από φωτογραφικό υλικό, το οποίο κάνει την εμφάνισή του αμέσως μετά το πέρας της αφηγήσεως.
Έτσι, ο αναγνώστης, αφού έχει πρώτα διαβάσει τις σκέψεις, τις εμπειρίες και περιπέτειες του Σπύρου Μελετζή και αφού έχει ταυτιστεί μαζί του, περνά στο κομμάτι των φωτογραφιών. Τότε, οι σκέψεις γίνονται εικόνες και κάθε μια φωτογραφία έχει να διηγηθεί μια ιστορία, επιτρέποντας στον αναγνώστη να ταξιδέψει πιο κοντά από ποτέ στην εποχή εκείνη.
Είμαι ευγνώμων που βρέθηκε αυτό το βιβλίο στα χέρια μου!
Μία από τις μεγάλες μου διασκεδάσεις είναι να παρακολουθώ παλιές καλές ελληνικές ταινίες, που προσφέρουν συνήθως άφθονο γέλιο με τις μοναδικές ατάκες και τους αξέχαστους ηθοποιούς. Σε αυτή την ανάρτηση, θα ήθελα να πούμε δυο λόγια για τη «Χρυσή Εποχή» του ελληνικού κινηματογράφου και πιο συγκεκριμένα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η πρώτη ελληνική ταινία όλων των εποχών γυρίστηκε το 1906 με την κινηματογράφηση των Ολυμπιακών αγώνων που έλαβαν χώρα τότε. Αυτή αποτέλεσε κιόλας την πρώτη αθλητική κινηματογράφηση στον κόσμο. Βασικό χαρακτηριστικό των πρώτων ελληνικών ταινιών ήταν η έλλειψη ήχου. Ο ήχος θα μπει στη ζωή του κινηματογράφου το 1930. Τότε, αρκετές κινηματογραφικές εταιρίες άρχισαν να ιδρύονται. Μία από αυτές ήταν η Ηρώ Φιλμς, ενώ μεταπολεμικά, το 1942 ιδρύεται η γνωστή σε όλους Φίνος Φιλμς. Μέχρι τώρα, ο ελληνικός κινηματογράφος δεν έχει κάτι αξιόλογο να δείξει.
Κι έρχεται η ώρα που περνάμε στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και αφορά την περίοδο 1950-1970. Τη πρώτη δεκαετία (1950-1960), οι Έλληνες θεατές θεωρούνται ως οι πιο κινηματογραφόφιλοι του κόσμου, έχοντας ως αγαπημένο είδος τη κωμωδία, η οποία τους προσέφερε μια διέξοδο μέσα στη φτώχεια και δυστυχία που χαρακτήριζαν τη ζωή τους. Βέβαια, το δράμα δεν έλειπε από τον κινηματογράφο, αναδεικνύοντας το πόνο των ανθρώπων μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή τη περίοδο, το ρεμπέτικο τραγούδι γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση με τη συμμετοχή ανάλογων τραγουδιστών στις ταινίες. Το 1956, οι έγχρωμες κινηματογραφικές ταινίες κάνουν τη πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας.
Η δεκαετία 1960-1970 χαρακτηρίζεται δικαίως ως «Χρυσή δεκαετία» του ελληνικού κινηματογράφου. Πλήθος εταιριών ιδρύονται την εποχή αυτή και αναδεικνύονται αξιόλογοι ηθοποιοί, όπως η Τζένη Καρέζη, Ζωή Λάσκαρη, Αλέκος Αλεξανδράκης, Ανδρέας Μπάρκουλης, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Ρένα Βλαχοπούλου, Αλίκη Βουγιουκλάκη και άλλοι πολλοί. Και αυτή την εποχή, οι περισσότερες ταινίες είναι κωμωδίες, ενώ η ρεμπέτικη μουσική της προηγούμενης δεκαετίας δίνει τη θέση της στο λαϊκό τραγούδι. Πολλοί λαϊκοί τραγουδιστές συμμετέχουν και αναδεικνύονται μέσα από τα μιούζικαλ, τις κωμωδίες, αλλά και τις δραματικές ταινίες της εποχής. Ένας από αυτούς είναι ο Ζαμπέτας.
Το 1960 ξεκινά και το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονια, η Μελίνα Μερκούρη βραβεύτηκε στο φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία της στο «ποτέ τη Κυριακή» και ο Μανος Χατζιδάκις πήρε Όσκαρ τραγουδιού για τα «παιδιά του Πειραιά» στην ίδια ταινία. Ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη παίρνει 3 Όσκαρ. Την ίδια εποχή, οι πιο επιτυχημένες εταιρίες παραγωγής είναι η Φίνος Φιλμ και η Καραγιάννης – Καρατζόπουλος.
Το 1970, η ποιότητα του ελληνικού κινηματογράφου πέφτει δραματικά εξαιτίας της λογοκρισίας της χούντας. Ας μη ξεχνάμε ότι ο κινηματογράφος παίρνει στοιχεία από την ίδια τη ζωή. Για παράδειγμα, η «θεία από το Σικάγο» και ο Θύμιος από το χωριό αντικατοπτρίζουν τη μετανάστευση και αστικοποίηση που παρατηρείται στην Ελλάδα τη δεκαετία 1950-1960. Επίσης, η ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία το όνειρο» (1961), δείχνει ακριβώς πώς ήταν η ζωή εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών στην Ελλάδα, ανήκει στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, γνώρισε διεθνή επιτυχία και είναι η υπολοχαγός Νατάσα της Φινος Φιλμ το 1970.
Δεν είναι λίγες οι φορές που αρκετοί από εμάς συχνά υπερηφανευόμαστε ότι ως λαός δεν υπακούμε σε νόμους και κανόνες. Κάποιοι εκλαμβάνουν τέτοιες συμπεριφορές ως μαγκιά. Τελικά, όμως, είναι μαγκιά αυτό ή μήπως είναι βλαχιά; Δηλώνει άραγε αυτό πολιτισμό; Κι ας πάμε σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, δηλαδή τους καπνίζοντες και μη στην Ελλάδα, όπως λέει κι ο τίτλος της ανάρτησης αυτής. Γεγονός είναι ότι και στο θέμα αυτό η χώρα μας πρωτοστατεί σε παραλογισμό για ακόμη μια φορά. Πρώτα από όλα θα ήθελα να δηλώσω πως είμαι καπνίστρια. Ποτέ δε συμφωνούσα με τις παράλογες απαιτήσεις κάποιων καπνιστών να καπνίζουν σε εσωτερικούς χώρους και ακόμη περισσότερο όταν μέσα σε αυτούς υπάρχουν παιδιά, αλλά δεν είχα έρθει και ποτέ στη θέση ενός μη καπνιστή. Την περίοδο της εγκυμοσύνης μου, όπου τα πάντα μου μύριζαν, με ενοχλούσαν και μου προκαλούσαν εμετό και ο καπνός του τσιγάρου ήταν άκρως απαγορευτικός για μένα, βίωσα το «μπούλινγκ» που βιώνουν οι μη καπνιστές. Ήταν απίστευτο το γεγονός ότι οι περισσότεροι καπνιστές, όχι μόνο δε σεβόντουσαν τη κατάστασή μου, αλλά με θεωρούσαν παράξενη και με κοιτούσαν με μισό μάτι αν τολμούσα να μετακινηθώ από εκεί που καθόμουν για να πάω παραπέρα ή έκανα το λάθος να πω κουβέντα. Αυτό μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη και αρνητικά συναισθήματα, κυρίως οργή. Μετά από τόσο καιρό και αφού άρχισα ξανά το τσιγάρο, συνεχίζω να παρατηρώ τη συμπεριφορά των καπνιστών στους μη καπνίζοντες και φυσικά εγώ προσέχω πολύ περισσότερο από πριν το πού καπνίζω και αν ενοχλώ τον άλλον. Διαπιστώνω, λοιπόν, ότι πολλοί ενοχλούνται και από την παρουσία των παιδιών σε κλειστό χώρο, επειδή οι γονείς των παιδιών ζητούν από τους καπνιστές να μη καπνίσουν εντός του χώρου. Όλο αυτό είναι απαράδεκτο και κάποια στιγμή πρέπει να λάβει ένα τέλος. Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε επιτέλους τον διπλανό μας και να μη ξεπερνάμε τα όρια. Έχω ακούσει και τη φράση «Γιατί με εμποδίζεις να ασκήσω το δικαίωμά μου να καπνίσω;» Ναι, όντως το άκουσα. Να του απαντήσεις τι; Τα αυτονόητα; Δε μπορείς, γιατί γίνεσαι έξω φρενών. Το δικαίωμά σου να καπνίσεις, μπορείς ελεύθερα να το ασκήσεις, αλλά όχι μέσα στα μούτρα του παιδιού, της εγκύου, του ηλικιωμένου και αυτουνού που δε γουστάρει να του επιβάλεις τον καπνό σου. Εσύ καταπατάς το δικαίωμά του να αναπνέει, να μην είναι καπνιστής. Μάθε επιτέλους ότι τα δικαιώματα σου υπάρχουν, αλλά με όρια. Τα όρια αυτά βρίσκονται εκεί που ξεκινούν τα δικαιώματα του άλλου.
Τα έργα του Αλ. Παπαδιαμάντη αποτελούν έναν μικρό θησαυρό της κλασικής λογοτεχνίας. Και να φανταστεί κανείς ότι ο μεγάλος Έλληνας πεζογράφος δεν έμαθε ποτέ για τη θέση του αυτή, αφού κανένα δημιούργημά του δεν είχε εκδοθεί όσο εκείνος ήταν στη ζωή. Βασικό χαρακτηριστικό της ζωής του ήταν πως δεν έζησε τον έρωτα, παρά μόνο ιδεατά, όπως παρουσιάζεται στα ερωτικά του διηγήματα. Δυο βιβλία διάβασα πρόσφατα, με διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Το ένα έχει τίτλο «Ερωτικά Διηγήματα» και το άλλο «Ναυτικά Διηγήματα». Στο πρώτο από αυτά, συναντά κανείς τον ανεκπλήρωτο έρωτα, ενώ στο δεύτερο βλέπουμε ιστορίες ναυτικών, όπως άλλωστε προδίδει ο τίτλος του βιβλίου. Στα «Ερωτικά Διηγήματα» περιλαμβάνονται το «Ερως- ήρως» που περιγράφει τον ανεκπλήρωτο έρωτα ενός νεαρού ναύτη, το «Όνειρο στο κύμα» με την ξεχωριστή εμπειρία ενός βοσκόπουλου που έμελλε να του σημαδέψει τη ζωή και τα «Ρόδινα ακρογιάλια», το εκτενέστερο από όλα. Περιγράφει τις διαφορετικές ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια σπηλιά και διηγούνται. Μέσα από τις ιστορίες αυτές αναδεικνύεται ο ανεκπλήρωτος έρωτας, οι δεισιδαιμονίες των απλών ανθρώπων, τα ήθη και τα έθιμα, οι άνθρωποι στη θάλασσα και στο βουνό. Στα «Ναυτικά Διηγήματα» περιλαμβάνονται τα παρακάτω: Τ’αγνάντεμα, Κοκκώνα θάλασσα ή το γράμμα της πεθεράς, Το ετήσιο θύμα, Ναυαγίων ναυάγια, οι ναυαγοσώστες, ο Χαραμάδος, τα δύο κούτσουρα, το Γυαλόξυλο, Γυνή Πλέουσα, Άψαλτος, Τα Λιμανάκια, Ο Νεκρός ταξιδιώτης. Όλα αυτά τα διηγήματα έχουν να κάνουν με τη ζωή των ναυτικών και των οικογενειών τους. Μέσα από αυτά ξεδιπλώνονται τα ήθη και έθιμα, οι δεισιδαιμονίες και η εξαιρετικά σκληρή ζωή των ανθρώπων που ζούσαν στα νησιά την εποχή εκείνη.
Αν κάτι μου αρέσει πολύ, είναι η ωραία μυρωδιά που αναδύεται σε έναν χώρο. Παλιά, συνήθιζα να αγοράζω διάφορα αρωματικά χώρου, τα οποία ήταν χημικά, πλέον όμως και ιδιαίτερα με το μωρό στο σπίτι, χρησιμοποιώ μόνο φυσικά αρωματικά με υλικά που έχω στο σπίτι μου.
Στις σπάνιες φορές που βάζω τηγάνι στο σπίτι και μυρίζει έντονα, συνηθίζω να βράζω νερό με δύο ξύλα κανέλας και αφήνω τη μυρωδιά να αναδύεται σε όλο το σπίτι. Άλλες φορές πάλι, χρησιμοποιώ καρφάκια γαρύφαλλου ή ακόμη και συνδυασμό των δύο. Για καλύτερο αποτέλεσμα, μπορούν να προστεθούν και φλούδες πορτοκαλιού.
Εναλλακτικά, μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει φλούδες λεμονιού και δεντρολίβανο. Πολύ ωραία μυρωδιά προσφέρει κι ο συνδυασμός πευκοβελόνων, δαφνόφυλλων και μοσχοκάρυδου.
Μάλιστα, τα αρωματικά μας μπορούμε να τα αποθηκεύσουμε σε γυάλινα βαζάκια και να τα βάλουμε σε διάφορα σημεία του σπιτιού με ένα ύφασμα από πάνω για να αναδύεται το άρωμα. Όποτε θέλω να μυρίζουν περισσότερο, τα ξαναβράζω και αυτό μπορώ να το επαναλάβω άλλες δύο φορές. Επίσης, μπορώ να τα διατηρήσω στο ψυγείο μέχρι την επόμενη φορά που θα θελήσω να αρωματίσω το σπίτι.
Ένας άλλος τρόπος για να δώσω άρωμα φυσικά στο χώρο μου, είναι να βάλω σε γυάλινο βαζάκι σόδα και να προσθέσω μερικές σταγόνες από το αγαπημένο μου αιθέριο έλαιο.
Τέλος, σε απλό κερί μπορείτε να δέσετε ξύλα κανέλας. Όταν ανάψετε το κερί θα αναδύεται το άρωμα της κανέλας. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έρευνες, η μυρωδιά της κανέλας βοηθά στη μνήμη και την ευτυχία.
Εσείς τι αρωματικά χρησιμοποιείτε για το χώρο του σπιτιού σας;
Είναι γεγονός ότι η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Έτσι, είναι αναπόφευκτο και τα παιδιά να έχουν σχέση με αυτή. Οι γονείς όμως τι στάση πρέπει να κρατήσουν και πόσο σύντομα πρέπει να βάλουν την τεχνολογία στις ζωές των παιδιών; Κατά πόσο μπορούν να προσφέρουν τα τάμπλετ και τα κινητά τηλέφωνα οφέλη στα παιδιά μας και είναι δυνατόν να τα ζημιώσουν; Τα κινητά τηλέφωνα, τα τάμπλετ και οι υπολογιστές είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να μπορεί να τα επεξεργαστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τεράστια ευκολία. Ακόμη και ο λιγότερο ευφυής άνθρωπος στον κόσμο έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τέλεια τις συσκευές αυτές. Το μόνο που χρειάζεται, είναι λίγη εξάσκηση και μάλιστα χωρίς βοήθεια. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά μας πως να χειρίζονται την τεχνολογία από πολύ νωρίς από φόβο μήπως δε μάθουν αργότερα. Από την άλλη πλευρά, το μόνο σίγουρο είναι πως η έκθεση των παιδιών στις συσκευές αυτές μπορεί να τους οδηγήσει σε προβλήματα με τα μάτια, αποβλάκωση, εκνευρισμό και άλλα. Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα της χρήσης των ηλεκτρονικών συσκευών στα παιδιά, είναι ότι τα εμποδίζουν να κοινωνικοποιηθούν. Αυτά είναι σε όλους μας λίγο-πολύ γνωστά, αφού οι ειδικοί φροντίζουν να μας προειδοποιούν συνεχώς. Τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι μιμητές και ιδιαίτερα των γονιών τους. Έχει πολύ μεγάλη σημασία το πόσο συχνά και με ποιον τρόπο χρησιμοποιούμε οι μεγάλοι την τεχνολογία για την αντιμετώπιση που θα έχουν τα παιδιά απέναντι σε αυτή. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε σαν γονείς είναι να αφήνουμε κάπου κάπου την τεχνολογία στην άκρη και να παίρνουμε στα χέρια μας κάποιο βιβλίο. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα που μπορούμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας. Δώστε στα παιδιά βιβλία από πολύ μικρή ηλικία. Τα υφασμάτινα βιβλία με εικόνες μπορούν να αποτελέσουν την πρώτη τους επαφή με αυτά. Έπειτα, τα βιβλία από σκληρό χαρτί, τα οποία δε μπορεί να σκίσει εύκολα. Αργότερα, δώστε τους κανονικά βιβλία, παραμύθια κλπ, τα οποία θα μπορέσει να αγγίξει, να σκίσει, να μουτζουρώσει. Είναι σημαντικό να δίνουμε την ευκαιρία στα παιδιά να γνωριστούν με τα βιβλία και αυτός είναι ο τρόπος των παιδιών.
Ποιος από εσάς κατάλαβε από τον τίτλο και μόνο ότι αναφέρομαι σε εφαρμογές στο κινητό; Ω ναι, πρόλαβα και βρήκα μερικές ακόμη. Είναι από τις εφαρμογές που μου αρέσουν, αλλά την μια από αυτές, εκ των πραγμάτων, δε θα την έχω για πολύ στο κινητό μου. Αναφέρομαι στην εφαρμογή WedBox.
Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε το λογότυπο της WedBox την οποία μπορεί ο καθένας μας να βρει στο playstore δωρεάν. Μου επέτρεψε να οργανώσω τη γάμο-βάφτιση που έκανα. Αν και είναι στα αγγλικά η οργάνωση του γάμου και βασίζεται σε καθολικό γάμο, εντούτοις επιτρέπει να κάνουμε αλλαγές, να χρησιμοποιήσουμε την ελληνική γλώσσα και να προσθέσουμε τα δικά μας δεδομένα πάνω στο πλάνο που μας δίνει.
Πραγματικά, είναι ότι ακριβώς χρειαζόμουν κι έχει δυνατότητα υπενθύμισης.
Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε την πρώτη σελίδα, η οποία είναι εντελώς γενική, αλλά κατατοπιστική.
Η επόμενη εφαρμογή ελέγχει σε ποιες εφαρμογές μπαίνεις και πόση ώρα χρησιμοποιείς την καθεμιά. Έχω φυσικά τη δυνατότητα να καθορίσω μόνη μου ποιες εφαρμογές θέλω να ελέγξω για το χρόνο που ξοδεύω σε αυτές. Προσωπικά, δε σπαταλάω αρκετό χρόνο στο κινητό, αλλά μου αρέσει να ξέρω που βρίσκομαι. Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε το λογότυπο της εφαρμογής, η οποία επίσης είναι διαθέσιμη στο playstore δωρεάν.
Στην τελευταία εικόνα, σας δείχνω ένα στιγμιότυπο από την εν λόγω εφαρμογή που τράβηξα για να δείτε πως δουλεύει. Οι εφαρμογές Tasks και WorldNewspapers βρίσκονται συνήθως στις δυο πρώτες επιλογές μου, όπως βλέπουμε και στην εικόνα. Στο world newspapers έχω αποθηκεύσει και τα ιστολόγιά μου, αλλά και όλα τα sites ενημέρωσης.
Εσείς χρησιμοποιείτε κάποια από αυτές τις εφαρμογές;
Η παιδούλα της Ανατολής είναι ένα βιβλίο του Νώντα Βαλεοντή, ο οποίος κατάγεται από τη Σάμο. Η υπόθεση του βιβλίου αφορά τη Μικρασιάτισσα μητέρα του, η οποία ήρθε στο νησί από τη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική καταστροφή. Η Καλλιοπίτσα ήταν μικρό παιδάκι όταν η μάνα της αναγκάστηκε να πάρει τα δυο παιδιά της και να ξενιτευτεί. Τον πατέρα της έμελλε να μη τον ξαναδεί ποτέ, αφού οι Τούρκοι τον έπιασαν και τον έστειλαν στα βάθη της Ανατολής, όπως και πολλούς άλλους, στα Αμελέ Ταμπουρού, όπως ονόμαζαν τα Τάγματα Εργασίας, τα Τάγματα Θανάτου. Εκεί θα έκανε καταναγκαστικά έργα, αν κατάφερνε να φτάσει ζωντανός στον προορισμό αυτό μετά από τις τεράστιες κακουχίες που θα περνούσε στον δρόμο. Εξάλλου, ο βασικός σκοπός των ταγμάτων αυτών ήταν η εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού. Η ζωή στη Σάμο για τη μάνα και τα παιδιά ήταν πάρα πολύ δύσκολη, αφού οι ντόπιοι τους αντιμετώπιζαν με περισσή εχθρότητα. Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Τότε, πέφτει στα δίχτυα του έρωτα ενός αγράμματου, τραχύ ανθρώπου, ο οποίος όμως είχε λιονταρίσια ψυχή. Η μάνα της τη παρακάλεσε να μη παντρευτεί αυτόν τον άνθρωπο, αλλά εκείνη δε την άκουσε. Προχώρησε, κάνοντας το μεγάλο βήμα κι έτσι έχασε για πάντα το χαμόγελο από τα χείλη της. Ο Κωνσταντής, ο άντρας της Καλλιοπίτσας, παίρνει μέρος στον πόλεμο του ’40. Νέος πόλεμος, νέα δράματα, νέος πόνος. «Σκληρές μάχες σώμα με σώμα. Η προδοσία του αγώνα, η οπισθοχώρηση, η Κατοχή.»
Minimal&Slow 