Ο Μινιμαλισμός στη ζωή μου

14 Σεπτεμβρίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow11 Σχόλια

Ανακάλυψα τον μινιμαλισμό τυχαία, μέσα από βίντεο που παρακολουθώ στο youtube. Μπορεί τηλεόραση να μη βλέπω, αλλά υπάρχουν κανάλια στο youtube, που σχετίζονται με τα ενδιαφέροντά μου και τα ακολουθώ. Κάποια από τα κανάλια αυτά σχετίζονται με τον μινιμαλισμό, τον οποίο ακολουθώ συνειδητά εδώ και λίγους μήνες σε διάφορους τομείς της ζωής μου.

Σίγουρα, θα μπορούσα να πω πως υπήρξα μινιμαλίστρια σε όλη μου τη ζωή, χωρίς να το καταλάβω. Το ίδιο ισχύει και για τον άντρα μου. Ποτέ δεν ενθουσιαστήκαμε ιδιαίτερα με υλικά αγαθά, εκτός κι αν έδιναν αξία με οποιοδήποτε τρόπο στη ζωή μας. Για παράδειγμα, ενθουσιαστήκαμε πολύ με τη κούνια του μωρού μας, το δωμάτιο του, το καρότσι του κλπ, αλλά ποτέ δεν δείξαμε προτίμηση σε συγκεκριμένη μάρκα κινητού, ρούχων κλπ. Μας αρκεί ένα κινητό που να μας προσφέρει ότι χρειαζόμαστε, ένα ρούχο κι ένα ζευγάρι παπούτσια που καλύπτει τις ανάγκες μας.

Αποτελεί αρχή του μινιμαλισμού το να κρατάμε στη ζωή μας μόνο τα πράγματα που της δίνουν αξία και συμβάλλουν στην ευτυχία μας. Αυτό όμως δεν ισχύει μόνο για τα υλικά αγαθά. Εφαρμόζοντας τον μινιμαλισμό, μαθαίνεις να αποσυμφορίζεις τη ζωή σου από ανθρώπους, συμπεριφορές και καταστάσεις, που είναι αρνητικές ή ακόμη και τοξικές για σένα.

Ο μινιμαλισμός έχει να κάνει αρχικά με την οργάνωση του χώρου μας με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσφέρει στη ψυχή χαρά, περιορίζοντας το άγχος και τον εκνευρισμό που προκαλείται στην οικογένεια από την ύπαρξη πλήθους άχρηστων πραγμάτων. «Less is More» είναι το μότο του μινιμαλισμού και στόχος είναι να γεμίζουμε τη ζωή μας ο καθένας με νέες εμπειρίες αντί για υλικά αγαθά. Έτσι, καταλήγουμε να απολαμβάνουμε περισσότερο και τα υλικά αγαθά που έχουμε και μας δίνουν χαρά.

Αν κι εφαρμόζω μεθόδους του μινιμαλισμού για λίγο καιρό, νιώθω τη ζωή μου να έχει βελτιωθεί. Το βασικό μου πρόβλημα είναι πάντα το άγχος, που προέρχεται από την ανάγκη μου να έχω τα πάντα υπό έλεγχο. Μέσα από τις αρχές και μεθόδους του μινιμαλισμού, έχω κατορθώσει να διώξω από τη ζωή μου αρκετά από εκείνα που με άγχωναν και με εμπόδιζαν να χαρώ όσα έχουν πραγματική αξία για μένα. Έχω όμως πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μου για να πετύχω τον στόχο μου στον μέγιστο βαθμό. Αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη και απολαμβάνω το ταξίδι.

Τέλος, με αυτή την ανάρτηση κάνω την αρχή για ένα νέο θέμα στο ιστολόγιό μου. Πρόκειται για ένα θέμα που με εκφράζει απόλυτα κι αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής και της εξέλιξής μου.

Τα σχόλιά σας μου δίνουν χαρά!

Ποιά είναι η δική σας γνώμη για τον μινιμαλισμό;

Αγαπημένο Καλοκαίρι 2019

7 Σεπτεμβρίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow12 Σχόλια

Αυτό το καλοκαίρι ήταν για μένα αλλιώτικο από τ’ άλλα. Ήμουν απασχολημένη με τη φροντίδα του μωρού μου, το οποίο μεγαλώνει χαρίζοντάς μας απλόχερα νέες εμπειρίες. Παράλληλα, είχα ν’ ασχοληθώ με τις προετοιμασίες της γαμο-βάπτισης που πραγματοποιήθηκε στις 25 Αυγούστου. Μιας γαμο-βάπτισης λιτής κι απέριττης, χωρίς στολισμούς, με λίγους κι εκλεκτούς καλεσμένους.

Όλα δημιουργήθηκαν με χαρά και αγάπη από εμένα και τις φίλες μου, με τις οποίες φτιάξαμε μόνες μας τις μπομπονιέρες και τα ελάχιστα διακοσμητικά που στόλισαν τα τραπέζια στο κέντρο. Την ίδια στιγμή είχα να οργανώσω το πάρτυ των πρώτων γενεθλίων του μικρού μου θησαυρού, που πραγματοποιήθηκε ανήμερα των γενεθλίων της στις 30 Αυγούστου.

Η μπομπονιέρα της γαμοβάπτισης

Οφείλω να ομολογήσω πως η κούραση ήταν απίστευτα μεγάλη, όμως περάσαμε υπέροχα. Ζήσαμε μοναδικές στιγμές ευτυχίας, νιώθοντας συναισθηματικά πιο κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Τελικά, κάτι τέτοιες εκδηλώσεις, όταν δεν «ανοίγονται» πολύ, σε «φέρνουν» πολύ πιο κοντά σε φίλους και συγγενείς.

Έφυγε ο Αύγουστος κι ήρθε ο Σεπτέμβρης, φέρνοντας το φθινόπωρο μαζί του. Μου αρέσει αυτή η εποχή γιατί είναι ο καιρός που θέτω νέους στόχους κι ετοιμάζω το σπίτι για τον χειμώνα. Επιπλέον, τον Σεπτέμβριο ελαττώνονται οι έντονοι ρυθμοί του καλοκαιριού, ενώ η αφόρητη ζέστη είναι πλέον παρελθόν.

Η τούρτα των γενεθλίων

Οι στόχοι μου φέτος είναι αλλιώτικοι από τους προηγούμενους κι ανυπομονώ να τους υλοποιήσω. Έχω την αίσθηση ότι ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά μου. Ένας κόσμος γεμάτος ευτυχία και μοναδικές εμπειρίες. Αυτή η αίσθηση δεν πηγάζει από το ότι παντρευτήκαμε με τον άντρα μου. Άλλωστε είμαστε παντρεμένοι με πολιτικό γάμο εδώ κι επτά έτη, ενώ μαζί μετράμε συνολικά έντεκα χρόνια. Ο γάμος είναι -για μένα- μια αναγκαία κοινωνική υποχρέωση, που δεν είναι ικανή να επιφέρει καμία ουσιαστική αλλαγή στη ζωή του ζευγαριού.

Αντίθετα, η αλλαγή κι η απόλυτη ευτυχία επέρχεται με τον ερχομό ενός νέου μέλους στην οικογένεια. Ειδικά όταν αυτό το νέο μέλος αρχίσει να μεγαλώνει, να κινείται, να εκφράζεται, να εκδηλώνει τον χαρακτήρα του, όλα τότε είναι τόσο διαφορετικά, τόσο μοναδικά και παραδεισένια!

Τέλος, θέλω να ευχηθώ από καρδιάς Καλό Φθινόπωρο σε όλους με υγεία κι ευτυχία!

Η Θάλασσα στο Χιόνι

1 Σεπτεμβρίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow2 Σχόλια

Η μαγεία του να έχεις ιστολόγιο και να ακολουθείς αυτά των φίλων σου, είναι ότι σου δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύψεις νέα πράγματα, που διαφορετικά, ίσως να μη βρίσκονταν ποτέ στον δρόμο σου. Κάποια στιγμή, διαβάζοντας ένα μπλογκ, το οποίο δυστυχώς δεν θυμάμαι τώρα, «έπεσα» επάνω σε αυτό το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα με τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Μόλις είδα την περιγραφή, ότι έχει σχέση με ιστορία, πολιτική και μάλιστα σύγχρονη, της γενιάς μας και λίγο πιο πίσω, πήγα κατευθείαν να το παραγγείλω.
Ο τίτλος του μου κινούσε πολύ τη περιέργεια, όπως επίσης και το εξώφυλλό του. Και δεν έπεσα έξω. Η «Θάλασσα στο χιόνι» της Ελεθερίας Κυρίμη είναι ένα μικρό μυθιστόρημα που παρουσιάζει την πραγματικότητα του «Μακεδονικού Ζητήματος» μέσα από όσα βιώνουμε σήμερα για το θέμα αυτό και μέσα από μαρτυρίες ηλικιωμένων ανθρώπων, που έζησαν τα πράγματα όπως ήταν στην αρχή του ζητήματος.
Τα «θύματα» του θέματος αυτού είναι εκείνοι που είναι στη «πηγή» του. Άνθρωποι που έχουν αναγκαστεί να απαρνηθούν γλωσσικό ιδίωμα και πραγματική ιστορία. Άνθρωποι που ζουν με το αίσθημα του φόβου και που έχουν ματώσει ανεπανόρθωτα.
Οι πολιτικές που ακολουθεί μια χώρα, μπορούν να επηρεάσουν υπερβολικά τους πολίτες της και τις ζωές τους. Οι ακραίες πολιτικές σπέρνουν το φόβο και οδηγούν σε εμφυλίους, κάτι το οποίο στη χώρα μας ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει και όπως λένε «το έχουμε στο αίμα μας», που δε με κάνει καθόλου υπερήφανη. Όταν υπάρχει αληθινή γνώση, κι όχι τα δήθεν πατριωτικά κουραφέξαλα που αραδιάζουν δήθεν διανοούμενοι, όταν είμαστε πιο ανοιχτόμυαλοι, τα θέματα λύνονται πιο εύκολα, χωρίς απώλειες και μίση.

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!

Ένας χρόνος Drastiria!

18 Αυγούστου 20194 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow10 Σχόλια

Ναι, καλά είδατε! Σήμερα είναι τα πρώτα γενέθλια αυτού του ιστολογίου. Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τη δημιουργία του drastiria.blogspot.com. Ένας χρόνος με αναρτήσεις θεμάτων που με ενδιαφέρουν, αφού σκοπός του ιστολογίου είναι να λειτουργήσει ως προσωπικό ημερολόγιο των ενδιαφερόντων μου. Έτσι, κάνω -για παράδειγμα- αναρτήσεις σχετικές με τις σειρές και ταινίες που παρακολουθούμε με τον άντρα μου, ώστε να τις βλέπουμε αργότερα και να λέμε «α ναι, το είδαμε κι αυτό». Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά και να δούμε τις αναρτήσεις που έγιναν τον έναν αυτό χρόνο.

Τα θέματα των αναρτήσεων τη στιγμή αυτή που γράφω την ανάρτηση είναι όπως φαίνονται παραπάνω. Το νούμερο δίπλα από κάθε θέμα αντιστοιχεί στον αριθμό των αναρτήσεων που έχουν γίνει ως τώρα. Τα θέματα βρίσκονται στα δεξιά του ιστολογίου μου. Ως νέα μανούλα ( σε λίγες μέρες η κορούλα μου γίνεται ενός έτους), τα θέμα της μητρότητας ήταν εκείνο που με απασχόλησε κυρίως. Πρόκειται για ένα καινούριο και πρωτόγνωρο κεφάλαιο στη ζωή μου και την οικογένεια μου. Ουσιαστικά, πρόκειται για την ευτυχία μου!Το Ημερολόγιο της μανούλας, λοιπόν, έχει 13 αναρτήσεις τον πρώτο χρόνο. Αυτές είναι οι παρακάτω(πατήστε πάνω σε καθεμία για να τις δείτε αναλυτικά):

Το δεύτερο σε αναρτήσεις θέμα είναι το Σπιτικό και Ομορφιά. Μου αρέσει πολύ η οργάνωση του χώρου και ειδικά του σπιτιού μου. Αγαπώ το μαγείρεμα, με το οποίο ελάχιστα ασχολήθηκα τον χρόνο αυτόν που είμαι μανούλα. Βέβαια, ασχολήθηκα ελάχιστα και με το διάβασμα, αλλά αυτό δεν είναι ούτε επί του παρόντος ιστολογίου, ούτε επί της στιγμής αυτής. Παρακάτω είναι οι αναρτήσεις που έκανα σχετικά με το θέμα του Σπιτικού&Ομορφιάς. Πρόκειται για την αγαπημένη μας πίτσα, τα φιογκάκια και τη ζαμπονοτυρόπιτα. Τις μπριζόλες δε τις έφτιαξα ξανά, παρόλο που ήταν πολύ νόστιμες. Το αρωματικό ντουλάπας δε με ενθουσίασε ιδιαίτερα, καθώς έφερε αποτέλεσμα μεν, αλλά σε μερικές περιπτώσεις, σε συνδυασμό με την υγρασία που είχα στη ντουλάπα, έμεινε σημάδι σαν λαδιά σε κάποια ρούχα που είχαν έρθει σε επαφή με το σαπούνι. Οι σακούλες μου έχουν γίνει απαραίτητες και είναι φοβερές. Η εξοικονόμηση χώρου που μου προσφέρουν είναι τρομερή! Ο υποτόνος της επιδερμίδας με βοήθησε να βρω ακριβώς τα χρώματα που μου ταιριάζουν. Τα αντηλιακά αυτά προμηθεύτηκα και φέτος.

Το τρίτο θέμα μας έχει να κάνει με διάφορες αναρτήσεις, οι οποίες είναι κυρίως έκτακτες. αυτό σημαίνει πως οι αναρτήσεις αυτές προέκυψαν για κάποιο λόγο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ανήκουν σε κάποιο από τα θέματά μου. Διάφορες αναρτήσεις:

Στις σειρές&ταινίες περιλαμβάνονται κάποιες από αυτές που παρακολουθήσαμε ο άντρας μου κι εγώ όλον αυτόν τον χρόνο και ανήκουν στις αγαπημένες μου. Αυτές είναι:

Στη θεματική ενότητα «Διαδίκτυο» έχω αναρτήσει μερικά παιχνίδια που συνήθιζα να παίζω και μου άρεσαν πολύ, καθώς κι εφαρμογές που με διευκόλυναν πολύ. Οι τέσσερις αναρτήσεις για το διαδίκτυο είναι οι παρακάτω:

Στο θέμα της Μυθολογίας περιλαμβάνονται αναρτήσεις σχετικά με τους Ολύμπιους θεούς και βιντεάκια που δημιούργησα η ίδια σχετικά με αυτούς. Έτσι, έχουμε τις εξής αναρτήσεις:

Πάντα είχα τη συνήθεια να φωτογραφίζω τα πλεκτά που δημιουργούσα. Μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα μόνη μου, κάτι που σήμερα επίσης θεωρώ πολυτέλεια, λόγω του μωρού. Μερικές αναρτήσεις σχετικές με το πλέξιμο και άλλες μου δημιουργίες είναι:

Πόσο μου αρέσουν οι χοροί και τα τραγούδια! Αγαπώ την παράδοση, «κουβαλάει» τόσο πολιτισμό πάνω της! Μου αρέσει η παράδοση η ελληνική κι όχι μόνο. Κάθε πολιτισμός έχει κάτι να πει, κάτι να δώσει. Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να λείπει από το ιστολόγιό μου θέμα σχετικό με τους χορούς και τα τραγούδια. Και φυσικά η αρχή έγινε με την αγαπημένη μου Καππαδοκία. Δεν έχω ρίζες από εκεί. Η μισή κατάγομαι από τα παράλια της Μικρά Ασίας. Αγαπώ τη Καππαδοκία, τους χορούς, τις παραδόσεις της, τη δύναμη που έχουν επιδείξει οι Έλληνες Καππαδόκες ανά τους αιώνες, την αντοχή τους, την επίμονη διατήρηση του ελληνικού στοιχείου παρά τις αντιξοότητες. Δυο αναρτήσεις για το θέμα χοροί&τραγούδια τον χρόνο που πέρασε:

Ξανακοιτάζοντας την ανάρτηση αυτή, παρατηρώ ότι είναι πολύ μεγάλη, αν και δεν είμαι υπέρ των μεγάλων αναρτήσεων. Και οι αναρτήσεις που έχω κάνει αυτή τη χρονιά είναι πολλές. Στόχος μου για φέτος είναι να κάνω λιγότερες αναρτήσεις. πιστεύω πως μία-δυο αναρτήσεις τον μήνα είναι ικανοποιητικός αριθμός. Τι λέτε κι εσείς;

Σας ευχαριστώ που με συντροφεύετε στη μπλογκογειτονιά κι επισκέπτεστε το μπλογκόσπιτό μου!

Γοργόνες και Μάγκες

10 Αυγούστου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow3 Σχόλια

Μια ελληνική ταινία που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι η δημοφιλής «Γοργόνες και μάγκες» της Φίνος Φιλμ, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1968. Οι ηθοποιοί που παίζουν στη ταινία αυτή είναι απλά εξαιρετικοί, όπως ο αγαπημένος μου Χρόνης Εξαρχάκος, ο Φαίδων Γεωργίτσης που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, η Μάρθα Καραγιάννη, η Μαίρη Χρονοπούλου και άλλοι. Ο Βαγγέλης Σειληνός είναι εξαιρετικός στη ταινία αυτή.

Πρόκειται για μια πολύ επιτυχημένη κωμωδία με μοναδικές ατάκες, μουσική και τραγούδια. Η Μαρινέλλα ερμηνεύει εξαιρετικά το γνωστό σε όλους μας «Άνοιξε πέτρα», ενώ η χορογραφία στην οποία συμμετέχουν ο Βαγγέλης Σειληνός, η Μαίρη Χρονοπούλου και η Νόρα Βαλσάμη κλέβει τη παράσταση. Η Μαρινέλλα, όπως και ο Γιάννης Πουλόπουλος που ερμηνεύει επίσης επιτυχίες του Μίμη Πλέσσα στη παρούσα ταινία, αποτελούν τα αηδόνια του ελληνικού τραγουδιού.

Στη ταινία «Γοργόνες και Μάγκες» αναδεικνύεται η ομορφιά των ελληνικών νησιών και η αθωότητα των κατοίκων τους. Αυτά, βέβαια, πριν αγγίξει τους τόπους αυτούς ο τουρισμός και η σύγχρονη ζωή.

Ο Γιάννης Βογιατζής, πάντα μοναδικός, παριστάνει με τεράστια επιτυχία τον ντόπιο ταβερνιάρη, που ονομάζεται Παναγής, ο οποίος θεωρείται ο πιο γραμματιζούμενος της περιοχής, έχοντας τελειώσει το δημοτικό. Ο Παναγής, λοιπόν, χρησιμοποιεί τις ελάχιστες λέξεις που γνωρίζει στη καθαρεύουσα εντελώς λάθος, δείχνοντας έτσι στους πρωτευουσιάνους την άγνοιά του.

Η ταινία είχε γυριστεί στην Ύδρα.

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας!

Πρότυπα αναρτήσεων

13 Ιουλίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow2 Σχόλια

Θα ήθελα σήμερα να μιλήσω για τις ιδανικές, πάντα κατ’ εμέ, αναρτήσεις.
Ποιες είναι οι αναρτήσεις που θα μου τραβήξουν την προσοχή;
Πότε κάποιο ιστολόγιο μπορεί να με κουράσει και να πάψω να το ακολουθώ;
Ποιες αναρτήσεις μπορούν να με καθηλώσουν;
Πρώτα από όλα, θα ήθελα να αναφερθώ στη συχνότητα των αναρτήσεων, η οποία τελικά είναι καθοριστική για το αν θα βαρεθώ να παρακολουθώ ένα ιστολόγιο ή όχι. Είναι μερικά ιστολόγια που κάνουν αναρτήσεις κάθε εβδομάδα, δυο φορές τον μήνα ή και μια φορά τον μήνα. Από αυτά, συνηθίζω να μη χάνω ούτε μια ανάρτηση, ακόμη κι αν αυτή είναι μακροσκελής. Είναι τα ιστολόγια που βρίσκω ενδιαφέροντα να διαβάσω. Κάποια άλλα μπλογκς όμως είναι λιγάκι βαρετά, κουραστικά. Φυσικά δεν είναι το θέμα τους. Αν αναρτούσαν σπανιότερα σε λογικές βάσεις, θα μου προξενούσαν περισσότερο το ενδιαφέρον.

Θα δώσω ένα παράδειγμα για να δείξω τη σημασία που έχει τελικά για μένα η συχνότητα των αναρτήσεων. Υπάρχουν δυο ιστολόγια που το ένα ανεβάζει αναρτήσεις κάθε εβδομάδα και το άλλο κάθε μέρα. Το θέμα του δεύτερου είναι πιο κοντά στα γούστα μου, αλλά το πρώτο παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Το δεύτερο έχει περισσότερα να δώσει σε κάθε ανάρτηση που
κάνει (και είναι λογικό, γιατί τι να πεις κάθε μέρα) και δε με μπουχτίζει. Με βάση αυτές τις σκέψεις καθορίζω και τη συχνότητα των δικών μου αναρτήσεων. Στην αρχή, κοινοποιούσα θέματα πιο συχνά, αυτόν τον καιρό όμως, ανεβάζω σε κάθε ιστολόγιό μου δυο φορές τον μήνα (πχ. Ένα Σάββατο στο ένα και το άλλο Σάββατο στο άλλο).
Ένα άλλο θέμα είναι το μέγεθος των αναρτήσεων. Προτιμώ τις αναρτήσεις που είναι σχετικά σύντομες. Λέω αυτό που θέλω να πω σε κάθε ανάρτηση, χωρίς να πλατιάζω. Πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί κάποιος να προσελκύσει περισσότερα άτομα να μπουν στη διαδικασία να διαβάσουν την ανάρτηση. Άλλωστε, έχουν να διαβάσουν κι άλλα ιστολόγια, έχουν κι άλλα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους.
Τέλος, μου αρέσουν διάφορα θέματα, που συχνά δε σχετίζονται μεταξύ τους. Οπότε μπορώ άνετα να διαβάσω διαφόρων ειδών ιστολόγια, τα οποία βρίσκω εξίσου ενδιαφέροντα. Επικεντρώνομαι στο τι έχουν να μου δώσουν. Η παραμικρή πληροφορία που μπορεί να μου δώσει κάτι με γεμίζει χαρά. Ελπίζω η ανάρτησή μου να ήταν σύντομη και να σας έδωσε κάτι 🙂

Ευχαριστώ πολύ!

Αποστείρωση, Μπιμπερό, Πιπίλες

6 Ιουλίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow6 Σχόλια

Αποστείρωση, μπιμπερό, πιπίλες. Τρεις λεξούλες άκρως αγχωτικές για μια νέα μανούλα. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, έψαχνα παντού στο διαδίκτυο και ρωτούσα όσες μανούλες ήξερα να μου δώσουν πληροφορίες γι αυτά τα άγνωστα για μένα θέματα. Πως γίνεται η αποστείρωση; Βολεύει ο αποστειρωτής;Τι μπιμπερό να διαλέξω; Πόσα να πάρω στην αρχή; Μικρά μπιμπερό, μεγάλα; Γυάλινα ή πλαστικά; Πιπίλες από σιλικόνη ή καουτσούκ; Μην ανησυχείς νέα μανούλα, διάβασε παρακάτω και θα σου τα πω όλα, έτσι όπως χρησίμευσαν σε μένα, ακόμη και τα λάθη που έκανα.

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά, την αποστείρωση. Δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που βάλαμε σε λειτουργία τον αποστειρωτή. Βλέπαμε τους ατμούς, τις σταγόνες, είχαμε βάλει και πολύ νερό κι έκανε μια ώρα να αποστειρώσει. Σκέτη απογοήτευση. Απλά ήθελε να βάλουμε πολύ λίγο νερό (απιονισμένο). Καπάκια, πιπίλες, θηλές, όλα γυρισμένα προς τα κάτω ώστε να τα διαπερνά ο ατμός και να αποστειρώνονται. Οι θηλές πάντα πρέπει να βγαίνουν από το δαχτυλίδι, ώστε να αποστειρωθούν καλά. Η αποστείρωση μας κράτησε 4 μήνες, οπότε και την αποχωριστήκαμε μετά χαράς.

Μπιμπερό. Μέχρι τους 6 μήνες χρησιμοποιούμε γυάλινα. Πρώτα απ’ όλα, εξαιτίας της αποστείρωσης δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιήσουμε πλαστικά. Έπειτα από τους 6 μήνες είναι πιο βολικά, ειδικά από τη στιγμή που αρχίζουν να τα πειράζουν τα χεράκια του μωρού. Άκουσα διάφορες απόψεις, μπερδεύτηκα κι έτσι φρόντισα να προμηθευτώ διάφορα μπιμπερό. Αρχικά, τα χρησιμοποίησα όλα, ξεκινώντας από ένα γυάλινο μικρό. Θα έλεγα ότι τα μικρά γυάλινα μπιμπερό δε χρειάζονται, γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα μεγάλο γυάλινο μπιμπερό από την αρχή. Από το άγχος μου λοιπόν, αγόρασα όλα τα είδη μπιμπερό και θηλές. Θηλές από σιλικόνη, καουτσούκ, για κολικούς και μη και τα χρησιμοποίησα όλα.

Το σπουργιτάκι μου τελικά είχε σύντομα κολικούς, όπως συνηθίζουν να έχουν τα μωράκια και παράλληλα ήταν πολύ λαίμαργο. Οπότε ΟΛΕΣ οι θηλές μου ήταν άχρηστες και δεν ήξερα τι να κάνω. Ώσπου, μια φίλη μου συστήνει την πατέντα της Dr Brown. Πρόκειται για ένα μπιμπερό που έχει κανονική θηλή από σιλικόνη (τουλάχιστον αυτή που πήρα εγώ) κι έχει ένα σύστημα που δεν επιτρέπει στο μωρό να «πίνει» αέρα, βοηθώντας το στους κολικούς. Αν το παιδί δεν έχει τέτοιο θέμα, απλά αφαιρείς το σύστημα και έχεις απλά ένα κανονικό μπιμπερό. Το παιδί μου δε σταμάτησε να έχει κολικούς, αλλά δε ξαναπνίγηκε ποτέ όσο χρησιμοποιούσε αυτό το μπιμπερό. Αν ο χρόνος γυρνούσε πίσω, θα διάλεγα μόνο αυτό το μπιμπερό για τους τέσσερις πρώτους μήνες. Επίσης, ένα μόνο μου αρκούσε, αφού πλέναμε το μπιμπερό αμέσως μετά τη χρήση. Άλλωστε, δεν είναι καθόλου καλό να μένουν για πολύ υπολείμματα φαγητού στο μπιμπερό και τη θηλή.

Τέλος, οι απόψεις ήταν ποικίλες για το τι είδους πιπίλα έπρεπε να επιλέξω. Κάποιες μαμάδες υποστήριζαν ότι οι πιπίλες από καουτσούκ ήταν καλύτερες, επειδή μοιάζουν πιο φυσικές, ενώ άλλες βολεύτηκαν καλύτερα με αυτές από σιλικόνη. Εξαρτάται βέβαια και από τη πιπίλα που θα προτιμήσει το μωρό. Προσωπικά, από την αρχή προτίμησα τις πιπίλες από σιλικόνη, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και δεν φθείρονται εύκολα κι ευτυχώς το σπουργιτάκι τις δέχτηκε. Το μαιευτήριο μας είχε κάνει δώρο πιπίλα ΜΑΜ, συνεχίσαμε με αυτή τη μάρκα μέχρι τώρα και δε την αλλάζουμε με τίποτα.

Νομίζω αρκετά έγραψα σήμερα και δε το συνηθίζω, αφού προτιμώ τις σύντομες αναρτήσεις που έχουν να προσφέρουν κάτι. Ελπίζω οι νέες μανούλες να πήραν κάτι από αυτή την ανάρτηση!

Σας ευχαριστώ!

Χοροί Καππαδοκίας

22 Ιουνίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow7 Σχόλια

Οι χοροί της Καππαδοκίας χαρακτηρίζονται από σεμνότητα και είναι τελετουργικοί, καθώς είναι άμεσα επηρεασμένοι από τον Χριστιανισμό.. Εκτός από τους χορούς που προορίζονται για γλέντι, όπως οι καρσιλαμάδες που χορεύονται με κουτάλια, ζίλια ή μικρά ποτηράκια και οι κινήσεις τους είναι όλο χάρη, οι υπόλοιποι χοροί, είναι τελετουργικοί κι έχουν δημιουργηθεί για κάποιο λόγο ή συμβολίζει κάτι από τη καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Καππαδοκίας.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, το τραγούδι ΚΑΜΑΪ ΒΟΥΡΝΤΟΥΜ ΓΕΡΕ είναι τελετουργικός χορός και γινόταν για έναν και μόνο σκοπό. Τα παλικάρια έπρεπε να εκπαιδευτούν στο σπαθί, χωρίς να τους καταλάβουν οι Τούρκοι. Έτσι, άντρες και γυναίκες στήνονταν κι έκαναν πως χόρευαν με τον τρόπο αυτό και στη μέση τα παιδιά εκπαιδεύονταν στο σπαθί, κάνοντας πως χορεύουν.

Ένα άλλο παράδειγμα αποτελεί η ΣΟΥΡΟΥΝΤΙΝΑ με το τραγούδι «Σγουρέ Βασιλικέ μου». Εδώ παριστάνονται στον εξωτερικό κύκλο άντρες Τούρκοι και στον εσωτερικό ένας Έλληνας άντρας με πολλές Ελληνίδες, τις οποίες προσπαθεί να προστατέψει να μην τις κλέψουν οι Τούρκοι. Είναι ένας χορός χωρίς βήματα, αλλά άκρως τελετουργικός.

Το ΣΕΗΤΑ-ΤΑ είναι ένας ακόμη τελετουργικός χορός που αφορά τον αποχωρισμό της μάνας από τη κόρη όταν πρόκειται να παντρευτεί. Είναι αρχαίος χορός που συμβολίζει τον αποχωρισμό της Δήμητρας από την Περσεφόνη, όταν εκείνη έπρεπε να επιστρέψει στον άντρα της τον Άδη.

Το ΕΖ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΙ ΝΤΙΠΑΣΧΑ είναι άκρως τελετουργικός χορός, που οι Καππαδόκες χόρευαν καθώς πήγαιναν την Πρωτοχρονιά στην σπηλιά του Αγίου Βασιλείου στην Καππαδοκία για να λειτουργήσουν. Είναι ένας πραγματικά εντυπωσιακός χορός.

Άλλοι χοροί είναι:

Αυτά είναι μόνο μερικά τραγούδια και χοροί της Καππαδοκίας. Τα περισσότερα εμφανίζονται στην Καραμανλίδικη γλώσσα που μιλούσαν οι Καππαδόκες.

Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!

Μερικοί Ολύμπιοι

1 Ιουνίου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow9 Σχόλια

Πρόσφατα ξεκίνησα ένα θέμα που αφορά τη Μυθολογία, όπως αυτή διαμορφώθηκε από διάφορους λαούς, ξεκινώντας από αυτή των Ελλήνων. Η Ελληνική μυθολογία άλλωστε είναι η πιο διαδεδομένη παγκοσμίως κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της εξαιρετικής ποιότητάς της. Οι μυθολογίες των άλλων λαών συνήθως είναι γνωστοί μόνο στους λαούς οι οποίοι τους εφεύραν.

Η θεά Άρτεμις (η αγαπημένη μου) είναι πάρα πολύ παλιά θεότητα κι έχει να κάνει με τα μικρά παιδιά και κυρίως τα κορίτσια, τα οποία από την ηλικία των εννέα ετών ήταν αφιερωμένα σε αυτήν, ώσπου να παντρευτούν. Αρχικά, όλα τα κορίτσια από τα εννέα τους έτη στέλνονταν στο ναό της Άρτεμις για να την υπηρετήσουν, αλλά αργότερα μόνο μερικά κορίτσια προορίζονταν για το σκοπό αυτό. Όταν έφτανε η ώρα οι κοπέλες να παντρευτούν, συνήθιζαν να αφιερώνουν τα παιχνίδια τους στη θεά. Η Άρτεμις συμβολίζει το φως της σελήνης, λατρεύτηκε πάρα πολύ από τους Έλληνες και κυρίως από αυτούς που κατοικούσαν στα όρη.

Στον Απόλλωνα, οι αρχαίοι Έλληνες απέδιδαν τα οράματα, τη θεραπεία, αλλά και την αρρώστια και ιδιαίτερα τη πανούκλα. Ο Απόλλων είναι ο πιο όμορφος θεός του δωδεκαθέου. Το πιο σπουδαίο κατόρθωμά του είναι που σκότωσε τον Δράκοντα Πύθωνα στους Δελφούς. Ο πύθωνας είχε 10 χέρια και 4 μάτια και κυνήγησε τη Λητώ για να μη γεννήσει. Εξαιτίας αυτού του κατορθώματος, ο Απόλλωνας ονομάζεται και Πύθιος και οι κάτοικοι των Δελφών οργάνωναν προς τιμήν του τα Πύθια και του αφιέρωσαν το Μαντείο των Δελφών.

Η Αθηνά είναι η πιο αγαπητή θεά για όλους τους Αρχαίους Έλληνες. Είναι η σοφότερη όλων των θεών και δίδαξε στους ανθρώπους τα γράμματα και τις τέχνες. Επίσης, η Αθηνά τους χάρισε την ελιά, που είναι ιερή για τους Έλληνες και τους έμαθε τη τέχνη του πολέμου. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η Αθηνά δεν είναι πολεμοχαρής σαν τον Άρη. Οι μεγαλύτεροι ήρωες υπερηφανεύονταν ότι την είχαν προστάτιδα τους κι εκείνη τους δίδασκε τα μεγαλύτερα μυστικά του πολέμου.

Ο Πονηρός θεός του Ολύμπου, ο Ερμής, γεννήθηκε σε μια σπηλιά στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας. Μητέρα του ήταν η Μαία. Ο Ερμής μετέφερε τις ψυχές στον Άδη και με τη βοήθειά του αυτές μπορούσαν να επιστρέψουν στη γη, όπως έγινε με τον Ηρακλή και τον Θησέα. Ο Ερμής ήταν αυτός που καθοδηγούσε την Περσεφόνη, όταν αυτή ανέβαινε στη γη να συναντήσει τη μάνα της, τη Δήμητρα. Ο Ερμής, τέλος, κάλυπτε τον πατέρα του, Δία στις ερωτοδουλειές του για να μη τον ανακαλύπτει η Ήρα.

Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!

Δείτε τα βίντεο που έχω ετοιμάσει για το σχετικό θέμα εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=jAbP_aX2FFs&list=PLJBROd_PimT1-lhueNjm92DfFPKJqtgPV&index=8

Πώς οργανώνω τις φωτογραφίες και τα βίντεο

18 Μαΐου 201929 Ιανουαρίου 2020 Minimal&Slow10 Σχόλια

Πριν από κάμποσα χρόνια, έπειτα από βλάβη στον φορητό υπολογιστή μου, έχασα πλήθος αρχείων που είχα αποθηκευμένα μόνο σε αυτόν. Μεταξύ αυτών των αρχείων ήταν και το πρώτο μέρος της πτυχιακής μου εργασίας, το οποίο αναγκάστηκα τελικά να ξαναγράψω. Το λέω αυτό, γιατί τότε μου είχε προκαλέσει τεράστιο σοκ και με οδήγησε σε πολύ κόπο. Εκτός όμως από τα έγγραφα, είχα κι αρκετές φωτογραφίες και βίντεο, τα οποία έχασα για πάντα.

Από τότε, λοιπόν, μου έγινε μάθημα και δεν αποθήκευσα ποτέ ξανά αποκλειστικά και μόνο στη συσκευή πολύτιμα για μένα αρχεία. Μέσα σε αυτά συγκαταλέγονται και οι φωτογραφίες και τα βίντεο. Στις μέρες μας υπάρχουν διάφοροι χώροι αποθήκευσης που είναι διαθέσιμοι στο διαδίκτυο, στους οποίους μπορεί κανείς να εμπιστευθεί τα πολύτιμα γι αυτόν έγγραφα, τις μοναδικές στιγμές της ζωής του. Έτσι, μπορείς να έχεις πρόσβαση στα αρχεία αυτά από οποιαδήποτε συσκευή, είτε είναι δική σου, είτε όχι. Σε αυτούς τους αποθηκευτικούς χώρους, μπορεί κανείς να αποθηκεύσει έναν ικανοποιητικό όγκο δεδομένων δωρεάν.

Προσωπικά, οι χώροι αποθήκευσης αρχείων που χρησιμοποιώ είναι το google photos και google drive, καθώς και το dropbox. συνήθως, οργανώνω τις φωτογραφίες μου ανά έτος και σε ξεχωριστούς φακέλους και λευκώματα αποθηκεύω τα βίντεο μου με τον ίδιο τρόπο. Πολλές φορές και κυρίως όσον αφορά το σπουργιτάκι μου, σε τακτά χρονικά διαστήματα, ενώνω τα βίντεο που έχω τραβήξει, δημιουργώντας έτσι ένα βίντεο διάρκειας μιάμιση-δύο ωρών. Αυτό το κάνω μέσω του movie maker στον υπολογιστή μου.

Δυστυχώς, το movie maker δε μου αναγνωρίζει τα βίντεο που έχω στο google photos, με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι να τα ανεβάζω στο youtube (όχι σε δημόσια θέα, εννοείται) κι έπειτα να τα ξανακατεβάζω στον υπολογιστή, ώστε να φτιάξω το βίντεο. «Φέξε μου και γλίστρησα» δηλαδή. Αν γινόταν να κάνω διαφορετικά αυτό το βήμα θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη. Οπότε, αν έχετε κάποια ιδέα, κάποια λύση σε αυτό, ευχαρίστως θα τη διαβάσω.

Εσείς με ποιο τρόπο οργανώνετε τα αρχεία σας;