Όπως έχω πει και στο παρελθόν, μία από τις αγαπημένες μας ασχολίες με τον άντρα μου είναι να παρακολουθούμε σειρές κι ενίοτε ταινίες. Πρόσφατα, ανακαλύψαμε μια σειρά αμερικάνικης παραγωγής που μας έχει καθηλώσει. Πρόκειται για μια σειρά κωμωδίας και δράματος, που αναφέρεται στις ιστορίες των τριών αδερφών Πίρσον και των γονιών τους. Τα τρία αδέρφια ονομάζονται Κέιτ, Κέβιν και Ράνταλ και γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Η μητέρα τους ήταν έγκυος σε τρίδυμα, όμως κατά τη γέννα, έχασε το ένα από τα τρία. Ο Ράνταλ, ένα μωρό μαύρων, έτυχε να βρίσκεται δίπλα από την Κέιτ και τον Κέβιν στο μαιευτήριο. Ο πατέρας του τον είχε αφήσει στο τμήμα της πυροσβεστικής της περιοχής και ένας πυροσβέστης τον μετέφερε στο μαιευτήριο.
Η οικογένεια Πίρσον πήρε τα «πιο ξινά λεμόνια» που της έδωσε η ζωή κι έφτιαξε λεμονάδα, όπως χαρακτηριστικά είπε ο μαιευτήρας και μελλοντικά φίλος της οικογένειας, που επίσης είχε χάσει ένα παιδί. Πώς μεγάλωσαν τα παιδιά, οι εκπλήξεις που έφερε η ζωή, γεγονότα που τους σημάδεψαν για πάντα. Αυτόν τον καιρό, ο άντρας μου κι εγώ παρακολουθούμε τη τρίτη σεζόν της σειράς, η οποία είχε ξεκινήσει τον περασμένο Σεπτέμβριο. Στο έργο υπάρχουν πολλές ανατροπές και μας αρέσει εξαιρετικά που ποτέ δε πέφτουμε μέσα στις προβλέψεις μας. Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω ως την πιο απρόβλεπτη σειρά που έχω δει. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα.
Λατρεύω να διαβάζω βιβλία με κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Ως περήφανη Μικρασιάτισσα(κατά το ήμισυ), είναι φυσικό να αγαπώ σε μεγάλο βαθμό τα βιβλία που έχουν να κάνουν με τη Μικρά Ασία και τη περίοδο πριν και μέχρι το 1922. Εκείνη τη χρονιά που σημάδεψε την ελληνική ιστορία μια για πάντα. Το χρονικό των 10 ημερών της συγγραφέως Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη αποτελεί έναν θησαυρό στα χέρια της ιστορίας μας. Πρόκειται για μαρτυρία της ίδιας, η οποία περιγράφει την εμπειρία της, τα γεγονότα ακριβώς όπως τα έζησε όταν διώχθηκε από τη πατρίδα της το Αϊβαλί με τη καταστροφή από τους Τούρκους το έτος 1922. Στο βιβλίο περιγράφονται συγκλονιστικές στιγμές που καθηλώνουν τον αναγνώστη. Η Αγάπη Μολυβιάτη-Βενέζη χάνει τον αγαπημένο της αδερφό, τον γνωστό σε όλους μας μεγάλο λογοτέχνη Ηλία Βενέζη, όταν τον πήραν με το ζόρι οι Τούρκοι για να τον οδηγήσουν στα τάγματα θανάτου, τα γνωστά αμελέ ταμπουρού ή τάγματα εργασίας (δημιουργήθηκαν έπειτα από πρόταση των Γερμανών στους Τούρκους). Εκείνος τότε ήταν 18 χρονών. Η ίδια , μη μπορώντας να αποδεχθεί τον χαμό του αδερφού της, βάζει ως σκοπό της ζωής της να τον βρει και να τον φέρει πίσω στην οικογένειά του, βάζοντας έτσι τη ζωή της σε μεγάλο κίνδυνο. Για καλή της τύχη, γνωρίζει έναν σπάνιο άνθρωπο που θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην αναζήτησή της και θα της προσφέρει μεγάλη βοήθεια, προστατεύοντάς της παράλληλα από τον κίνδυνο στον οποίο είχε εκθέσει τον εαυτό της. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Τούρκος αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, Κεμαλεντίν, ο οποίος είχε ορκιστεί να εκδικηθεί τους Έλληνες για τον χαμό της οικογένειάς του. Ωστόσο, ο Κεμαλεντίν στάθηκε στην Αγάπη σαν πραγματικός αδερφός, την βοήθησε ώστε να βρει πληροφορίες για τον αδερφό της και τελικά την βοηθά να διαφύγει μαζί με τον πατέρα της στην Ελλάδα. Το χρονικό των 10 ημερών δίνει την ελπίδα ότι ακόμη και στη δίνη του πολέμου, η ανθρωπιά μπορεί να υπάρξει. Είναι μια απόδειξη ότι δε πρέπει όλοι να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, δηλαδή δεν είναι όλοι ίδιοι. Την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη μπορείς να τη συναντήσεις παντού, ακόμη κι εκεί που ούτε καν το φανταζόσουν…
Η Αχτίδα έφτιαξε ένα πανέμορφο δώρο για το μωράκι μου!
Στην εικόνα βλέπουμε τη συσκευασία, η οποία μου κίνησε τη περιέργεια με το που την έλαβα.
Όταν είδαμε τη δημιουργία της Αχτίδας, μείναμε έκπληκτοι ο άντρας μου κι εγώ. Ξεπερνούσε τη φαντασία μας. Καθόμασταν και το χαζεύαμε για λίγη ώρα. Οι λεπτομέρειες φοβερές! Όσο για τα χρώματα… υπέροχες αποχρώσεις του ροζ, του αγαπημένου μου χρώματος. Κάτω χαμηλά έχει 4 χρυσές κρεμαστρούλες και γράφει το όνομα του μωρού μου. Εκτός από όμορφο, είναι και ρομαντικό. Θυμίζει τη μικρή κυρία, ένα θέμα που αγαπώ πολύ. Είμαι σίγουρη ότι και η μικρή μου θα το λατρέψει.
Την Αχτίδα τη γνώρισα μέσα από το μπλογκοσπιτάκι της, το οποίο βρίσκεται εδώ.
Το μπλογκ της λειτουργεί σαν ημερολόγιο από τη καθημερινότητά της, τις σκέψεις της και σπανιότερα τις δημιουργίες της. Κάθε της ανάρτηση είναι μοναδική. Σε κάνει να θέλεις να διαβάσεις κάθε λέξη, ενώ τις περισσότερες φορές, θα φύγεις από εκεί έχοντας αποκομίσει κάποιο δίδαγμα. Το πνεύμα της αγαπημένης μου Αχτίδας είναι ανήσυχο και φωτεινό.
Αγαπημένη μου φίλη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το υπέροχο αυτό δώρο που δημιούργησες για το μικρό μου σπουργιτάκι. Να χαίρεσαι τον σύζυγό σου, τα παιδιά και τα εγγόνια σου, να είστε πάντα ευτυχισμένοι, να περνάτε καλά και να σκορπάς πάντα χαμόγελα στους γύρω σου, όπως το συνηθίζεις άλλωστε!
Πριν την εγκυμοσύνη, όταν ήθελα να χάσω μερικά κιλά, απλά σταματούσα να τρώω γλυκά για λίγες μέρες κι έφτανα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Μόλις γέννησα κι έχοντας πάρει 11 ολόκληρα κιλά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, είχα την εντύπωση ότι ακολουθώντας την ίδια τακτική, θα χάσω τα παραπανίσια κιλά.
Όμως, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι. Αυτό μου δημιούργησε έναν μικρό πανικό, ειδικά από τη στιγμή που το καλοκαίρι κανονίζουμε να κάνουμε γάμο και βάπτιση. Έψαξα, λοιπόν, βρήκα διάφορα, αλλά αυτό που έψαχνα δεν είχε να κάνει με στερητικές δίαιτες ή οτιδήποτε θα με εξαντλούσε. Γενικά, τις φοβάμαι τις δίαιτες και ποτέ δεν έχω κάνει στη ζωή μου.
Το μόνο που έχω μάθει να κάνω από μικρή, είναι να τρώω υγιεινά. Το μοναδικό μου μειονέκτημα είναι ότι δε μπορώ να στερηθώ τα γλυκά.
Ψάχνοντας, έπεσε μπροστά μου η δίαιτα των 1200 θερμίδων. Υπολόγισα ότι χρειάζομαι 1800 θερμίδες την ημέρα για να κάνω συντήρηση. Κατέβασα την εφαρμογή ΥΑΖΙΟ και άρχισα να μετρώ θερμίδες. Δε την ακολουθώ κατά γράμμα, αντίθετα, υπάρχουν αρκετές μέρες που λαμβάνω 1500 θερμίδες, ακόμη και 1700(σπάνια), απλά προσπαθώ να μη φτάνω τις 1800 θερμίδες. Και πράγματι, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία έμαθα την έννοια των θερμίδων, κάτι το οποίο αγνοούσα εντελώς. Έμαθα να προσέχω τι τρώω και πόση ζάχαρη λαμβάνω και χωρίς δυσκολία λέω πλέον «αυτό δε το χρειάζομαι, ας μη το φάω» και περιόρισα στο ελάχιστο το «δε βαριέσαι, ας το φάω, τι ψυχή έχει ένα μπισκοτάκι». Επίσης, αντικατέστησα τα γλυκά και τις σοκολάτες με υποβρύχιο βανίλια. Ούτε που μπορούσα να φανταστώ πόσο πολύ θα με βοηθούσε μια τέτοια αλλαγή. Έτσι, δε στερούμαι και το γλυκάκι μου, αλλά κι αυτό με μέτρο.
Εκεί που έπινα γλυκό τον καφέ και μάλιστα με γάλα, τον πίνω πλέον ΣΚΕΤΟ και χωρίς γάλα. Στην αρχή δυσκολεύτηκα πολύ, αλλά σύντομα το ξεπέρασα και απολαμβάνω απίστευτα τον καφέ μου πλέον. Ψωμί δεν έτρωγα έτσι κι αλλιώς, αλάτι στο φαγητό έβαζα πάντα ελάχιστο, λάδι επίσης, τηγανιτά πολύ σπάνια και φαγητό απέξω επίσης. Οπότε από φαγητό δε χρειάστηκε ν’ αλλάξω τίποτα.
Απλώς το απόγευμα αντί να φάω σοκολατίτσα, θα προτιμήσω καροτάκι ή αγγούρι ή λίγο λάχανο ή ένα φρούτο. Επιλογές υπάρχουν πολλές. Το βράδυ μπορεί να πιω το κρασάκι μου, το τσιπουράκι μου, με ποπ κορν σπιτικά χωρίς αλάτι και με μπόλικη καυτερή πιπεριά ή ανάλατους ξηρούς καρπούς. Μερικές φορές, τρώω κι ένα τοστ.
Στην αρχή δεν έχανα τίποτα και η κοιλιά δεν έλεγε να πέσει. Μετά από 6 μήνες που γέννησα και μετά από 4 μήνες που κάνω αυτή τη διατροφή έχω χάσει μόλις 5 κιλά. Μένουν 6 ακόμη για να φτάσω εκεί που ήμουν πριν μείνω έγκυος και θέλω να χάσω 5 επιπλέον για να αδυνατίσω λίγο περισσότερο από πριν. Αυτός είναι ο στόχος, αλλά πολύ αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρω ως τον Ιούνιο που θέλω.
Η φίλη μας Μαρία Έλενα, που έχει τα μπλογκοσπιτάκια της Γλυκιά Ζωή… και Μαρία Έλενα δημιουργίες μου έστειλε πρόσφατα πανέμορφα δωράκια για τη συμμετοχή μου στο δρώμενο ανταλλαγής χειροποίητου στολιδιού που είχε διοργανώσει.
Το δρώμενο πραγματοποιήθηκε στις γιορτές των Χριστουγέννων.
Στην εικόνα που βλέπετε παρακάτω είναι τα δωράκια της Μαρία Έλενας, τα οποία μου άρεσαν πολύ και μου έδωσαν ιδιαίτερη χαρά!
Μέσα από αυτή την ανάρτηση θέλω να ευχαριστήσω τη φίλη μου Μαρία Έλενα για τα όμορφα δώρα της και την ευκαιρία που μου έδωσε να συμμετάσχω στο δρώμενο που διοργάνωσε.
Το σπουργιτάκι μου έφτασε αισίως τους 6 μήνες ζωής και μια ανάρτηση ακόμη για το ημερολόγιο της μανούλας ακολουθεί. Αυτή τη φορά θα αναφερθώ σε αυτά που χρησίμευσαν ως βοηθητικά για το μωράκι μου, τι βόλεψε εκείνη κι εμένα, τι χρησιμοποιήσαμε τελικά και τι όχι. Σχετικά με τα ρουχαλάκια της, αρχικά φορούσε φορμάκια βελούδινα με κουμπιά μπροστά. Σε καμία περίπτωση δε βόλευαν στην αρχή τα φορμάκια που έχουν κουμπιά πίσω. Όσα τέτοια είχα, ευτυχώς λίγα, δε τα χρησιμοποίησα καθόλου. Από τον πέμπτο μήνα, όμως, που το σπουργιτάκι μου άρχισε να γίνεται πιο ζωηρό, να γυρνάει πλευρό και να απολαμβάνει να κάθεται μπρούμυτα, τα φορμάκια με τα κουμπιά στη πλάτη αποδείχθηκαν πολύ καλή επιλογή. Τώρα πια, αποφεύγω τα ρουχαλάκια που έχουν μπροστά κουμπιά και για έναν άλλον λόγο. Επειδή η μικρή μου έχει ανακαλύψει τα χεράκια της, δε διστάζει ακόμη και να ξεκουμπώνει τα κουμπιά της.
Και περνάμε στην ενδοεπικοινωνία. Σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσα χωρίς αυτές τις μικρές και πολύτιμες συσκευές. Όσο κοντά ή μακρυά κι αν είναι το δωμάτιο των γονιών από αυτό του μωρού, η ενδοεπικοινωνία είναι απαραίτητη και σίγουρα μπορεί να αποδειχθεί και σωτήρια. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να αναφερθώ στα συστήματα που χρησιμοποίησα για τον ύπνο και τη μεταφορά της. Η κούνια της είναι ταυτόχρονα και αλλαξιέρα και λίκνο κι έχει αρκετούς και άνετους αποθηκευτικούς χώρους. Αργότερα, θα χωριστεί σε κομμάτια και θα γίνει γραφείο, κομοδίνο και κρεβάτι, όπου θα μπορεί να κοιμάται και μέχρι τα 18 της. Και μάλιστα ήταν και σε πάρα πολύ καλή τιμή. Και για το καρότσι της προτίμησα το 3 σε 1, καρότσι, καλαθούνα και καθισματάκι αυτοκινήτου. Στην αρχή ήμασταν διστακτικοί για αυτά τα συστήματα, αλλά κάναμε τις καλύτερες επιλογές και στις καλύτερες τιμές. Μέχρι τον τέταρτο μήνα, η μικρή μου κοιμόταν στο δωμάτιό μας, μέσα στην υπέροχη καλαθούνα της. Το καθισματάκι αυτοκινήτου, χρησίμευε και ως ριλάξ και μας βόλεψε πάρα πολύ και τις δυο, ενώ μάλιστα εφαρμόζει και στο καρότσι, όπως και η καλαθούνα, οπότε δε χρειαζόμαστε ένα σωρό πράγματα όταν μετακινούμαστε με το αυτοκίνητο. Αργότερα, δεν θα χρειαστεί να αγοράσω καρότσι για μεγαλύτερο παιδί, αφού το τρίτο που έχει είναι για παιδιά μεγαλύτερα και προς το παρόν βρίσκεται αποθηκευμένο. Σίγουρα όμως θα χρειαστεί να αγοράσω καθισματάκι αυτοκινήτου για μεγαλύτερα παιδιά μετά από κάποιους μήνες. Η κούνια με το σύστημά της λέγεται πολυμορφικό κρεβάτι. Αυτό και το σύστημα καροτσιού 3 σε 1 είναι ότι καλύτερο έχω επιλέξει.
Ας δούμε τι γίνεται με το ριλάξ, το μάρσιπο και το καθισματάκι φαγητού. Ομολογώ ότι το ριλάξ το χρησιμοποιήσαμε πολύ λίγο, γιατί όταν άρχισε να καταλαβαίνει, δυσανασχετούσε και ήθελε να την πάρω από εκεί. Ευτυχώς το ριλάξ μας το είχαν δανείσει κι έτσι δεν πήγαν χρήματα χαμένα. Για το καθισματάκι φαγητού, τώρα άρχισε να γίνεται απαραίτητο και άνετο για το σπουργιτάκι μου. Στην αρχή, όταν την έβαζα σε αυτό για να φάει δυσανασχετούσε κι έπρεπε να τη κρατώ στην αγκαλιά μου για να φάει ή την έβαζα στο καθισματάκι αυτοκινήτου, όπου επίσης καθόταν μόνο για λίγο. Το μάρσιπο αποτελεί επίσης μία από τις καλύτερες επιλογές μας, καθώς μπορώ να ηρεμήσω εκεί το μωρό μου όταν άλλοι τρόποι φαίνονται αδύνατοι. Επίσης με το μωρό στο μάρσιπο μπορώ και κάνω κάποιες δουλειές όταν είναι ανήσυχο, μπορούμε να χορεύουμε μαζί και χαίρομαι να το βλέπω ευτυχισμένο, χωρίς να δυσκολεύομαι να το κρατώ συνέχεια αγκαλιά, ενώ παράλληλα νιώθει τη ζεστασιά της μαμάς του. Ακόμη και τα ψώνια γίνονται αμέσως πιο εύκολα κι ευχάριστα. Θεωρώ τον μάρσιπο μια πολύ έξυπνη, σωστή κι απαραίτητη επένδυση.
Φυσικά, δε θα μπορούσα να παραλείψω το γυμναστήριο, που τη κρατά απασχολημένη ευχάριστα, βοηθώντας τη να ανακαλύψει τον κόσμο και το πάρκο που πρόσφατα αποκτήσαμε και της επιτρέπει να με παρακολουθεί όταν κάνω τις δουλειές μου στο σπίτι κι εκείνη μένει ασφαλής μέσα σε αυτό. Είμαι σίγουρη ότι μελλοντικά που θα μπουσουλάει ή θα σηκώνεται, το πάρκο θα αποδειχθεί σωτήριο.
Απίστευτο μου φαίνεται που πέρασε ήδη μισός χρόνος με το σπουργιτάκι μας στη ζωή μας. Οι όμορφες στιγμές και οι γλυκές περιπέτειες μαζί του συνεχίζονται!
Εδώ και λίγα χρόνια, κάποια χειμωνιάτικα βράδια μας περνούν παρακολουθώντας τη ξένη σειρά ιστορικού δράματος με τίτλο «Vikings». Καθώς λατρεύω να παρακολουθώ σειρές και ταινίες που περιγράφουν ιστορίες μιας άλλης εποχής, οι vikings έχουν καθιερωθεί στην οικογενειακή μας λίστα ταινιών-σειρών.
Στη σειρά αυτή παρουσιάζονται βασιλιάδες που υπήρξαν πραγματικά, τόσο στη Σκανδιναβία, όσο τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Κάποιοι χαρακτήρες βέβαια, προέρχονται από μύθος των βόρειων αυτών λαών. Ατρόμητοι πολεμιστές, εξερευνητές. Πράγματι, οι Βίκινγκς υπήρξαν εξερευνητές και ανελέητοι κατακτητές. Έχοντας ως αρχική τους βάση, σπίτι τους την άγονη και παγωμένη Σκανδιναβία, το είχαν συνήθειο να κάνουν επιθέσεις, λεηλασίες, να κατακτούν με τον χειρότερο τρόπο, ασκώντας ωμή βία, δίχως έλεος στις περιοχές που έβαζαν στο μάτι. Η Αγγλία ήταν ο κύριός τόπος δράσης τους.
Δέος προκαλεί αναμφίβολα η μυθολογία των Βίκινγκς, στοιχεία της οποίας παρακολουθούμε στην ομώνυμη σειρά. Ο μάντης τους συγκλονίζει σε όλες τις σεζόν. Αινιγματικός, τρομακτικός τόσο στην όψη, όσο και στις προφητείες του, αλλά τόσο αληθινός σχετικά με αυτές. Απολαμβάνει του σεβασμού όλων, ακόμη και των πιο δυνατών, των πιο ισχυρών. Άραγε τι να του επιφυλάσσει το μέλλον και ποιο το τέλος του;
Ίντριγκες, έρωτες, πάθη, συμμαχίες και προδοσίες είναι τα νόστιμα συστατικά του έργου. Παραδόσεις και δοξασίες είναι διάχυτες στη σειρά. Χριστιανισμός και Παγανισμός, η μετάβαση από τη μια θρησκεία στην άλλη, φιλία κι έχθρα. Γενιές και γενιές έρχονται και πάνε, αφήνοντας η καθεμιά το δικό της στίγμα, το δικό της λιθαράκι για το μέλλον.
Στην έκτη σεζόν που παρακολουθούμε αυτόν τον καιρό, μια νέα γη ανακαλύπτεται. Ένας τόπος πέρα για πέρα ακατοίκητος και άγονος. Ένα μέρος άγριας ομορφιάς, όπου φαίνεται πως ο άνθρωπος, ότι και να κάνει, δε θα μπορέσει να κατοικήσει. Είναι όμως έτσι…; Πάρα πολλές ανατροπές, μυστικά έρχονται στο φως…
Το να γίνεται κανείς γονιός, είναι από μόνο του μια μοναδική εμπειρία σε όποια ηλικία και να έρθει. Το να είσαι γονιός σημαίνει ότι δεν είσαι μόνος, ότι έχεις την ευθύνη μιας ακόμη ζωής, της ζωής του παιδιού σου κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα. Για να γίνεις γονιός, θα πρέπει να είσαι απόλυτα συνειδητοποιημένος για τις αλλαγές που θα έρθουν στη ζωή σου κι έτοιμος να αντιμετωπίσεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Μετά από την εμπειρία της εγκυμοσύνης και ζώντας με ένα νεογέννητο μετά από αυτή, κατάλαβα ότι δυο πράγματα είναι υποχρεωτικό να προϋπάρχουν της απόφασης να γίνει κάποιος γονιός.
Το πρώτο είναι να έχεις χτίσει μια πολύ καλή σχέση με το σύντροφό σου, ώστε αυτή να αντέχει τις καθημερινές δυσκολίες. Ακόμη και η καλύτερη σχέση θα βιώσει μια μικρούλα κρίση μόλις έρθει το μωράκι και θα αρχίσουν τα ξενύχτια, το συνεχές κλάμα, που – στην αρχή – δε θα ξέρεις απαραίτητα πως να το αντιμετωπίσεις, ιδιαίτερα στη περίπτωση των κολικών, ακόμη και η ψυχολογία της λεχώνας, η οποία μπορεί να έχει περίεργα ξεσπάσματα εξαιτίας των ορμονών. Τότε είναι που η συμβολή του άντρα είναι σημαντική, η υπομονή του κρίνεται απαραίτητη και η συμπαράστασή του είναι καθοριστική.
Το δεύτερο σημαντικό πριν τη κρίσιμη απόφαση είναι – κατ’ εμέ πάντα – να μην υπάρχουν απωθημένα, τόσο από τη πλευρά του μπαμπά, όσο και από τη πλευρά της μαμάς. Πολλά πράγματα στη ζωή του ζευγαριού δε θα είναι όπως πριν, ακόμη κι αν υπάρχει βοήθεια στο μεγάλωμα του παιδιού από συγγενείς. Οι τρόποι διασκέδασης, για παράδειγμα, θα είναι πλέον τελείως διαφορετικοί και κυρίως θα συμπεριλαμβάνουν και το νέο μέλος της οικογένειας. Ακόμη και οι φίλοι και οι παρέες θα υποστούν σίγουρα κάποια αλλαγή, μικρή ή μεγάλη. Οπότε, εάν το ζευγάρι έχει ζήσει καλά τη ζωή του και δεν έχει απωθημένα, είναι φυσικό κι επόμενο να χαρεί περισσότερο το μοναδικό ταξίδι που έχει να του προσφέρει η νέα ζωή με το μωρό. Στα τριάντα τρία μου χρόνια, έχοντας πετύχει τουλάχιστον τα δυο παραπάνω στη ζωή μου, ένιωσα πανέτοιμη να γίνω μητέρα. Μέχρι τώρα κατόρθωσα να σπουδάσω, να περάσω όμορφη φοιτητική ζωή, έπειτα να ζήσω δέκα μοναδικά χρόνια με τον άντρα μου και να χτίσουμε μαζί μια θαυμάσια σχέση με τα πάνω της και τα κάτω της. Έτσι, κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε κάποια μικρή δυσκολία με το μωρό ή όταν πρέπει να αναβάλλουμε κάτι που θα θέλαμε να κάνουμε, καταλήγουμε να αισθανόμαστε «γεμάτοι» κι ευτυχισμένοι. Τελικά, αν θα γύριζε ο χρόνος πίσω, θα ήθελα να γίνω γονιός νωρίτερα; Σε καμία περίπτωση. Θα ήθελα να έκανα αυτό το βήμα αργότερα; Με τίποτα. Για κάθε άνθρωπο,η κατάλληλη στιγμή είναι διαφορετική κι εξαρτάται σίγουρα από πολλούς και ποικίλους παράγοντες. Για μένα, αυτή η κατάλληλη στιγμή για να γίνω μανούλα ήταν στα τριάντα τρία μου χρόνια!
Στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν θεοί που διαφέρουν σημαντικά από όσα είχαμε περιγράψει σε προηγούμενη ανάρτηση. Ήρθε η ώρα να δούμε τους υπόλοιπους θεούς τους Ολύμπου, τους πιο ατίθασους, πιο ζωηρούς, ίσως με περισσότερα ελαττώματα από τους προηγούμενους.
Και ξεκινώ με τον Ήφαιστο, τον πιο νέο και συνάμα πιο άσχημο θεό από όλους. Ο γιος του Δία και της Ήρας δε ζει συνήθως στον Όλυμπο, αλλά του αρέσει να περνά το χρόνο του στο εργαστήριό του στη Λήμνο, το αγαπημένο του νησί. Η σύζυγός του Αφροδίτη τον απατά με τον Άρη, τον όμορφο και πανούργο θεό. Το θησείο, που βρίσκεται στην αρχαία Αγορά της Αθήνας, είναι ιερός ναός αφιερωμένος στον Ήφαιστο και την Αθηνά Εργάνη. Ο Ήφαιστος πολύ συχνά συνεργαζόταν με τη θεά της σοφίας, κυρίως για τη κατασκευή όπλων. Κάποτε, μάλιστα, την ερωτεύτηκε τρελά, αλλά απέτυχε στο να τη ξελογιάσει.
Η θεά του κάλλους και του έρωτα, Αφροδίτη, είχε πολλούς εραστές και πολλά παιδιά. Η εξουσία της ήταν τεράστια κι εκτεινόταν σε ολόκληρο το σύμπαν. Ήταν ικανή να σαγηνεύει θεούς και ανθρώπους, εκτός από τις παρθένες θεές Εστία, Αθηνά και Άρτεμη. Κάποτε ο Δίας θέλησε να τη τιμωρήσει για τα κόλπα που έστηνε στους θεούς και την έκανε να ερωτευτεί έναν θνητό βοσκό, τον Αγχίση, με τον οποίο απέκτησε τον Αινεία.
Ο αιμοβόρος θεός του Ολύμπου, ο Άρης, δεν είναι ιδιαίτερα αγαπητός σε θεούς και ανθρώπους. Ειδικά ο πατέρας του ο Δίας δε τον συμπαθεί καθόλου και κανείς μπορούσε να του έχει εμπιστοσύνη. Ο Άρης γεννήθηκε μέσα από τους τσακωμούς του Δία και της Ήρας. Βασικά χαρακτηριστικά του θεού του πολέμου ήταν η παντελής έλλειψη συμπόνιας κι ευγένειας. Η Αθηνά συνεργαζόταν μαζί του όποτε η περίσταση το απαιτούσε, αλλά τις περισσότερες φορές τσακώνονταν μεταξύ τους. Η Αθηνά νικούσε πάντα, ντροπιάζοντας τον.
Συχνά επονομαζόμενος και Βάκχος, ο Διόνυσος θεωρούνταν από τους αρχαίους Έλληνες κατώτερος θεός. Άλλοτε τον τοποθετούσαν στον Όλυμπο, στη θέση της Εστίας κι άλλοτε τον άφηναν να τριγυρνά σαν τρελός πάνω στη γη, μέσα από την έκσταση που προσδίδει η μέθη. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους θεούς, ο Διόνυσος δε τιμωρούσε ποτέ τους ανθρώπους. Αντίθετα, μοναδικός του σκοπός ήταν πάντα να τους παρασέρνει σε γλέντια, χαρές κι έκσταση, κάνοντάς τους να ξεφεύγουν για λίγο από τις σκοτούρες της καθημερινότητας. Το θέατρο του Διονύσου που βρίσκεται κάτω από την Ακρόπολη, αποτελεί το πρώτο θέατρο του κόσμου και αυτό ήταν το μέρος όπου λάμβανε χώρα το αττικό δράμα.
Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!
Όλα τα βίντεο που έχω ετοιμάσει σχετικά με την ελληνική μυθολογία, θα τα βρείτε εδώ:
Σε αυτή την ανάρτηση θα αναφερθώ στην μουσική και τους ήχους που χρησιμοποίησα στο πρώτο τρίμηνο ζωής του μωρού μου. Με αυτόν τον τρόπο έκανα το σπουργιτάκι μου να ηρεμεί και να νανουρίζεται. Τα έμβρυα έχουν συνηθίσει να ακούνε διάφορους μονότονους ήχους μέσα στην κοιλιά της μαμάς τους. Όταν γεννιούνται, δε μπορούν αμέσως να ξεχωρίσουν τον εαυτό τους από τη μητέρα τους. Νομίζουν δηλαδή ότι η μαμά κι εκείνα είναι ένα και χρειάζονται αρκετό χρόνο για να αντιληφθούν τη διαφορά. Ο καλύτερος τρόπος, λοιπόν, για να είναι ήρεμο το μωρό είναι να του βάζουμε να ακούει μονότονους ήχους, τους γνωστούς και ως λευκούς. Λευκοί ήχοι είναι οι ήχοι που παράγονται από ηλεκτρικές συσκευές, όπως ο απορροφητήρας, τα μεταφορικά μέσα, οι ήχοι της φύσης και άλλοι. Στη δική μας περίπτωση και δοκιμάζοντας διάφορα, καταλήξαμε πως το σπουργιτάκι μας ηρεμούσε κυρίως με τον ήχο της μηχανής του τραίνου που της βάζαμε μέσω εφαρμογής ήχων για μωρά που είχαμε κατεβάσει στα κινητά μας. Επίσης, συνήθιζα να της βάζω μουσική Mozart για μωρά που έβρισκα στο διαδίκτυο, κάτι που συνεχίζω να κάνω, αλλά όχι στον βαθμό που το έκανα αρχικά(είχα μουσική στο σπίτι όλη μέρα). Αυτά όσων αφορά την ηρεμία της. Την ώρα της διασκέδασης και κυρίως την ώρα του μάρσιπο, συνήθιζα να της βάζω τραγουδάκια με τα χρώματα και ζωάκια. Τις ημέρες των γιορτών χορεύαμε και κάναμε βόλτες μέσα στο σπίτι χαζεύοντας τα φωτάκια, τα αγιοβασιλάκια και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Τέλος, τους δυο πρώτους μήνες συνήθιζα να της τραγουδώ το «Χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα». Έτσι σαν ένα μικρό και ήσυχο χρυσοψαράκι έμοιαζε κι εκείνη όταν ήταν μέσα στο μπανιερό της. Και χρησιμοποιώ παρατατικό γιατί τώρα μοιάζει περισσότερο με έναν ζωηρό γυρίνο που κουνά χεράκια και ποδαράκια.
Minimal&Slow 