Κατηγορία: Βιβλία

Βιβλίο: Αποτελεσματική Διαπαιδαγώγηση

Minimal&Slow9 Σχόλια

Ως νέα μανούλα που δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες σχέσεις με μωρά, θέλησα να ενημερωθώ για μεθόδους διαπαιδαγώγησης των παιδιών και να διαλέξω ν’ ακολουθήσω εκείνη τη μέθοδο που θα ταίριαζε σε μεγαλύτερο βαθμό στη δική μου οικογένεια.

Ο θετικός τρόπος διαπαιδαγώγησης και η μέθοδος Montessori με κέρδισαν αμέσως. Η ιδέα του να μεγαλώνω το παιδί μου χωρίς να το μαλώνω συνεχώς και θέτοντάς του σαφή όρια από την αρχή, είναι η ιδανική για εμάς. Βέβαια, ο θετικός τρόπος διαπαιδαγώγησης και η μέθοδος Μοντεσσόρι δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά δε μπορεί να πει κάποιος ότι διαφέρουν ιδιαίτερα.

Άρχισα, λοιπόν, να παρακολουθώ βίντεο μαμάδων κι εκπαιδευτικών της μεθόδου Μοντεσσόρι στο youtube και να διαβάζω άρθρα ειδικών στο είδος. Κάπου εκεί ανακάλυψα το βιβλίο «Αποτελεσματική Διαπαιδαγώγηση-Positive Discipline» της Jane Nelsen. Πρόκειται για ένα βιβλίο ιδιαίτερα δημοφιλές με περισσότερα από 700.000 αντίτυπα παγκοσμίως.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Πρώτα από όλα αξίζει να σημειώσουμε ότι η συγγραφέας είναι διακεκριμένη ψυχολόγος, παιδαγωγός, αλλά και μητέρα επτά παιδιών.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου δείχνει σε εμάς τους γονείς, αλλά και τους εκπαιδευτικούς, πώς ν’ αντιμετωπίζουμε ρεαλιστικές και συχνές κρίσιμες καταστάσεις με τα παιδιά, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Μας καθοδηγεί να μάθουμε τα πραγματικά προβλήματα που κρύβονται πίσω από τη συμπεριφορά των παιδιών, ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε σωστή και μόνιμη λύση.

Οι γονείς μαθαίνουν να κατανοούν πως στόχος των παιδιών είναι να ανήκουν και ότι αυτό σίγουρα δε μπορούν να το νιώσουν κάνοντάς τα να νιώθουν άσχημα, να πληγωθούν, να κατακλυστούν από αρνητικά συναισθήματα. Τα παιδιά, αντίθετα, χρειάζονται αγάπη κι ενθάρρυνση. Στόχος είναι να δημιουργήσουμε ευτυχισμένα παιδιά,εφοδιασμένα με όλα όσα χρειάζονται για να πορευτούν στη ζωή.

Το βιβλίο περιέχει δώδεκα κεφάλαια και περιλαμβάνει κοινά αλλά και ξεχωριστά κεφάλαια για το σπίτι και το σχολείο. Είναι πολύ σημαντικό το ότι δίνονται εργαλεία αντιμετώπισης συγκεκριμένων συμπεριφορών και πίνακες που θα βοηθήσουν γονείς και δασκάλους.

Οι ηλικίες τις οποίες αφορά

Είτε πρόκειται για νέο γονιό είτε όχι, η «Αποτελεσματική Διαπαιδαγώγηση» τον αφορά. Βέβαια, όλα όσα περιλαμβάνει αφορούν κυρίως τα παιδιά που έχουν περάσει τα τρία χρόνια της ζωής τους, αφού μέχρι τότε αρκεί μόνο η απόσπαση της προσοχής του παιδιού με κάτι άλλο, προκειμένου να ξεχαστεί.

Όμως, ακόμη και για τις μικρότερες ηλικίες, ο γονιός αξίζει να μάθει τον τρόπο που σκέφτονται και δρουν τα παιδιά, ακόμη κι όταν είναι μικρότερα των τριών ετών.

Ειδική μνεία γίνεται στους έφηβους ( δε μελέτησα ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι), ενώ ξεχωριστές σελίδες θα συναντήσει κανείς για κάθε παιδί, ανάλογα με τη σειρά γέννησής του, αλλά και τη διαφορά ηλικίας που έχει με τα υπόλοιπα αδέρφια του.

Μετά την ανάγνωση

Έχω διαβάσει ήδη δυο φορές το βιβλίο αυτό κι έχω κρατήσει πολλές σημειώσεις. Σκοπεύω δε να το διαβάζω τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο. Με βοήθησε να καταλάβω πολλά πράγματα για τον τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί το σχεδόν ενάμιση ετών μωρό μου και να αντιδρώ ανάλογα σε δύσκολες καταστάσεις.

Βέβαια, όπως λέει κι η συγγραφέας, κανείς γονιός δεν μπορεί να είναι τέλειος, όσο καλά ενημερωμένος και να είναι. Τα λάθη είναι αναπόφευκτα και πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει λάθη και να τον συγχωρούμε. Σημασία έχει να συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Θα πρέπει όμως και να μη ξεχνάμε ότι όπως δεν υπάρχει γονιός που να είναι τέλειος, δεν υπάρχουν και παιδιά που να είναι τέλεια, οπότε κι εκεί η συμπεριφορά μας θα πρέπει να είναι ανάλογη.

Τελικά, είναι «μαγικό» να είσαι γονιός…κι όπως κάθε ταξίδι, έχει κι αυτό τις δυσκολίες του. Ευτυχώς, υπάρχουν τρόποι για να κάνουμε αυτό το «ταξίδι» πιο ευχάριστο, πιο δημιουργικό, καλύτερο. Τόσο για τα παιδιά μας, όσο και για εμάς.

Καπιταλισμός Καπούτ

Minimal&Slow8 Σχόλια
     Ο Robert Misik είναι ένας μαχόμενος αριστερός δημοσιογράφος  από την Αυστρία. Το ενδιαφέρον του για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα και γενικότερα τις χώρες

του Νότου είναι ιδιαίτερο. Στο εξαίρετο βιβλίο του «Καπιταλισμός Καπούτ» παρουσιάζει και αναλύει την μάστιγα της εποχής μας που είναι τα χρέη και η λιτότητα που τα ακολουθεί στο καπιταλιστικό σύστημα. Τί θα συνέβαινε άραγε αν είχε επικρατήσει η άποψη των Κεϊνσιανών για ευημερία αντί για τη λιτότητα που επέβαλαν οι φιλελεύθεροι;
     Στο βιβλίο παρουσιάζεται ο άδικος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι χώρες του Νότου εξαιτίας των χρεών τους, από τους Βόρειους Ευρωπαίους. «PIGS=γουρούνια» χαρακτηρίστηκαν οι χώρες του Νότου – PIGS(Portugal, Ireland, Greece, Spain). Τελικά, όμως, πώς έχουν αλήθεια τα πράγματα; Ποιοι είναι πραγματικά οι χαμένοι και ποιοι κέρδισαν πολλά από αυτή την κατάσταση;
     «Ανταγωνιστικότητα. Η ιδεολογία-ανοησία του αιώνα». Οι Φιλελεύθεροι έχουν θεοποιήσει την ανταγωνιστικότητα και θέλουν να την εφαρμόζουν παντού. Με μέτρο και σε συγκεκριμένους τομείς, λίγη ανταγωνιστικότητα δεν βλάπτει, αλλά όταν γίνεται παντού, χωρίς όρια καταντά σκέτη ανοησία και δε φέρνει τίποτα το θετικό.
      Οι ανισότητες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα μετά την εφαρμογή της λιτότητας. Οι πλούσιοι αποκτούν πολλά περισσότερα από αυτά που ήδη έχουν και οι φτωχοί χάνουν τα πάντα. Η μεσαία τάξη εξασθενεί. «Η αυξανόμενη ανισότητα είναι ένα σύμπτωμα αποτυχίας του συστήματος». Πρόοδος…Εργασία…Μόρφωση…Καινοτομία. Οι «Γκρίζες Κοινωνίες» της Ευρώπης και η αχρήστευση των νέων ανθρώπων. Τελικά, τι εννοούμε όταν μιλάμε για χρέος;

Τι πέτυχε η αντίσταση στη δικτατορία 1967- 1974

Minimal&Slow3 Σχόλια
     Μέσα σε δυο μέρες κατόρθωσα να διαβάσω το βιβλίο της Λένας Δουκίδου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Το βιβλίο αυτό βρέθηκε στα χέρια μου κάποια στιγμή μέσα από εφημερίδα. Με ενδιαφέρει εξαιρετικά οτιδήποτε έχει να κάνει με την περίοδο 1967-1974 και την πιο πρόσφατη αντιδικτατορική αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στον φασισμό.
 Το παρόν βιβλίο αποτελείται από συνεντεύξεις που πήρε η συγγραφέας από μεγάλα στελέχη ( Αριστερά, Κεντρώα, Δεξιά) της αντίστασης κατά της δικτατορίας, λίγο μετά την πτώση της. Δικαίως αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο. Στις σελίδες του βιβλίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία, δράση ή όχι των αντιδικτατορικών οργανώσεων και κινημάτων από την τραγική ημέρα της 21ης Απριλίου 1967 μέχρι και την πτώση της επτά χρόνια μετά. Εύκολα παρατηρεί κανείς τη δυσπιστία του ελληνικού λαού απέναντι στα αντιδικτατορικά κινήματα και οργανώσεις που δημιουργήθηκαν στους κόλπους του στρατού. Σε αυτό συνέβαλε  και η προπαγάνδα του Παπαδόπουλου ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο του στρατεύματος.

     Επιπλέον, γίνεται λόγος για παθητική αντίσταση και δίνεται μια ιδέα για τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στις δυο πλευρές και που οδήγησαν στο να πάρουν τα πράγματα την τροπή που τελικά έλαβαν. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ώστε η αντιδικτατορική αντίσταση να πετύχει πολλά περισσότερα από εκείνα που κατόρθωσε να πετύχει και μάλιστα σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα.
     Κατά γενική παραδοχή των προσώπων, η αντιδικτατορική αντίσταση της περιόδου 1967-1974 αναμφίβολα κάτι πέτυχε…

Με τους αντάρτες στα βουνά

Minimal&Slow4 Σχόλια
     Πρόσφατα μου χάρισαν το βιβλίο με τίτλο «Με τους αντάρτες στα βουνά». Πρόκειται για ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό,  αλλά και καταγραφή των προσωπικών εμπειριών του Σπύρου Μελετζή.  Ο Σπύρος Μελετζής υπήρξε ο φωτογράφος του αγώνα,  της αντίστασης των Ελλήνων Πατριωτών ενάντια στην Γερμανική Κατοχή. 
     Στο βιβλίο καταγράφονται τα γεγονότα, έτσι όπως τα έζησε ο συγγραφέας, ο οποίος βρέθηκε κοντά στους αντάρτες του Μοριά, της Ρούμελης και των Αγράφων, αλλά και σε εκείνους του Ολύμπου.
     Συγκλονιστική είναι η παρουσία του ίδιου του Άρη. Άλλωστε, η αφήγηση ολοκληρώνεται με τον λόγο του τελευταίου στην πόλη της Λαμίας μετά την απελευθέρωσή της. Μια ομιλία που κράτησε τέσσερις ολόκληρες ώρες και μοίρασε ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους. 
     Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αποτελείται από φωτογραφικό υλικό, το οποίο κάνει την εμφάνισή του αμέσως μετά το πέρας της αφηγήσεως.
      Έτσι, ο αναγνώστης, αφού έχει πρώτα διαβάσει τις σκέψεις, τις εμπειρίες και περιπέτειες του Σπύρου Μελετζή και αφού έχει ταυτιστεί μαζί του, περνά στο κομμάτι των φωτογραφιών. Τότε, οι σκέψεις γίνονται εικόνες και κάθε μια φωτογραφία έχει να διηγηθεί μια ιστορία, επιτρέποντας στον αναγνώστη να ταξιδέψει πιο κοντά από ποτέ στην εποχή εκείνη. 
     Είμαι ευγνώμων που βρέθηκε αυτό το βιβλίο στα χέρια μου!

Διηγήματα του Παπαδιαμάντη

Minimal&Slow3 Σχόλια
     Τα έργα του Αλ. Παπαδιαμάντη αποτελούν έναν μικρό θησαυρό της κλασικής λογοτεχνίας. Και να φανταστεί κανείς ότι ο μεγάλος Έλληνας πεζογράφος δεν έμαθε ποτέ για τη θέση του αυτή, αφού κανένα δημιούργημά του δεν είχε εκδοθεί όσο εκείνος ήταν στη ζωή. Βασικό χαρακτηριστικό της ζωής του ήταν πως δεν έζησε τον έρωτα, παρά μόνο ιδεατά, όπως παρουσιάζεται στα ερωτικά του διηγήματα.
     Δυο βιβλία διάβασα πρόσφατα, με διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Το ένα έχει τίτλο «Ερωτικά Διηγήματα» και το άλλο «Ναυτικά Διηγήματα». Στο πρώτο από αυτά, συναντά κανείς τον ανεκπλήρωτο έρωτα, ενώ στο δεύτερο βλέπουμε ιστορίες ναυτικών, όπως άλλωστε προδίδει ο τίτλος του βιβλίου.
     Στα «Ερωτικά Διηγήματα» περιλαμβάνονται το «Ερως- ήρως» που περιγράφει τον ανεκπλήρωτο έρωτα ενός νεαρού ναύτη, το «Όνειρο στο κύμα» με την ξεχωριστή εμπειρία ενός βοσκόπουλου που έμελλε να του σημαδέψει τη ζωή και τα «Ρόδινα ακρογιάλια», το εκτενέστερο από όλα. Περιγράφει τις διαφορετικές ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια σπηλιά και διηγούνται. Μέσα από τις ιστορίες αυτές αναδεικνύεται ο ανεκπλήρωτος έρωτας, οι δεισιδαιμονίες των απλών ανθρώπων, τα ήθη και τα έθιμα, οι άνθρωποι στη θάλασσα και στο βουνό.
     Στα «Ναυτικά Διηγήματα» περιλαμβάνονται τα παρακάτω:
     Τ’αγνάντεμα, Κοκκώνα θάλασσα ή το γράμμα της πεθεράς, Το ετήσιο θύμα, Ναυαγίων ναυάγια, οι ναυαγοσώστες, ο Χαραμάδος, τα δύο κούτσουρα, το Γυαλόξυλο, Γυνή Πλέουσα, Άψαλτος, Τα Λιμανάκια, Ο Νεκρός ταξιδιώτης. Όλα αυτά τα διηγήματα έχουν να κάνουν με τη ζωή των ναυτικών και των οικογενειών τους. Μέσα από αυτά ξεδιπλώνονται τα ήθη και έθιμα, οι δεισιδαιμονίες και η εξαιρετικά σκληρή ζωή των ανθρώπων που ζούσαν στα νησιά την εποχή εκείνη.

Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!

Η παιδούλα της Ανατολής

Minimal&Slow3 Σχόλια
     Η παιδούλα της Ανατολής είναι ένα βιβλίο του Νώντα Βαλεοντή, ο οποίος κατάγεται από τη Σάμο. Η υπόθεση του βιβλίου αφορά τη Μικρασιάτισσα μητέρα του, η οποία ήρθε στο νησί από τη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική καταστροφή. Η Καλλιοπίτσα ήταν μικρό παιδάκι όταν η μάνα της αναγκάστηκε να πάρει τα δυο παιδιά της και να ξενιτευτεί. Τον πατέρα της έμελλε να μη τον ξαναδεί ποτέ, αφού οι Τούρκοι τον έπιασαν και τον έστειλαν στα βάθη της Ανατολής, όπως και πολλούς άλλους, στα Αμελέ Ταμπουρού, όπως ονόμαζαν τα Τάγματα Εργασίας, τα Τάγματα Θανάτου. Εκεί θα έκανε καταναγκαστικά έργα, αν κατάφερνε να φτάσει ζωντανός στον προορισμό αυτό μετά από τις τεράστιες κακουχίες που θα περνούσε στον δρόμο. Εξάλλου, ο βασικός σκοπός των ταγμάτων αυτών ήταν η εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού.
     Η ζωή στη Σάμο για τη μάνα και τα παιδιά ήταν πάρα πολύ δύσκολη, αφού οι ντόπιοι τους αντιμετώπιζαν με περισσή εχθρότητα. Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Τότε, πέφτει στα δίχτυα του έρωτα ενός αγράμματου, τραχύ ανθρώπου, ο οποίος όμως είχε λιονταρίσια ψυχή. Η μάνα της τη παρακάλεσε να μη παντρευτεί αυτόν τον άνθρωπο, αλλά εκείνη δε την άκουσε. Προχώρησε, κάνοντας το μεγάλο βήμα κι έτσι έχασε για πάντα το χαμόγελο από τα χείλη της.
      Ο Κωνσταντής, ο άντρας της Καλλιοπίτσας, παίρνει μέρος στον πόλεμο του ’40. Νέος πόλεμος, νέα δράματα, νέος πόνος. «Σκληρές μάχες σώμα με σώμα. Η προδοσία του αγώνα, η οπισθοχώρηση, η Κατοχή.»

Η Θάλασσα στο Χιόνι

Minimal&Slow2 Σχόλια
   Η μαγεία του να έχεις ιστολόγιο και να ακολουθείς αυτά των φίλων σου, είναι ότι σου δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύψεις νέα πράγματα, που διαφορετικά, ίσως να μη βρίσκονταν ποτέ στον δρόμο σου. Κάποια στιγμή, διαβάζοντας ένα μπλογκ, το οποίο δυστυχώς δεν θυμάμαι τώρα, «έπεσα» επάνω σε αυτό το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα με τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Μόλις είδα την περιγραφή, ότι έχει σχέση με ιστορία, πολιτική και μάλιστα σύγχρονη, της γενιάς μας και λίγο πιο πίσω, πήγα κατευθείαν να το παραγγείλω.
     Ο τίτλος του μου κινούσε πολύ τη περιέργεια, όπως επίσης και το εξώφυλλό του. Και δεν έπεσα έξω. Η «Θάλασσα στο χιόνι» της Ελεθερίας Κυρίμη είναι ένα μικρό μυθιστόρημα που παρουσιάζει την πραγματικότητα του «Μακεδονικού Ζητήματος» μέσα από όσα βιώνουμε σήμερα για το θέμα αυτό και μέσα από μαρτυρίες ηλικιωμένων ανθρώπων, που έζησαν τα πράγματα όπως ήταν στην αρχή του ζητήματος.
     Τα «θύματα» του θέματος αυτού είναι εκείνοι που είναι στη «πηγή» του. Άνθρωποι που έχουν αναγκαστεί να απαρνηθούν γλωσσικό ιδίωμα και πραγματική ιστορία. Άνθρωποι που ζουν με το αίσθημα του φόβου και που έχουν ματώσει ανεπανόρθωτα.
     Οι πολιτικές που ακολουθεί μια χώρα, μπορούν να επηρεάσουν υπερβολικά τους πολίτες της και τις ζωές τους. Οι ακραίες πολιτικές σπέρνουν το φόβο και οδηγούν σε εμφυλίους, κάτι το οποίο στη χώρα μας ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει και όπως λένε «το έχουμε στο αίμα μας», που δε με κάνει καθόλου υπερήφανη. Όταν υπάρχει αληθινή γνώση, κι όχι τα δήθεν πατριωτικά κουραφέξαλα που αραδιάζουν δήθεν διανοούμενοι, όταν είμαστε πιο ανοιχτόμυαλοι, τα θέματα λύνονται πιο εύκολα, χωρίς απώλειες και μίση.

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!

Το χρονικό των 10 ημερών – Αϊβαλί 1922

Minimal&Slow2 Σχόλια
     Λατρεύω να διαβάζω βιβλία με κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Ως περήφανη Μικρασιάτισσα(κατά το ήμισυ), είναι φυσικό να αγαπώ σε μεγάλο βαθμό τα βιβλία που έχουν να κάνουν με τη Μικρά Ασία και τη περίοδο πριν και μέχρι το 1922. Εκείνη τη χρονιά που σημάδεψε την ελληνική ιστορία μια για πάντα.
     Το χρονικό των 10 ημερών της συγγραφέως Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη αποτελεί έναν θησαυρό στα χέρια της ιστορίας μας. Πρόκειται για μαρτυρία της ίδιας, η οποία περιγράφει την εμπειρία της, τα γεγονότα ακριβώς όπως τα έζησε όταν διώχθηκε από τη πατρίδα της το Αϊβαλί με τη καταστροφή από τους Τούρκους το έτος 1922. Στο βιβλίο περιγράφονται συγκλονιστικές στιγμές που καθηλώνουν τον αναγνώστη.
     Η Αγάπη Μολυβιάτη-Βενέζη χάνει τον αγαπημένο της αδερφό, τον γνωστό σε όλους μας μεγάλο λογοτέχνη Ηλία Βενέζη, όταν τον πήραν με το ζόρι οι Τούρκοι  για να τον οδηγήσουν στα τάγματα θανάτου, τα γνωστά αμελέ ταμπουρού ή τάγματα εργασίας (δημιουργήθηκαν έπειτα από πρόταση των Γερμανών στους Τούρκους). Εκείνος τότε ήταν 18 χρονών.  Η ίδια , μη μπορώντας να αποδεχθεί τον χαμό του αδερφού της, βάζει ως σκοπό της ζωής της να τον βρει και να τον φέρει πίσω στην οικογένειά του, βάζοντας έτσι τη ζωή της σε μεγάλο κίνδυνο.
     Για καλή της τύχη, γνωρίζει έναν σπάνιο άνθρωπο που θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην αναζήτησή της και θα της προσφέρει μεγάλη βοήθεια, προστατεύοντάς της παράλληλα από τον κίνδυνο στον οποίο είχε εκθέσει τον εαυτό της. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Τούρκος αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, Κεμαλεντίν, ο οποίος είχε ορκιστεί να εκδικηθεί τους Έλληνες για τον χαμό της οικογένειάς του. Ωστόσο, ο Κεμαλεντίν στάθηκε στην Αγάπη σαν πραγματικός αδερφός, την βοήθησε ώστε να βρει πληροφορίες για τον αδερφό της και τελικά την βοηθά να διαφύγει μαζί με τον πατέρα της στην Ελλάδα.
     Το χρονικό των 10 ημερών δίνει την ελπίδα ότι ακόμη και στη δίνη του πολέμου, η ανθρωπιά μπορεί να υπάρξει. Είναι μια απόδειξη ότι δε πρέπει όλοι να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, δηλαδή δεν είναι όλοι ίδιοι. Την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη μπορείς να τη συναντήσεις παντού, ακόμη κι εκεί που ούτε καν το φανταζόσουν…

Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!