Τώρα στις διακοπές των Χριστουγέννων, τα παιδιά θα θέλουν να ακούσουν χριστουγεννιάτικα, χαρούμενα τραγουδάκια. Έψαξα και συγκέντρωσα 10 από αυτά και τα παραθέτω για να τα προσθέσετε στη λίστα σας.

Ο αγαπημένος σε όλους μας χαριτωμένος Ρούντολφ, το ελαφάκι με τη κόκκινη μυτούλα είναι το κλασικό τραγουδάκι που δε πρέπει να λείπει από καμία λίστα.

Όπως το λέει και ο τίτλος, θα δούμε μερικά παράξενα έθιμα Χριστουγέννων που λαμβάνουν χώρα σε διάφορες χώρες του κόσμου. Βέβαια, η λέξη «παράξενο» είναι υποκειμενική για τον καθέναν, καθώς κάτι που φαντάζει παράξενο σε εμένα, μπορεί να είναι συνηθισμένο για εσένα. Οπότε είναι προτιμότερο να πω ότι θα παρουσιάσω έθιμα του κόσμου που φαίνονται παράξενα σε εμένα.

Πρώτα απ’ όλα, στην Αυστραλία τα Χριστούγεννα πέφτουν κατά τους καλοκαιρινούς για εκείνους μήνες, οπότε μία εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, τα σχολεία κλείνουν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί, γιορτάζουν τα Χριστούγεννα κάνοντας σερφ και πικνικ, αλλά στολίζουν κι εκείνοι χριστουγεννιάτικα δέντρα κι έχουν Άϊ Βασίληδες. 

Στη Γερμανία, καθώς και άλλες Βόρειες χώρες όπως η Δανία, έχουν το έθιμο «Adventskranz». Σύμφωνα με αυτό, σε κάθε σπίτι έχουν ένα κηροπήγιο με τέσσερις θέσεις κεριών το οποίο συμβολίζει τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα. Το κηροπήγιο στολίζεται με κλαδιά από έλατο, κουκουνάρια και μπάλες Χριστουγέννων. Κάθε Κυριακή ανάβουν ένα κερί, μετρώντας έτσι τις εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα.

Στη Γαλλία, το εορταστικό τραπέζι της Παραμονής των Χριστουγέννων ονομάζεται Reveillon (Ρεβεγιόν) και αποτελείται από θαλασσινά και κυρίως στρείδια. Ανήμερα των Χριστουγέννων, οι Γάλλοι τρώνε την πατροπαράδοτη γαλοπούλα.

Στη Δανία υπάρχει το «έθιμο του κεριού» για τα παιδιά. Σύμφωνα με αυτό, κάθε παιδί έχει ένα κερί που χωρίζεται με τόσες οριζόντιες γραμμές, όσες είναι οι μέρες ως τα Χριστούγεννα. Κάθε μέρα, τα παιδιά ανάβουν το καθένα το κερί του μέχρι να φτάσει στην επόμενη γραμμή, ώσπου να φτάσει η μέρα που θα πάρουν τα δώρα τους.

Οι Βόρειοι λαοί έχουν κι ένα άλλο περίεργο έθιμο, το «Χριστουγεννιάτικο Ημερολόγιο». Το ημερολόγιο αυτό ξεκινά από τη Πρώτη Δεκέμβρη και καταλήγει στις 24 Δεκεμβρίου. Πρόκειται για ένα μεγάλο βάζο με Αλεξανδρινά ή ένα μεγάλο ανοικτό κουτί με δώρα. Και στις δύο περιπτώσεις κρέμονται 24 αριθμημένα μικρά δεματάκια. Κάθε πρωί τα παιδιά ξετυλίγουν τα δωράκια, ώσπου να έρθουν τα Χριστούγεννα.

Στη γειτονική μας Ιταλία, τη Παραμονή των Χριστουγέννων τα παιδιά ντύνονται βοσκοί, επισκέπτονται τα γειτονικά σπίτια και τραγουδούν τα κάλαντα. Οι νοικοκυραίοι σε αντάλλαγμα τα κερνούν γλυκά και ξηρούς καρπούς.

Στην Ιταλία, τα Χριστούγεννα έχουν τη μεγαλύτερη διάρκεια από όλα τα Χριστούγεννα του κόσμου. Ξεκινούν στις 8 Δεκεμβρίου και ολοκληρώνονται στις 6 Ιανουαρίου. Το βράδυ της 6ης Ιανουαρίου, η καλή και φτωχή μάγισσα Befana επισκέπτεται τα σπίτια, τρώει τα καρύδια και τα μπισκότα που της έχουν αφήσει τα παιδιά και σε αντάλλαγμα αφήνει στις χριστουγεννιάτικες κάλτσες τους δώρα ή κάρβουνα. Τα δώρα προορίζονται για τα φρόνιμα και τα κάρβουνα για τα άτακτα παιδιά.

Επιπλέον, για τους Ιταλούς το σημαντικότερο σύμβολο των Χριστουγέννων είναι η φάτνη, επειδή ο Φραγκίσκος της Ασίζης ήταν ο πρώτος που δημιούργησε αναπαράσταση των Χριστουγέννων με αγαλματίδια. Όλοι οι χαρακτήρες, εκτός του Θείου Βρέφους, τοποθετούνται στη Φάτνη στις 8 Δεκεμβρίου και το Θείο Βρέφος τοποθετείται αμέσως μετά τα μεσάνυχτα στις 24 Δεκεμβρίου.

Στη Φινλανδία, η Παραμονή των Χριστουγέννων είναι αφιερωμένη στους νεκρούς και το βράδυ αυτό όλες οι οικογένειες επισκέπτονται τα νεκροταφεία, ακόμη κι αν δεν έχουν εκεί νεκρούς.

Στη Ρουμανία, τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου, τα παιδιά βγάζουν έξω τα παπούτσια τους και έρχεται ο Άγιος Νικόλαος με τα ξωτικά του και βάζει γλυκά και δώρα για τα φρόνιμα παιδιά και κάρβουνα και βέργες για τα άτακτα (τις βέργες για να τα δείρουν οι γονείς).

Κάτι που με διασκεδάζει πολύ είναι να μαθαίνω από πού προήλθαν διάφορες φράσεις που συνηθίζουμε να λέμε, ξέρουμε τι σημαίνουν, αλλά δε γνωρίζουμε από πού κρατάει η σκούφια τους.

Σε αυτή την ανάρτηση, θα δούμε μερικές εκφράσεις που έχουν ως βασική λέξη το «ξύλο». Φυσικά, σίγουρα υπάρχουν περισσότερες εκφράσεις με αυτή τη λέξη, αλλά εδώ θα δούμε μερικές από αυτές.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!

Είναι μια έκφραση που λέμε όταν θέλουμε να δείξουμε ότι κάποιος έφαγε πολύ ξύλο. Προέρχεται από τα βυζαντινά χρόνια, όταν οι παιδαγωγοί συνήθιζαν να δέρνουν τα παιδιά τον μήνα Αύγουστο, όταν δεν είχαν σχολείο, προκειμένου να είναι φρόνημα. Τον μήνα αυτό, τα παιδιά ήταν υποχρεωμένα να πηγαίνουν στους δασκάλους και να φάνε το ξύλο της χρονιάς. 

Στην αρχαιότητα, οι Σπαρτιάτες πίστευαν πως αν τα παιδιά είχαν φαγούρα στη μύτη και ξυνόντουσαν, θα γίνονταν κακοί πολεμιστές και γι’ αυτό τα έδερναν. Την έκφραση αυτή χρησιμοποιούμε και σήμερα, χαριτολογώντας. 

«Άπτεσθαι ξύλου» έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι πίστευαν ότι στους κορμούς των δέντρων κατοικούσαν νύμφες. Όταν λοιπόν ήθελαν να ζητήσουν την προστασία τους, χτυπούσαν το ξύλο του κορμού των δέντρων.Έτσι και σήμερα χρησιμοποιούμε την έκφραση αυτή σαν ευχή, ώστε να αποτρέψουμε κάτι να συμβεί.

Έκφραση που προέρχεται από την τσαρική Ρωσία, την υιοθέτησε η Γαλλία το 1980 και η Ελλάδα το 1985. Με αυτή τη φράση εννοούμε την γραφειοκρατική, πολιτική γλώσσα, που δεν έχει σκοπό να πει κάτι συγκεκριμένο, αλλά μιλά γενικά και αόριστα. Ουσιαστικά, με αυτά που λέει κάποιος δε καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος τι θέλει να πει.

Παροιμία που ήταν γραμμένη πάνω από τις έδρες στις τάξεις των σχολείων. Όπως το ξύλο που δεν έχει υποστεί επεξεργασία είναι άχρηστο, έτσι κι ο αγράμματος άνθρωπος δεν είναι χρήσιμος. Έκφραση υπερβολική, που σκοπό έχει να δείξει την αξία της μορφώσεως. 

Εσάς ποιες άλλες εκφράσεις με βασική λέξη το ξύλο σας έρχονται στο μυαλό και τι σημαίνουν;

Ο μύθος για να δημιουργηθεί χρειάζεται η διάνοια να συνδυαστεί με τη φαντασία και οι αρχαίοι Έλληνες το κατείχαν πολύ καλά αυτό. Σε κάθε μυθολογία του κόσμου υπάρχει ένα ζευγάρι που αποτελεί τους γονείς ή τους αρχηγούς ή τους ανώτατους από όλους τους υπόλοιπους θεούς. Έτσι, στη σκανδιναβική μυθολογία έχουν τον Όντιν και τη Φρέγια, στην αιγυπτιακή υπάρχουν η Ίσις κι ο Όσιρις κλπ. Για τους αρχαίους Έλληνες, ο Δίας και η Ήρα είναι το ανώτατο ζεύγος ανάμεσα στους Ολύμπιους.

Η Ήρα ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Κρόνου και της Ρέας, ενώ ο Δίας ήταν ο Βενιαμίν της οικογένειας. Κάποτε ο Δίας κατόρθωσε να ξελογιάσει τη μεγαλύτερη αδερφή του και να τη κάνει παντοτινή και μοναδική σύζυγό του, παρόλο που συνεχώς την απατούσε, προκαλώντας την αθεράπευτη και τρομερή ζήλια της.

Στα βίντεο που παραθέτω μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για κάθε θεό και θέα ξεχωριστά.

Η Εστία ήταν η θεά που απολάμβανε το σεβασμό όλων, θεών και ανθρώπων, ανεξαιρέτως. Είναι μια από τις τρεις παρθένες θεές και δεν είχε ποτέ αποκλειστικά δικό της ναό λατρείας. Αντίθετα, η Εστία ήταν η μοναδική θεά που λατρευόταν παντού, αφού στο κέντρο κάθε πόλης, σπιτιού και ναού υπήρχε μια εστία, δηλαδή βωμός προς τιμήν της ομώνυμης θεάς. Τη θεά Εστία προσπάθησαν να ξελογιάσουν, χωρίς επιτυχία, ο Ποσειδώνας κι ο Απόλλωνας.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο Ποσειδώνας στήριζε πάνω του τη Γη, όπως ο Άτλας τον Ουρανό. Κι αυτό γιατί θεωρούσαν πως η γη ήταν ένα τεράστιο νησί επάνω στη θάλασσα. Στη Κρήτη θεωρούνταν και χθόνιος Θεός και για αυτό κάποιες φορές λατρευόταν μαζί με τη Δήμητρα. Στην Αθήνα, έχασε στον διαγωνισμό που είχε με την Αθηνά για την ονομασία της πόλης. Ο ίδιος είχε χτυπήσει τον βράχο της Ακρόπολης, κάνοντας τον να βγάλει νερό, το οποίο όμως δεν ήταν πόσιμο.

Η θέα Δήμητρα αγαπούσε τους ανθρώπους και περνούσε τον περισσότερο χρόνο στη γη κοντά τους. Κάποτε αγάπησε πολύ κι έσμιξε με έναν θνητό, τον Ιασίονα με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Πλούτο. Ο Δίας μόλις έμαθε για αυτό το σμίξιμο, θύμωσε, επειδή δεν ανεχόταν οι θεές να σμίγουν με θνητούς. Έτσι, έριξε έναν κεραυνό στον Ιασίονα, σκοτώνοντας τον. Ο Ποσειδώνας κάποτε ξελόγιασε τη Δήμητρα και μαζί απέκτησαν τη Δέσποινα, της οποίας το όνομα δεν επιτρεπόταν να ειπωθεί και τον Αρίωνα, ένα άλογο με μαύρη χαίτη.

Τον Άδη που βασίλευε στον Κάτω Κόσμο οι άνθρωποι απέφευγαν να αποκαλούν με το όνομα του, επειδή τον φοβόντουσαν. Έτσι, του είχαν δώσει πολλά προσωνύμια. Ο Αισχύλος τον ονόμαζε «Δία που φιλοξενεί στο παλάτι του νεκρούς». Μεταξύ άλλων τον ονόμαζαν και υποχθόνιο ή Πλούτωνα.

Σας Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!

Ένα ακόμη ενδιαφέρον παιχνίδι με το οποίο ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό είναι το Dominations. Η φιλοσοφία του παιχνιδιού αυτού είναι να δημιουργείς μια πόλη, ένα χωριό, καθώς και άμυνα για αυτό, αφού αργότερα θα μπορείς αν θέλεις να συμμετέχεις σε μάχες με παίκτες από όλο το κόσμο.

Καθώς αναβαθμίζεις τη πόλη σου, σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις τη φυλή στην οποία θέλεις να ανήκεις, την οποία μπορείς να αλλάξεις ανά πάσα στιγμή. Οι φυλές μεταξύ των οποίων έχεις να επιλέξεις είναι αρκετές και διάφορες, όπως Έλληνες, Ρωμαίοι, Βίκινγκς κ.α. Κάθε φυλή διαθέτει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, σου δίνει από την αρχή τη δυνατότητα να κάνεις μάχες, όχι με άλλους παίκτες, προκειμένου να μαζέψεις χρήματα και φαγητά, τα οποία σου χρειάζονται για τις αναβαθμίσεις σου και για τη δημιουργία στρατού. Ωστόσο, χρήματα μπορείς να μαζέψεις από τα καραβάνια σου και τα ορυχεία. Αντίστοιχα, φαγητό μπορείς να μαζέψεις από τα δέντρα σου κι από το κυνήγι.

Το Dominations είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον παιχνίδι, καθόλου εθιστικό, αφού δε μπορείς να αφιερώσεις πολύ χρόνο σε αυτό. Αυτό συμβαίνει γιατί χρειάζεται συνεχώς να αναβαθμίζεις τα πάντα στη πόλη σου και αυτό χρειάζεται χρόνο.

Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια σας!