Κατηγορία: Οικογένεια
Μαμά μετά τα 30


Στα τριάντα τρία μου χρόνια, έχοντας πετύχει τουλάχιστον τα δυο παραπάνω στη ζωή μου, ένιωσα πανέτοιμη να γίνω μητέρα. Μέχρι τώρα κατόρθωσα να σπουδάσω, να περάσω όμορφη φοιτητική ζωή, έπειτα να ζήσω δέκα μοναδικά χρόνια με τον άντρα μου και να χτίσουμε μαζί μια θαυμάσια σχέση με τα πάνω της και τα κάτω της. Έτσι, κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε κάποια μικρή δυσκολία με το μωρό ή όταν πρέπει να αναβάλλουμε κάτι που θα θέλαμε να κάνουμε, καταλήγουμε να αισθανόμαστε «γεμάτοι» κι ευτυχισμένοι.
Τελικά, αν θα γύριζε ο χρόνος πίσω, θα ήθελα να γίνω γονιός νωρίτερα; Σε καμία περίπτωση. Θα ήθελα να έκανα αυτό το βήμα αργότερα; Με τίποτα. Για κάθε άνθρωπο,η κατάλληλη στιγμή είναι διαφορετική κι εξαρτάται σίγουρα από πολλούς και ποικίλους παράγοντες. Για μένα, αυτή η κατάλληλη στιγμή για να γίνω μανούλα ήταν στα τριάντα τρία μου χρόνια!
Πώς ηρεμεί το μωρό μου

Στη δική μας περίπτωση και δοκιμάζοντας διάφορα, καταλήξαμε πως το σπουργιτάκι μας ηρεμούσε κυρίως με τον ήχο της μηχανής του τραίνου που της βάζαμε μέσω εφαρμογής ήχων για μωρά που είχαμε κατεβάσει στα κινητά μας. Επίσης, συνήθιζα να της βάζω μουσική Mozart για μωρά που έβρισκα στο διαδίκτυο, κάτι που συνεχίζω να κάνω, αλλά όχι στον βαθμό που το έκανα αρχικά(είχα μουσική στο σπίτι όλη μέρα). Αυτά όσων αφορά την ηρεμία της.
Την ώρα της διασκέδασης και κυρίως την ώρα του μάρσιπο, συνήθιζα να της βάζω τραγουδάκια με τα χρώματα και ζωάκια. Τις ημέρες των γιορτών χορεύαμε και κάναμε βόλτες μέσα στο σπίτι χαζεύοντας τα φωτάκια, τα αγιοβασιλάκια και το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
Τέλος, τους δυο πρώτους μήνες συνήθιζα να της τραγουδώ το «Χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα». Έτσι σαν ένα μικρό και ήσυχο χρυσοψαράκι έμοιαζε κι εκείνη όταν ήταν μέσα στο μπανιερό της. Και χρησιμοποιώ παρατατικό γιατί τώρα μοιάζει περισσότερο με έναν ζωηρό γυρίνο που κουνά χεράκια και ποδαράκια.
Χρήσιμα για το νεογέννητο
Τα πρώτα παιχνίδια του μωρού μου

Οι νύχτες του Χειμώνα
Αμέσως έρχεται στο μυαλό το αγαπημένο σε όλους μας χουχούλιασμα. Ο χειμώνας δε θα έλεγα ότι είναι η αγαπημένη μου εποχή κι αυτό γιατί δεν αγαπώ το κρύο. Παρόλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι έχει κι ο χειμώνας τις ομορφιές του. Ένα παράδειγμα είναι οι νύχτες που περνούν παρέα με την οικογένεια, στη ζεστασιά του σπιτιού, της κουβερτούλας στον καναπέ, στην αγκαλιά του αγαπημένου.
Κατοικίδιο και νεογέννητο
![]() |
| Η κουβερτούλα ή πιο συγκεκριμένα το «κουκούλι» που είχα πλέξει όταν ήμουν έγκυος για το μωράκι μου και το χρησιμοποίησα για την εκπαίδευση της σκυλίτσας μου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. |
Η αντίδραση της σε αυτό το πείραμα ήταν εξαιρετικά καλή, δηλαδή κουνούσε την ουρά της. Σε περίπτωση που προσπαθούσε να δαγκώσει τη κουβέρτα, τότε αυτό θα ήταν αρνητικό.
Όταν γέννησα και κατά την η διάρκεια της παραμονής μου στο μαιευτήριο, ο σύζυγος μου φρόντιζε να πηγαίνει στο σπίτι ένα φορεμένο ρουχαλάκι του μωρού, ώστε να το μυρίζει το σκυλάκι μας. Αυτό γινόταν πάντα με προσοχή, ώστε να μη δαγκώσει ή περάσει για παιχνίδι το ρούχο. Και σε αυτή τη περίπτωση, το σκυλάκι αντέδρασε με χαρά.
Τη μέρα που γυρίσαμε από το μαιευτήριο, πρώτα μπήκα εγώ στο σπίτι, ώστε να έχει το χρόνο το σκυλάκι μας να εκφράσει τη χαρά του σε εμένα που είχε να με δει μερικές μέρες. Αμέσως μετά, έφεραν μέσα στο σπίτι το νεογέννητο μας μέσα στο καρεκλάκι αυτοκινήτου. Αφήσαμε χρόνο στο σκυλάκι να μυρίσει το νέο μέλος της οικογένειας διακριτικά, από απόσταση αρχικά, πλησιάζοντας στη συνέχεια και με μέτρο.
Αυτό ήταν όλο! Η σκυλίτσα μας από τότε συμπεριφέρεται σαν φύλακας – μεγάλη αδερφή απέναντι στο μωρό μας κι είναι υπέροχη. Παρόλο που της έχουμε εμπιστοσύνη, δεν τις αφήνουμε ποτέ μόνες τους χωρίς επίβλεψη στον ίδιο χώρο.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι φρόντισα ώστε η συμπεριφορά μου απέναντι στη σκυλίτσα μου να μην αλλάξει μετά τη γέννηση του μωρού.
Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια σας!













