Δεν είναι λίγες οι φορές που αρκετοί από εμάς συχνά υπερηφανευόμαστε ότι ως λαός δεν υπακούμε σε νόμους και κανόνες. Κάποιοι εκλαμβάνουν τέτοιες συμπεριφορές ως μαγκιά. Τελικά, όμως, είναι μαγκιά αυτό ή μήπως είναι βλαχιά; Δηλώνει άραγε αυτό πολιτισμό; Κι ας πάμε σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, δηλαδή τους καπνίζοντες και μη στην Ελλάδα, όπως λέει κι ο τίτλος της ανάρτησης αυτής. Γεγονός είναι ότι και στο θέμα αυτό η χώρα μας πρωτοστατεί σε παραλογισμό για ακόμη μια φορά.
     Πρώτα από όλα θα ήθελα να δηλώσω πως είμαι καπνίστρια. Ποτέ δε συμφωνούσα με τις παράλογες απαιτήσεις κάποιων καπνιστών να καπνίζουν σε εσωτερικούς χώρους και ακόμη περισσότερο όταν μέσα σε αυτούς υπάρχουν παιδιά, αλλά δεν είχα έρθει και ποτέ στη θέση ενός μη καπνιστή. Την περίοδο της εγκυμοσύνης μου, όπου τα πάντα μου μύριζαν, με ενοχλούσαν και μου προκαλούσαν εμετό και ο καπνός του τσιγάρου ήταν άκρως απαγορευτικός για μένα, βίωσα το «μπούλινγκ» που βιώνουν οι μη καπνιστές. Ήταν απίστευτο το γεγονός ότι οι περισσότεροι καπνιστές, όχι μόνο δε σεβόντουσαν τη κατάστασή μου, αλλά με θεωρούσαν παράξενη και με κοιτούσαν με μισό μάτι αν τολμούσα να μετακινηθώ από εκεί που καθόμουν για να πάω παραπέρα ή έκανα το λάθος να πω κουβέντα. Αυτό μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη και αρνητικά συναισθήματα, κυρίως οργή.
     Μετά από τόσο καιρό και αφού άρχισα ξανά το τσιγάρο, συνεχίζω να παρατηρώ τη συμπεριφορά των καπνιστών στους μη καπνίζοντες και φυσικά εγώ προσέχω πολύ περισσότερο από πριν το πού καπνίζω και αν ενοχλώ τον άλλον. Διαπιστώνω, λοιπόν, ότι πολλοί ενοχλούνται και από την παρουσία των παιδιών σε κλειστό χώρο, επειδή οι γονείς των παιδιών ζητούν από τους καπνιστές να μη καπνίσουν εντός του χώρου.
     Όλο αυτό είναι απαράδεκτο και κάποια στιγμή πρέπει να λάβει ένα τέλος. Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε επιτέλους τον διπλανό μας και να μη ξεπερνάμε τα όρια. Έχω ακούσει και τη φράση «Γιατί με εμποδίζεις να ασκήσω το δικαίωμά μου να καπνίσω;» Ναι, όντως το άκουσα. Να του απαντήσεις τι; Τα αυτονόητα; Δε μπορείς, γιατί γίνεσαι έξω φρενών.
     Το δικαίωμά σου να καπνίσεις, μπορείς ελεύθερα να το ασκήσεις, αλλά όχι μέσα στα μούτρα του παιδιού, της εγκύου, του ηλικιωμένου και αυτουνού που δε γουστάρει να του επιβάλεις τον καπνό σου. Εσύ καταπατάς το δικαίωμά του να αναπνέει, να μην είναι καπνιστής. Μάθε επιτέλους ότι τα δικαιώματα σου υπάρχουν, αλλά με όρια. Τα όρια αυτά βρίσκονται εκεί που ξεκινούν τα δικαιώματα του άλλου.

Ποια είναι η δική σου γνώμη;

     Είναι γεγονός ότι η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Έτσι, είναι αναπόφευκτο και τα παιδιά να έχουν σχέση με αυτή. Οι γονείς όμως τι στάση πρέπει να κρατήσουν και πόσο σύντομα πρέπει να βάλουν την τεχνολογία στις ζωές των παιδιών; Κατά πόσο μπορούν να προσφέρουν τα τάμπλετ και τα κινητά τηλέφωνα οφέλη στα παιδιά μας και είναι δυνατόν να τα ζημιώσουν;
   Τα κινητά τηλέφωνα, τα τάμπλετ και οι υπολογιστές είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να μπορεί να τα επεξεργαστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τεράστια ευκολία. Ακόμη και ο λιγότερο ευφυής άνθρωπος στον κόσμο έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τέλεια τις συσκευές αυτές. Το μόνο που χρειάζεται, είναι λίγη εξάσκηση και μάλιστα χωρίς βοήθεια. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά μας πως να χειρίζονται την τεχνολογία από πολύ νωρίς από φόβο μήπως δε μάθουν αργότερα.

     Από την άλλη πλευρά, το μόνο σίγουρο είναι πως η έκθεση των παιδιών στις συσκευές αυτές μπορεί να τους οδηγήσει σε προβλήματα με τα μάτια, αποβλάκωση, εκνευρισμό και άλλα. Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα της χρήσης των ηλεκτρονικών συσκευών στα παιδιά, είναι ότι τα εμποδίζουν να κοινωνικοποιηθούν. Αυτά είναι σε όλους μας λίγο-πολύ γνωστά, αφού οι ειδικοί φροντίζουν να μας προειδοποιούν συνεχώς.

     Τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι μιμητές και ιδιαίτερα των γονιών τους. Έχει πολύ μεγάλη σημασία το πόσο συχνά και με ποιον τρόπο χρησιμοποιούμε οι μεγάλοι την τεχνολογία για την αντιμετώπιση που θα έχουν τα παιδιά απέναντι σε αυτή. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε σαν γονείς είναι να αφήνουμε κάπου κάπου την τεχνολογία στην άκρη και να παίρνουμε στα χέρια μας κάποιο βιβλίο. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα που μπορούμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας.
      Δώστε στα παιδιά βιβλία από πολύ μικρή ηλικία. Τα υφασμάτινα βιβλία με εικόνες μπορούν να αποτελέσουν την πρώτη τους επαφή με αυτά. Έπειτα, τα βιβλία από σκληρό χαρτί, τα οποία δε μπορεί να σκίσει εύκολα. Αργότερα, δώστε τους κανονικά βιβλία, παραμύθια κλπ, τα οποία θα μπορέσει να αγγίξει, να σκίσει, να μουτζουρώσει. Είναι σημαντικό να δίνουμε την ευκαιρία στα παιδιά να γνωριστούν με τα βιβλία και αυτός είναι ο τρόπος των παιδιών.

     Θα ήθελα σήμερα να μιλήσω για τις ιδανικές, πάντα κατ’ εμέ, αναρτήσεις.
     Ποιες είναι οι αναρτήσεις που θα μου τραβήξουν την προσοχή;
     Πότε κάποιο ιστολόγιο μπορεί να με κουράσει και να πάψω να το ακολουθώ;
     Ποιες αναρτήσεις μπορούν να με καθηλώσουν;
     Πρώτα από όλα, θα ήθελα να αναφερθώ στη συχνότητα των αναρτήσεων, η οποία τελικά είναι καθοριστική για το αν θα βαρεθώ να παρακολουθώ ένα ιστολόγιο ή όχι. Είναι μερικά ιστολόγια που κάνουν αναρτήσεις κάθε εβδομάδα, δυο φορές τον μήνα ή και μια φορά τον μήνα. Από αυτά, συνηθίζω να μη χάνω ούτε μια ανάρτηση, ακόμη κι αν αυτή είναι μακροσκελής. Είναι τα ιστολόγια που βρίσκω ενδιαφέροντα να διαβάσω. Κάποια άλλα μπλογκς όμως είναι λιγάκι βαρετά, κουραστικά. Φυσικά δεν είναι το θέμα τους. Αν αναρτούσαν σπανιότερα σε λογικές βάσεις, θα μου προξενούσαν περισσότερο το ενδιαφέρον.

     Θα δώσω ένα παράδειγμα για να δείξω τη σημασία που έχει τελικά για μένα η συχνότητα των αναρτήσεων. Υπάρχουν δυο ιστολόγια που το ένα ανεβάζει αναρτήσεις κάθε εβδομάδα και το άλλο κάθε μέρα. Το θέμα του δεύτερου είναι πιο κοντά στα γούστα μου, αλλά το πρώτο παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Το δεύτερο έχει περισσότερα να δώσει σε κάθε ανάρτηση που
κάνει (και είναι λογικό, γιατί τι να πεις κάθε μέρα) και δε με μπουχτίζει. Με βάση αυτές τις σκέψεις καθορίζω και τη συχνότητα των δικών μου αναρτήσεων. Στην αρχή, κοινοποιούσα θέματα πιο συχνά, αυτόν τον καιρό όμως, ανεβάζω σε κάθε ιστολόγιό μου δυο φορές τον μήνα (πχ. Ένα Σάββατο στο ένα και το άλλο Σάββατο στο άλλο).
     Ένα άλλο θέμα είναι το μέγεθος των αναρτήσεων. Προτιμώ τις αναρτήσεις που είναι σχετικά σύντομες. Λέω αυτό που θέλω να πω σε κάθε ανάρτηση, χωρίς να πλατιάζω. Πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί κάποιος να προσελκύσει περισσότερα άτομα να μπουν στη διαδικασία να διαβάσουν την ανάρτηση. Άλλωστε, έχουν να διαβάσουν κι άλλα ιστολόγια, έχουν κι άλλα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους.
     Τέλος, μου αρέσουν διάφορα θέματα, που συχνά δε σχετίζονται μεταξύ τους. Οπότε μπορώ άνετα να διαβάσω διαφόρων ειδών ιστολόγια, τα οποία βρίσκω εξίσου ενδιαφέροντα. Επικεντρώνομαι στο τι έχουν να μου δώσουν. Η παραμικρή πληροφορία που μπορεί να μου δώσει κάτι με γεμίζει χαρά. Ελπίζω η ανάρτησή μου να ήταν σύντομη και να σας έδωσε κάτι 🙂