Θα ήθελα σήμερα να μιλήσω για τις ιδανικές, πάντα κατ’ εμέ, αναρτήσεις. Ποιες είναι οι αναρτήσεις που θα μου τραβήξουν την προσοχή; Πότε κάποιο ιστολόγιο μπορεί να με κουράσει και να πάψω να το ακολουθώ; Ποιες αναρτήσεις μπορούν να με καθηλώσουν; Πρώτα από όλα, θα ήθελα να αναφερθώ στη συχνότητα των αναρτήσεων, η οποία τελικά είναι καθοριστική για το αν θα βαρεθώ να παρακολουθώ ένα ιστολόγιο ή όχι. Είναι μερικά ιστολόγια που κάνουν αναρτήσεις κάθε εβδομάδα, δυο φορές τον μήνα ή και μια φορά τον μήνα. Από αυτά, συνηθίζω να μη χάνω ούτε μια ανάρτηση, ακόμη κι αν αυτή είναι μακροσκελής. Είναι τα ιστολόγια που βρίσκω ενδιαφέροντα να διαβάσω. Κάποια άλλα μπλογκς όμως είναι λιγάκι βαρετά, κουραστικά. Φυσικά δεν είναι το θέμα τους. Αν αναρτούσαν σπανιότερα σε λογικές βάσεις, θα μου προξενούσαν περισσότερο το ενδιαφέρον. Θα δώσω ένα παράδειγμα για να δείξω τη σημασία που έχει τελικά για μένα η συχνότητα των αναρτήσεων. Υπάρχουν δυο ιστολόγια που το ένα ανεβάζει αναρτήσεις κάθε εβδομάδα και το άλλο κάθε μέρα. Το θέμα του δεύτερου είναι πιο κοντά στα γούστα μου, αλλά το πρώτο παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Το δεύτερο έχει περισσότερα να δώσει σε κάθε ανάρτηση που κάνει (και είναι λογικό, γιατί τι να πεις κάθε μέρα) και δε με μπουχτίζει. Με βάση αυτές τις σκέψεις καθορίζω και τη συχνότητα των δικών μου αναρτήσεων. Στην αρχή, κοινοποιούσα θέματα πιο συχνά, αυτόν τον καιρό όμως, ανεβάζω σε κάθε ιστολόγιό μου δυο φορές τον μήνα (πχ. Ένα Σάββατο στο ένα και το άλλο Σάββατο στο άλλο). Ένα άλλο θέμα είναι το μέγεθος των αναρτήσεων. Προτιμώ τις αναρτήσεις που είναι σχετικά σύντομες. Λέω αυτό που θέλω να πω σε κάθε ανάρτηση, χωρίς να πλατιάζω. Πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί κάποιος να προσελκύσει περισσότερα άτομα να μπουν στη διαδικασία να διαβάσουν την ανάρτηση. Άλλωστε, έχουν να διαβάσουν κι άλλα ιστολόγια, έχουν κι άλλα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους. Τέλος, μου αρέσουν διάφορα θέματα, που συχνά δε σχετίζονται μεταξύ τους. Οπότε μπορώ άνετα να διαβάσω διαφόρων ειδών ιστολόγια, τα οποία βρίσκω εξίσου ενδιαφέροντα. Επικεντρώνομαι στο τι έχουν να μου δώσουν. Η παραμικρή πληροφορία που μπορεί να μου δώσει κάτι με γεμίζει χαρά. Ελπίζω η ανάρτησή μου να ήταν σύντομη και να σας έδωσε κάτι 🙂
Όπως έχω πει και στο παρελθόν, μία από τις αγαπημένες μας ασχολίες με τον άντρα μου είναι να παρακολουθούμε σειρές κι ενίοτε ταινίες. Πρόσφατα, ανακαλύψαμε μια σειρά αμερικάνικης παραγωγής που μας έχει καθηλώσει. Πρόκειται για μια σειρά κωμωδίας και δράματος, που αναφέρεται στις ιστορίες των τριών αδερφών Πίρσον και των γονιών τους. Τα τρία αδέρφια ονομάζονται Κέιτ, Κέβιν και Ράνταλ και γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Η μητέρα τους ήταν έγκυος σε τρίδυμα, όμως κατά τη γέννα, έχασε το ένα από τα τρία. Ο Ράνταλ, ένα μωρό μαύρων, έτυχε να βρίσκεται δίπλα από την Κέιτ και τον Κέβιν στο μαιευτήριο. Ο πατέρας του τον είχε αφήσει στο τμήμα της πυροσβεστικής της περιοχής και ένας πυροσβέστης τον μετέφερε στο μαιευτήριο.
Η οικογένεια Πίρσον πήρε τα «πιο ξινά λεμόνια» που της έδωσε η ζωή κι έφτιαξε λεμονάδα, όπως χαρακτηριστικά είπε ο μαιευτήρας και μελλοντικά φίλος της οικογένειας, που επίσης είχε χάσει ένα παιδί. Πώς μεγάλωσαν τα παιδιά, οι εκπλήξεις που έφερε η ζωή, γεγονότα που τους σημάδεψαν για πάντα. Αυτόν τον καιρό, ο άντρας μου κι εγώ παρακολουθούμε τη τρίτη σεζόν της σειράς, η οποία είχε ξεκινήσει τον περασμένο Σεπτέμβριο. Στο έργο υπάρχουν πολλές ανατροπές και μας αρέσει εξαιρετικά που ποτέ δε πέφτουμε μέσα στις προβλέψεις μας. Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω ως την πιο απρόβλεπτη σειρά που έχω δει. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα.
Μια από τις αγαπημένες μου σειρές είναι και το «Anne with an E» από το βιβλίο Anne of Green Gables» ή «η Άννα της Χαράς» της συγγραφέα Λούσι Μοντ Μοντγκόμερι με καταγωγή από τον Καναδά.
Η δραματική αυτή σειρά είναι παραγωγή του Netflix και αφορά ένα ορφανό κορίτσι με κόκκινα μαλλιά και φακίδες, χαρακτηριστικά που το κάνουν να νομίζει πως είναι ιδιαίτερα άσχημο. Έχοντας ζήσει διάφορες περιπέτειες κατά τη διαμονή της στο ορφανοτροφείο ( κατά τη διάρκεια του έργου έχουμε τη δυνατότητα να δούμε μερικές από αυτές), η μικρούλα Άννα έχει τη τύχη να υιοθετηθεί κατά λάθος από μια απροσδόκητη οικογένεια.
Το πανέξυπνο μικρό κορίτσι έχει την ευκαιρία επιτέλους να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. οι περιπέτειες και οι δυσκολίες όμως δε λείπουν, ειδικά στην αρχή που η μικρή κοινωνία δυσκολεύεται να δεχτεί ένα ορφανό παιδί. Τελικά, η μικρή Άννα καταφέρνει να κερδίσει την αγάπη όλων και να τους οδηγήσει σε όμορφες και μοναδικές περιπέτειες.
Το να βρεις ελληνική σειρά που να αξίζει, να σου κεντρίζει το ενδιαφέρον και να σε διασκεδάζει είναι εξαιρετικά σπάνιο στις μέρες μας. Ακομη περισσότερο το να διασκεδάζει και την υπόλοιπη οικογένεια.
«Το σόι σου» είναι μια ελληνική σειρά που φαίνεται να έχει μαγέψει το ελληνικό κοινό, αφού φέτος θα συνεχίσει να βγάζει νέα επεισόδια για πέμπτη συνεχή χρονιά. Το καλό με τα επεισόδια της σειράς αυτής είναι πως είναι αυτοτελή, με αποτέλεσμα το σήριαλ να μη «κάνει κοιλιά», όπως συμβαίνει συνήθως με τις μακροχρόνιες σειρές.
Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο το «σόι σου» έχει σημειώσει μεγάλη επιτυχία είναι γιατί οι ηθοποιοί δεν έχουν αλλάξει καθόλου από τότε που πρωτοάρχισε να προβάλλεται στην ελληνική τηλεόραση. Φυσικά, όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί.
Το θέμα της σειράς αφορά την ελληνική οικογένεια και τις στενές σχέσεις που έχουν τα μέλη μεταξύ τους, ανεξαρτήτως κοινωνικού στάτους. Η οικογένεια της κοπέλας είναι απλοί ανθρωποι κι αγαπημένοι. Ο γαμπρός προέρχεται από οικογένεια γιατρων, ανθρώπους της υψηλής κοινωνίας. Σε ένα επεισόδιο παρακολουθούμε όσα διαδραματίζονται στη μία οικογένεια και στο επόμενο όσα γίνονται στην άλλη στο κυριακάτικο τους τραπέζι.
Minimal&Slow 