Καπιταλισμός Καπούτ

     Ο Robert Misik είναι ένας μαχόμενος αριστερός δημοσιογράφος  από την Αυστρία. Το ενδιαφέρον του για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα και γενικότερα τις χώρες

του Νότου είναι ιδιαίτερο. Στο εξαίρετο βιβλίο του «Καπιταλισμός Καπούτ» παρουσιάζει και αναλύει την μάστιγα της εποχής μας που είναι τα χρέη και η λιτότητα που τα ακολουθεί στο καπιταλιστικό σύστημα. Τί θα συνέβαινε άραγε αν είχε επικρατήσει η άποψη των Κεϊνσιανών για ευημερία αντί για τη λιτότητα που επέβαλαν οι φιλελεύθεροι;
     Στο βιβλίο παρουσιάζεται ο άδικος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι χώρες του Νότου εξαιτίας των χρεών τους, από τους Βόρειους Ευρωπαίους. «PIGS=γουρούνια» χαρακτηρίστηκαν οι χώρες του Νότου – PIGS(Portugal, Ireland, Greece, Spain). Τελικά, όμως, πώς έχουν αλήθεια τα πράγματα; Ποιοι είναι πραγματικά οι χαμένοι και ποιοι κέρδισαν πολλά από αυτή την κατάσταση;
     «Ανταγωνιστικότητα. Η ιδεολογία-ανοησία του αιώνα». Οι Φιλελεύθεροι έχουν θεοποιήσει την ανταγωνιστικότητα και θέλουν να την εφαρμόζουν παντού. Με μέτρο και σε συγκεκριμένους τομείς, λίγη ανταγωνιστικότητα δεν βλάπτει, αλλά όταν γίνεται παντού, χωρίς όρια καταντά σκέτη ανοησία και δε φέρνει τίποτα το θετικό.
      Οι ανισότητες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα μετά την εφαρμογή της λιτότητας. Οι πλούσιοι αποκτούν πολλά περισσότερα από αυτά που ήδη έχουν και οι φτωχοί χάνουν τα πάντα. Η μεσαία τάξη εξασθενεί. «Η αυξανόμενη ανισότητα είναι ένα σύμπτωμα αποτυχίας του συστήματος». Πρόοδος…Εργασία…Μόρφωση…Καινοτομία. Οι «Γκρίζες Κοινωνίες» της Ευρώπης και η αχρήστευση των νέων ανθρώπων. Τελικά, τι εννοούμε όταν μιλάμε για χρέος;

Η παιδούλα της Ανατολής

     Η παιδούλα της Ανατολής είναι ένα βιβλίο του Νώντα Βαλεοντή, ο οποίος κατάγεται από τη Σάμο. Η υπόθεση του βιβλίου αφορά τη Μικρασιάτισσα μητέρα του, η οποία ήρθε στο νησί από τη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική καταστροφή. Η Καλλιοπίτσα ήταν μικρό παιδάκι όταν η μάνα της αναγκάστηκε να πάρει τα δυο παιδιά της και να ξενιτευτεί. Τον πατέρα της έμελλε να μη τον ξαναδεί ποτέ, αφού οι Τούρκοι τον έπιασαν και τον έστειλαν στα βάθη της Ανατολής, όπως και πολλούς άλλους, στα Αμελέ Ταμπουρού, όπως ονόμαζαν τα Τάγματα Εργασίας, τα Τάγματα Θανάτου. Εκεί θα έκανε καταναγκαστικά έργα, αν κατάφερνε να φτάσει ζωντανός στον προορισμό αυτό μετά από τις τεράστιες κακουχίες που θα περνούσε στον δρόμο. Εξάλλου, ο βασικός σκοπός των ταγμάτων αυτών ήταν η εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού.
     Η ζωή στη Σάμο για τη μάνα και τα παιδιά ήταν πάρα πολύ δύσκολη, αφού οι ντόπιοι τους αντιμετώπιζαν με περισσή εχθρότητα. Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Τότε, πέφτει στα δίχτυα του έρωτα ενός αγράμματου, τραχύ ανθρώπου, ο οποίος όμως είχε λιονταρίσια ψυχή. Η μάνα της τη παρακάλεσε να μη παντρευτεί αυτόν τον άνθρωπο, αλλά εκείνη δε την άκουσε. Προχώρησε, κάνοντας το μεγάλο βήμα κι έτσι έχασε για πάντα το χαμόγελο από τα χείλη της.
      Ο Κωνσταντής, ο άντρας της Καλλιοπίτσας, παίρνει μέρος στον πόλεμο του ’40. Νέος πόλεμος, νέα δράματα, νέος πόνος. «Σκληρές μάχες σώμα με σώμα. Η προδοσία του αγώνα, η οπισθοχώρηση, η Κατοχή.»

Η Θάλασσα στο Χιόνι

   Η μαγεία του να έχεις ιστολόγιο και να ακολουθείς αυτά των φίλων σου, είναι ότι σου δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύψεις νέα πράγματα, που διαφορετικά, ίσως να μη βρίσκονταν ποτέ στον δρόμο σου. Κάποια στιγμή, διαβάζοντας ένα μπλογκ, το οποίο δυστυχώς δεν θυμάμαι τώρα, «έπεσα» επάνω σε αυτό το βιβλίο που παρουσιάζω σήμερα με τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Μόλις είδα την περιγραφή, ότι έχει σχέση με ιστορία, πολιτική και μάλιστα σύγχρονη, της γενιάς μας και λίγο πιο πίσω, πήγα κατευθείαν να το παραγγείλω.
     Ο τίτλος του μου κινούσε πολύ τη περιέργεια, όπως επίσης και το εξώφυλλό του. Και δεν έπεσα έξω. Η «Θάλασσα στο χιόνι» της Ελεθερίας Κυρίμη είναι ένα μικρό μυθιστόρημα που παρουσιάζει την πραγματικότητα του «Μακεδονικού Ζητήματος» μέσα από όσα βιώνουμε σήμερα για το θέμα αυτό και μέσα από μαρτυρίες ηλικιωμένων ανθρώπων, που έζησαν τα πράγματα όπως ήταν στην αρχή του ζητήματος.
     Τα «θύματα» του θέματος αυτού είναι εκείνοι που είναι στη «πηγή» του. Άνθρωποι που έχουν αναγκαστεί να απαρνηθούν γλωσσικό ιδίωμα και πραγματική ιστορία. Άνθρωποι που ζουν με το αίσθημα του φόβου και που έχουν ματώσει ανεπανόρθωτα.
     Οι πολιτικές που ακολουθεί μια χώρα, μπορούν να επηρεάσουν υπερβολικά τους πολίτες της και τις ζωές τους. Οι ακραίες πολιτικές σπέρνουν το φόβο και οδηγούν σε εμφυλίους, κάτι το οποίο στη χώρα μας ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει και όπως λένε «το έχουμε στο αίμα μας», που δε με κάνει καθόλου υπερήφανη. Όταν υπάρχει αληθινή γνώση, κι όχι τα δήθεν πατριωτικά κουραφέξαλα που αραδιάζουν δήθεν διανοούμενοι, όταν είμαστε πιο ανοιχτόμυαλοι, τα θέματα λύνονται πιο εύκολα, χωρίς απώλειες και μίση.

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!

Το χρονικό των 10 ημερών – Αϊβαλί 1922

     Λατρεύω να διαβάζω βιβλία με κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Ως περήφανη Μικρασιάτισσα(κατά το ήμισυ), είναι φυσικό να αγαπώ σε μεγάλο βαθμό τα βιβλία που έχουν να κάνουν με τη Μικρά Ασία και τη περίοδο πριν και μέχρι το 1922. Εκείνη τη χρονιά που σημάδεψε την ελληνική ιστορία μια για πάντα.
     Το χρονικό των 10 ημερών της συγγραφέως Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη αποτελεί έναν θησαυρό στα χέρια της ιστορίας μας. Πρόκειται για μαρτυρία της ίδιας, η οποία περιγράφει την εμπειρία της, τα γεγονότα ακριβώς όπως τα έζησε όταν διώχθηκε από τη πατρίδα της το Αϊβαλί με τη καταστροφή από τους Τούρκους το έτος 1922. Στο βιβλίο περιγράφονται συγκλονιστικές στιγμές που καθηλώνουν τον αναγνώστη.
     Η Αγάπη Μολυβιάτη-Βενέζη χάνει τον αγαπημένο της αδερφό, τον γνωστό σε όλους μας μεγάλο λογοτέχνη Ηλία Βενέζη, όταν τον πήραν με το ζόρι οι Τούρκοι  για να τον οδηγήσουν στα τάγματα θανάτου, τα γνωστά αμελέ ταμπουρού ή τάγματα εργασίας (δημιουργήθηκαν έπειτα από πρόταση των Γερμανών στους Τούρκους). Εκείνος τότε ήταν 18 χρονών.  Η ίδια , μη μπορώντας να αποδεχθεί τον χαμό του αδερφού της, βάζει ως σκοπό της ζωής της να τον βρει και να τον φέρει πίσω στην οικογένειά του, βάζοντας έτσι τη ζωή της σε μεγάλο κίνδυνο.
     Για καλή της τύχη, γνωρίζει έναν σπάνιο άνθρωπο που θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην αναζήτησή της και θα της προσφέρει μεγάλη βοήθεια, προστατεύοντάς της παράλληλα από τον κίνδυνο στον οποίο είχε εκθέσει τον εαυτό της. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Τούρκος αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, Κεμαλεντίν, ο οποίος είχε ορκιστεί να εκδικηθεί τους Έλληνες για τον χαμό της οικογένειάς του. Ωστόσο, ο Κεμαλεντίν στάθηκε στην Αγάπη σαν πραγματικός αδερφός, την βοήθησε ώστε να βρει πληροφορίες για τον αδερφό της και τελικά την βοηθά να διαφύγει μαζί με τον πατέρα της στην Ελλάδα.
     Το χρονικό των 10 ημερών δίνει την ελπίδα ότι ακόμη και στη δίνη του πολέμου, η ανθρωπιά μπορεί να υπάρξει. Είναι μια απόδειξη ότι δε πρέπει όλοι να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, δηλαδή δεν είναι όλοι ίδιοι. Την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη μπορείς να τη συναντήσεις παντού, ακόμη κι εκεί που ούτε καν το φανταζόσουν…

Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!