Δεν είναι λίγες οι φορές που αρκετοί από εμάς συχνά υπερηφανευόμαστε ότι ως λαός δεν υπακούμε σε νόμους και κανόνες. Κάποιοι εκλαμβάνουν τέτοιες συμπεριφορές ως μαγκιά. Τελικά, όμως, είναι μαγκιά αυτό ή μήπως είναι βλαχιά; Δηλώνει άραγε αυτό πολιτισμό; Κι ας πάμε σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, δηλαδή τους καπνίζοντες και μη στην Ελλάδα, όπως λέει κι ο τίτλος της ανάρτησης αυτής. Γεγονός είναι ότι και στο θέμα αυτό η χώρα μας πρωτοστατεί σε παραλογισμό για ακόμη μια φορά.
     Πρώτα από όλα θα ήθελα να δηλώσω πως είμαι καπνίστρια. Ποτέ δε συμφωνούσα με τις παράλογες απαιτήσεις κάποιων καπνιστών να καπνίζουν σε εσωτερικούς χώρους και ακόμη περισσότερο όταν μέσα σε αυτούς υπάρχουν παιδιά, αλλά δεν είχα έρθει και ποτέ στη θέση ενός μη καπνιστή. Την περίοδο της εγκυμοσύνης μου, όπου τα πάντα μου μύριζαν, με ενοχλούσαν και μου προκαλούσαν εμετό και ο καπνός του τσιγάρου ήταν άκρως απαγορευτικός για μένα, βίωσα το «μπούλινγκ» που βιώνουν οι μη καπνιστές. Ήταν απίστευτο το γεγονός ότι οι περισσότεροι καπνιστές, όχι μόνο δε σεβόντουσαν τη κατάστασή μου, αλλά με θεωρούσαν παράξενη και με κοιτούσαν με μισό μάτι αν τολμούσα να μετακινηθώ από εκεί που καθόμουν για να πάω παραπέρα ή έκανα το λάθος να πω κουβέντα. Αυτό μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη και αρνητικά συναισθήματα, κυρίως οργή.
     Μετά από τόσο καιρό και αφού άρχισα ξανά το τσιγάρο, συνεχίζω να παρατηρώ τη συμπεριφορά των καπνιστών στους μη καπνίζοντες και φυσικά εγώ προσέχω πολύ περισσότερο από πριν το πού καπνίζω και αν ενοχλώ τον άλλον. Διαπιστώνω, λοιπόν, ότι πολλοί ενοχλούνται και από την παρουσία των παιδιών σε κλειστό χώρο, επειδή οι γονείς των παιδιών ζητούν από τους καπνιστές να μη καπνίσουν εντός του χώρου.
     Όλο αυτό είναι απαράδεκτο και κάποια στιγμή πρέπει να λάβει ένα τέλος. Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε επιτέλους τον διπλανό μας και να μη ξεπερνάμε τα όρια. Έχω ακούσει και τη φράση «Γιατί με εμποδίζεις να ασκήσω το δικαίωμά μου να καπνίσω;» Ναι, όντως το άκουσα. Να του απαντήσεις τι; Τα αυτονόητα; Δε μπορείς, γιατί γίνεσαι έξω φρενών.
     Το δικαίωμά σου να καπνίσεις, μπορείς ελεύθερα να το ασκήσεις, αλλά όχι μέσα στα μούτρα του παιδιού, της εγκύου, του ηλικιωμένου και αυτουνού που δε γουστάρει να του επιβάλεις τον καπνό σου. Εσύ καταπατάς το δικαίωμά του να αναπνέει, να μην είναι καπνιστής. Μάθε επιτέλους ότι τα δικαιώματα σου υπάρχουν, αλλά με όρια. Τα όρια αυτά βρίσκονται εκεί που ξεκινούν τα δικαιώματα του άλλου.

Ποια είναι η δική σου γνώμη;