Η κουβερτούλα ή πιο συγκεκριμένα το «κουκούλι» που είχα πλέξει όταν ήμουν έγκυος για το μωράκι μου και το χρησιμοποίησα  για την εκπαίδευση της σκυλίτσας μου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Η αντίδραση της σε αυτό το πείραμα ήταν εξαιρετικά καλή, δηλαδή κουνούσε την ουρά της. Σε περίπτωση που προσπαθούσε να δαγκώσει τη κουβέρτα, τότε αυτό θα ήταν αρνητικό.

Όταν γέννησα και κατά την η διάρκεια της παραμονής μου στο μαιευτήριο, ο σύζυγος μου φρόντιζε να πηγαίνει στο σπίτι ένα φορεμένο ρουχαλάκι του μωρού, ώστε να το μυρίζει το σκυλάκι μας. Αυτό γινόταν πάντα με προσοχή, ώστε να μη δαγκώσει ή περάσει για παιχνίδι το ρούχο. Και σε αυτή τη περίπτωση, το σκυλάκι αντέδρασε με χαρά.

Τη μέρα που γυρίσαμε από το μαιευτήριο, πρώτα μπήκα εγώ στο σπίτι, ώστε να έχει το χρόνο το σκυλάκι μας να εκφράσει τη χαρά του σε εμένα που είχε να με δει μερικές μέρες. Αμέσως μετά, έφεραν μέσα στο σπίτι το νεογέννητο μας μέσα στο καρεκλάκι αυτοκινήτου. Αφήσαμε χρόνο στο σκυλάκι να μυρίσει το νέο μέλος της οικογένειας διακριτικά, από απόσταση αρχικά, πλησιάζοντας στη συνέχεια και με μέτρο.

Αυτό ήταν όλο! Η σκυλίτσα μας από τότε συμπεριφέρεται σαν φύλακας – μεγάλη αδερφή απέναντι στο μωρό μας κι είναι υπέροχη. Παρόλο που της έχουμε εμπιστοσύνη, δεν τις αφήνουμε ποτέ μόνες τους χωρίς επίβλεψη στον ίδιο χώρο.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι φρόντισα ώστε η συμπεριφορά μου απέναντι στη σκυλίτσα μου να μην αλλάξει μετά τη γέννηση του μωρού.

Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια σας!