Ετικέτα: Ταινία

Μια Ελληνίδα στο χαρέμι

Minimal&Slow5 Σχόλια

     Παλιές αγαπημένες ελληνικές ταινίες! Ποιος θα μπορούσε να τους δώσει διαφορετικό χαρακτηρισμό από το «αγαπημένες»; Κανείς! Λατρεμένες θα τολμούσα να πω. Μοναδικές και σίγουρα ανεπανάληπτες. Όσες φορές και να τις ξαναδείς, δεν είναι αρκετές για να τις χορτάσεις. Αστείρευτο γέλιο, ατάκες που έχουν αφήσει εποχή, απίθανοι ηθοποιοί! 
Ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου είναι και ο Χρόνης Εξαρχάκος. Ο αξέχαστος κωμικός ηθοποιός που έφυγε νωρίς, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο, στερώντας μας το μοναδικό ταλέντο του. 
     Μια από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είναι το «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με τη Ρένα Βλαχοπούλα και τον Βαγγέλη Σειληνό. 
Αυτή η ταινία περιλαμβάνει μοναδικές σκηνές και ατάκες, όπως το να φωνάζει ο Εξαρχάκος-που είχε το ρόλο του ψευτοεφευρέτη- «Βαγγέλη» και να κλείνει η πόρτα, να τον ρωτάνε «τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα» και να απαντάει «μούσμουλα», έπειτα από παρότρυνση της Βλαχοπούλου, να είναι ο Σειληνός κι ο Εξαρχάκος ντυμένοι χανούμισσες κι ένας άραβας αξιωματικός να ερωτεύεται τον Εξαρχάκο Χανούμισσα, το «τράβα μαλλί» του Εξαρχάκου στην Βλαχοπούλου και άλλα πολλά.

Στην ταινία αυτή συμπρωταγωνιστούσε και η Μαρία Ιωαννίδου και ήταν εξαιρετική ως η αφελής σύντροφος του Σειληνού, που μασούσε διαρκώς τσίχλα και πετούσε ατάκες, όπως «Γιατί δε κάνουμε όπισθεν» στη σκηνή με το αεροπλάνο.
Απίθανοι ηθοποιοί σε μια μοναδική ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη!
Ποια είναι η αγαπημένη σου ελληνική ταινία του παλιού κινηματογράφου;

Παλιός ελληνικός κινηματογράφος

Minimal&Slow10 Σχόλια

Μία από τις μεγάλες μου διασκεδάσεις είναι να παρακολουθώ παλιές καλές ελληνικές ταινίες, που προσφέρουν συνήθως άφθονο γέλιο με τις μοναδικές ατάκες και τους αξέχαστους ηθοποιούς. Σε αυτή την ανάρτηση, θα ήθελα να πούμε δυο λόγια για τη «Χρυσή Εποχή» του ελληνικού κινηματογράφου και πιο συγκεκριμένα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.


Η πρώτη ελληνική ταινία όλων των εποχών γυρίστηκε το 1906 με την κινηματογράφηση των Ολυμπιακών αγώνων που έλαβαν χώρα τότε. Αυτή αποτέλεσε κιόλας την πρώτη αθλητική κινηματογράφηση στον κόσμο. Βασικό χαρακτηριστικό των πρώτων ελληνικών ταινιών ήταν η έλλειψη ήχου. Ο ήχος θα μπει στη ζωή του κινηματογράφου το 1930. Τότε, αρκετές κινηματογραφικές εταιρίες άρχισαν να ιδρύονται. Μία από αυτές ήταν η Ηρώ Φιλμς, ενώ μεταπολεμικά, το 1942 ιδρύεται η γνωστή σε όλους Φίνος Φιλμς. Μέχρι τώρα, ο ελληνικός κινηματογράφος δεν έχει κάτι αξιόλογο να δείξει.

Κι έρχεται η ώρα που περνάμε στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και αφορά την περίοδο 1950-1970. Τη πρώτη δεκαετία (1950-1960), οι Έλληνες θεατές θεωρούνται ως οι πιο κινηματογραφόφιλοι του κόσμου, έχοντας ως αγαπημένο είδος τη κωμωδία, η οποία τους προσέφερε μια διέξοδο μέσα στη φτώχεια και δυστυχία που χαρακτήριζαν τη ζωή τους. Βέβαια, το δράμα δεν έλειπε από τον κινηματογράφο, αναδεικνύοντας το πόνο των ανθρώπων μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή τη περίοδο, το ρεμπέτικο τραγούδι γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση με τη συμμετοχή ανάλογων τραγουδιστών στις ταινίες. Το 1956, οι έγχρωμες κινηματογραφικές ταινίες κάνουν τη πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας.


Η δεκαετία 1960-1970 χαρακτηρίζεται δικαίως ως «Χρυσή δεκαετία» του ελληνικού κινηματογράφου. Πλήθος εταιριών ιδρύονται την εποχή αυτή και αναδεικνύονται αξιόλογοι ηθοποιοί, όπως η Τζένη Καρέζη, Ζωή Λάσκαρη, Αλέκος Αλεξανδράκης, Ανδρέας Μπάρκουλης, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Ρένα Βλαχοπούλου, Αλίκη Βουγιουκλάκη και άλλοι πολλοί. Και αυτή την εποχή, οι περισσότερες ταινίες είναι κωμωδίες, ενώ η ρεμπέτικη μουσική της προηγούμενης δεκαετίας δίνει τη θέση της στο λαϊκό τραγούδι. Πολλοί λαϊκοί τραγουδιστές συμμετέχουν και αναδεικνύονται μέσα από τα μιούζικαλ, τις κωμωδίες, αλλά και τις δραματικές ταινίες της εποχής. Ένας από αυτούς είναι ο Ζαμπέτας.

Το 1960 ξεκινά και το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονια, η Μελίνα Μερκούρη βραβεύτηκε στο φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία της στο «ποτέ τη Κυριακή» και ο Μανος Χατζιδάκις πήρε Όσκαρ τραγουδιού για τα «παιδιά του Πειραιά» στην ίδια ταινία. Ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη παίρνει 3 Όσκαρ. Την ίδια εποχή, οι πιο επιτυχημένες εταιρίες παραγωγής είναι η Φίνος Φιλμ και η Καραγιάννης – Καρατζόπουλος.


 Το 1970, η ποιότητα του ελληνικού κινηματογράφου πέφτει δραματικά εξαιτίας της λογοκρισίας της χούντας. Ας μη ξεχνάμε ότι ο κινηματογράφος παίρνει στοιχεία από την ίδια τη ζωή. Για παράδειγμα, η «θεία από το Σικάγο» και ο Θύμιος από το χωριό αντικατοπτρίζουν τη μετανάστευση και αστικοποίηση που παρατηρείται στην Ελλάδα τη δεκαετία 1950-1960. Επίσης, η ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία το όνειρο» (1961), δείχνει ακριβώς πώς ήταν η ζωή εκείνη την εποχή στην Αθήνα.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών στην Ελλάδα, ανήκει στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, γνώρισε διεθνή επιτυχία και είναι η υπολοχαγός Νατάσα της Φινος Φιλμ το 1970.




Γοργόνες και Μάγκες

Minimal&Slow3 Σχόλια
Μια ελληνική ταινία που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι η δημοφιλής «Γοργόνες και μάγκες» της Φίνος Φιλμ, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1968. Οι ηθοποιοί που παίζουν στη ταινία αυτή είναι απλά εξαιρετικοί, όπως ο αγαπημένος μου Χρόνης Εξαρχάκος, ο Φαίδων Γεωργίτσης που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, η Μάρθα Καραγιάννη, η Μαίρη Χρονοπούλου και άλλοι. Ο Βαγγέλης Σειληνός είναι εξαιρετικός στη ταινία αυτή.
Πρόκειται για μια πολύ επιτυχημένη κωμωδία με μοναδικές ατάκες, μουσική και τραγούδια. Η Μαρινέλλα ερμηνεύει εξαιρετικά το γνωστό σε όλους μας «Άνοιξε πέτρα», ενώ η χορογραφία στην οποία συμμετέχουν ο Βαγγέλης Σειληνός, η Μαίρη Χρονοπούλου και η Νόρα Βαλσάμη κλέβει τη παράσταση. Η Μαρινέλλα, όπως και ο Γιάννης Πουλόπουλος που ερμηνεύει επίσης επιτυχίες του Μίμη Πλέσσα στη παρούσα ταινία, αποτελούν τα αηδόνια του ελληνικού τραγουδιού. 
Στη ταινία «Γοργόνες και Μάγκες» αναδεικνύεται η ομορφιά των ελληνικών νησιών και η αθωότητα των κατοίκων τους. Αυτά, βέβαια, πριν αγγίξει τους τόπους αυτούς ο τουρισμός και η σύγχρονη ζωή.  
Ο Γιάννης Βογιατζής, πάντα μοναδικός, παριστάνει με τεράστια επιτυχία τον ντόπιο ταβερνιάρη, που ονομάζεται Παναγής, ο οποίος θεωρείται ο πιο γραμματιζούμενος της περιοχής, έχοντας τελειώσει το δημοτικό. Ο Παναγής, λοιπόν, χρησιμοποιεί τις ελάχιστες λέξεις που γνωρίζει στη καθαρεύουσα εντελώς λάθος, δείχνοντας έτσι στους πρωτευουσιάνους την άγνοιά του.
Η ταινία είχε γυριστεί στην Ύδρα.
Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας!

Genius: Pablo Picasso

Minimal&Slow9 Σχόλια
Όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενη για τη σειρά Genius ανάρτηση, πρόκειται για μια παραγωγή του National Geographic και αφορά τη ζωή σημαντικών προσωπικοτήτων του κόσμου. Κάθε σεζόν περιλαμβάνει κι έναν σπουδαίο άνθρωπο. Στην προηγούμενη σεζόν είδαμε για τη ζωή του Αϊνστάιν. Φέτος, παρακολουθούμε τον τρόπο με τον οποίο έζησε ο σπουδαίος ζωγράφος κι όχι μόνο, Pablo Picasso, ο οποίος όπως κι ο Αϊνστάιν, έζησε την εποχή που οι δικτατορίες, ο φασισμός κι ο ναζισμός ήταν στα φόρτε τους. Κι ο Πικάσο χαρακτηριζόταν για τις αντιφασιστικές κι αριστερές του απόψεις κι ακόμα πιο πέρα, ήταν ενταγμένος στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

Η Γκουέρνικα αποτελεί το σπουδαιότερο έργο του Πικάσο, το οποίο ήταν παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937. Το έργο πήρε το όνομά του από την Κωμόπολη της Ισπανίας Γκουέρνικα, η οποία είχε βομβαρδιστεί από τους Γερμανούς το ίδιο έτος, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου πολέμου. Στον βομβαρδισμό εκείνο ξεκληρίστηκαν όλα τα γυναικόπαιδα και η περιοχή καταστράφηκε. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι και ο Πικάσο είχε προσαχθεί, ένας Γερμανός αξιωματικός τον ρώτησε δείχνοντας τον πίνακα αυτόν: «Αυτόν τον πίνακα εσείς τον κάνατε;» » Όχι, Εσείς!», απάντησε ο Πικάσο με θάρρος.

Όπως ο Αϊνστάιν στην επιστήμη του, έτσι κι ο Πικάσο στη τέχνη του ήταν αντιδραστικός, ασυμβίβαστος, κάτι που δε μπορούσαν να του συγχωρήσουν εύκολα οι άνθρωποι της εποχής του. Αρχικά, δυσκολεύτηκε πολύ να εκφραστεί μέσα από τη τέχνη του, εξαιτίας αυτής της αρνητικότητας των ανθρώπων, ακόμη και του πατέρα του, για την πρωτοτυπία του. Αυτό τον οδήγησε στη προσπάθεια να συμβιβαστεί και να επιχειρήσει να δημιουργήσει έργα που ο κόσμος είχε συνηθίσει να βλέπει κι από άλλους καλλιτέχνες, αλλά αυτό δε κράτησε πολύ. Ο Πικάσο είναι αναμφίβολα ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους του εικοστού αιώνα.