Οι Χριστιανοί της Καππαδοκίας λάτρευαν πολύ τον Μέγα Βασίλειο, τόσο που έκαναν ολόκληρο τελετουργικό για να τιμήσουν τη μνήμη του. Συγκεκριμένα, τη Παραμονή Πρωτοχρονιάς – η Πρωτοχρονιά είναι η μέρα θανάτου του – το βράδυ, με συγκεκριμένες χορευτικές κινήσεις, τραγούδι και αναμμένες δάδες στα χέρια, οι κάτοικοι των Φαράσων κινούσαν να πάνε στη σπηλιά του Αϊ Βασίλη, εκεί δηλαδή που λεγόταν από τους γηραιότερους ότι είχε μονάσει για να σωθεί από τους διωγμούς. Η πομπή κρατούσε όλη νύχτα και μπροστά πήγαινε ο παπάς του χωριού. Η σπηλιά απείχε μόλις μια ώρα από το χωριό κι όταν έφταναν εκεί, ο παπάς έλεγε το απολυτίκιο, άναβαν κεριά, σκούπιζαν τα πόδια τους από το χιόνι, άναβαν φωτιές, κέρναγαν κρασί και πλούσιους μεζέδες και χόρευαν το «Εζ Βασίλη».

Να σημειωθεί ότι η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η Καραμανλήδικη, δηλαδή η γλώσσα που μιλούσαν οι Έλληνες της Καππαδοκίας μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Τούρκους. Αποτελείται από την τουρκική γλώσσα, έχει όμως πάρα πολλούς τοπικούς ιδιωματισμούς και γράφεται στα ελληνικά.