Χοροί Καππαδοκίας

     Οι χοροί της Καππαδοκίας χαρακτηρίζονται από σεμνότητα και είναι τελετουργικοί, καθώς είναι άμεσα επηρεασμένοι από τον Χριστιανισμό.. Εκτός από τους χορούς που προορίζονται για γλέντι, όπως οι καρσιλαμάδες που χορεύονται με κουτάλια, ζίλια ή μικρά ποτηράκια και οι κινήσεις τους είναι όλο χάρη, οι υπόλοιποι χοροί, είναι τελετουργικοί κι έχουν δημιουργηθεί για κάποιο λόγο ή συμβολίζει κάτι από τη καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Καππαδοκίας. 
     Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, το τραγούδι ΚΑΜΑΪ ΒΟΥΡΝΤΟΥΜ ΓΕΡΕ είναι τελετουργικός χορός και γινόταν για έναν και μόνο σκοπό. Τα παλικάρια έπρεπε να εκπαιδευτούν στο σπαθί, χωρίς να τους καταλάβουν οι Τούρκοι. Έτσι, άντρες και γυναίκες στήνονταν κι έκαναν πως χόρευαν με τον τρόπο αυτό και στη μέση τα παιδιά εκπαιδεύονταν στο σπαθί, κάνοντας πως χορεύουν. 
     Ένα άλλο παράδειγμα αποτελεί η ΣΟΥΡΟΥΝΤΙΝΑ με το τραγούδι «Σγουρέ Βασιλικέ μου». Εδώ παριστάνονται στον εξωτερικό κύκλο άντρες Τούρκοι και στον εσωτερικό ένας Έλληνας άντρας με πολλές Ελληνίδες, τις οποίες προσπαθεί να προστατέψει να μην τις κλέψουν οι Τούρκοι. Είναι ένας χορός χωρίς βήματα, αλλά άκρως τελετουργικός.
     Το ΣΕΗΤΑ-ΤΑ είναι ένας ακόμη τελετουργικός χορός που αφορά τον αποχωρισμό της μάνας από τη κόρη όταν πρόκειται να παντρευτεί. Είναι αρχαίος χορός που συμβολίζει τον αποχωρισμό της Δήμητρας από την Περσεφόνη, όταν εκείνη έπρεπε να επιστρέψει στον άντρα της τον Άδη.
     Το ΕΖ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΙ ΝΤΙΠΑΣΧΑ είναι άκρως τελετουργικός χορός, που οι Καππαδόκες χόρευαν καθώς πήγαιναν την Πρωτοχρονιά στην σπηλιά του Αγίου Βασιλείου στην Καππαδοκία για να λειτουργήσουν. Είναι ένας πραγματικά εντυπωσιακός χορός.
     Άλλοι χοροί είναι:

Αυτά είναι μόνο μερικά τραγούδια και χοροί της Καππαδοκίας. Τα περισσότερα εμφανίζονται στην Καραμανλίδικη γλώσσα που μιλούσαν οι Καππαδόκες. 
Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!

Το μεγαλείο του χορού

Όταν ακόμη πήγαινα στο νηπιαγωγείο, οι γονείς μου με έστειλαν να μάθω μπαλέτο για δυο χρόνια. Με το που άρχισα να πηγαίνω στο δημοτικό σχολείο, ξεκίνησα μαθήματα παραδοσιακού χορού, κάτι που εξακολουθώ να κάνω μέχρι και σήμερα, έχοντας κάνει μερικά μόνο διαλείμματα σε ολόκληρη τη ζωή μου. Δε θα μπορούσα, λοιπόν, στο ιστολόγιο μου να παραλείψω θέμα σχετικά με τον παραδοσιακό χορό, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ίσως να συμπεριλάβω παραδοσιακούς χορούς άλλων χωρών.
Αρχικά, ας δούμε τι είναι ο χορός. Χορός είναι η ρυθμική κίνηση, η ενστικτώδης αντίδραση που εξελίχθηκε μέσα από διάφορες πολιτισμικές επιρροές. Μέσα από αυτόν, ο άνθρωπος εκφράζει τα συναισθήματα του. Ο χορός είναι προϊόν του πολιτισμού κάθε λαού και γι’αυτό λαοί με υψηλό πνευματικό επίπεδο έχουν μεγάλη ποικιλία χορών.
Πηγή: thedanceclub.gr
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο χορός ήταν δώρο των θεών στους ανθρώπους για να ξεχνούν τις σκοτούρες τους. Μέσα στους αιώνες, επινοήθηκαν διάφορα είδη χορών, όπως θρησκευτικοί, πολεμικοί, γυμναστικοί και άλλοι. Επίσης, χρησιμοποιούσαν τον χορό ως μέσο εκπαίδευσης των νέων, ακόμη και ως έκφραση της θρησκευτικής τους λατρείας, ως τέχνη στο θέατρο και ως μέσο εμψύχωσης πριν πάνε στον πόλεμο. Δε παρέλειπαν να χορεύουν σε συμπόσια, γάμους, ακόμη και στον θάνατο με θρήνους.
Πηγή: enroi.gr
Στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολλούς παραδοσιακούς χορούς, καθώς και μεγάλη ποικιλία σε αυτούς. Έτσι, οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες, είτε ανάλογα με τον τρόπο που χορεύονται (κυκλικοί, αντικριστοί κλπ), είτε ανά περιοχή (νησιωτικοί, ηπειρωτικοί κλπ), είτε ανάλογα με το φύλο (αντρικοί, γυναικείοι, μικτοί) και άλλα. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον χορό τόσο σημαντικό, που είχαν ορίσει ακόμη και προστάτιδα γι’ αυτόν. Η μούσα Τερψιχόρη απολαμβάνει αυτόν τον ρόλο. 
Κλείνοντας, ας σημειώσουμε πως όταν μαθαίνουμε παραδοσιακούς χορούς, ουσιαστικά μαθαίνουμε τον τρόπο ζωής των προγόνων μας, τον πολιτισμό μας.
Ελπίζω να σας αρέσει το νέο θέμα μου!