Αρκετοί άνθρωποι σήμερα, έχοντας μπουχτίσει από τη μανία του υπερκαταναλωτισμού που κυριαρχούσε μέχρι πρόσφατα στις ζωές μας, στρέφονται στον μινιμαλιστικό τρόπο ζωής. Σε αυτό συχνά συνέβαλε η οικονομική κρίση, αλλά και η ανάγκη πια να ευαισθητοποιηθούμε λίγο και για το περιβάλλον.

Στόχος, λοιπόν, αυτών των ανθρώπων είναι να ανακαλύψουν τι πραγματικά τους κάνει ευτυχισμένους και τι όχι. Αυτός είναι ένας δρόμος μακρύς, αλλά κατά τη γνώμη μου όχι δύσκολος, σίγουρα όμως ευχάριστος. Ένας δρόμος που φέρνει χαρά, ικανοποίηση και τελικά ευτυχία.

Το ταξίδι αυτό έχει ως εκκίνηση το ξεσκαρτάρισμα πρώτα των υλικών αγαθών που έχουμε στον χώρο μας, που δεν έχουν πια πραγματική αξία στη ζωή μας, αλλά που μπορεί να τα κρατάμε από συνήθεια ή δεν έχουμε σκεφτεί καν γιατί τα κρατάμε ακόμη.

30 days of decluttering – Η πρώτη μέθοδος που ακολούθησα

Αν και δεν υπήρξα ποτέ οπαδός του υπερκαταναλωτισμού, η ιδέα του μινιμαλιστικού τρόπου ζωής με δελέασε από την αρχή, κυρίως γιατί λατρεύω την οργάνωση σε σημείο που στρεσάρομαι υπερβολικά όταν αυτή λείπει από τη ζωή μου.

Η πρώτη μέθοδος που χρησιμοποίησα ποτέ (το περασμένο καλοκαίρι) είναι η μέθοδος ξεσκαρταρίσματος των 30 ημερών, μια μέθοδο που εισήγαγαν οι λεγόμενοι «The Minimalists» Joshua και Ryan. Σύμφωνα με αυτή, λοιπόν, για 30 συνεχόμενες ημέρες «διώχνω» από τον χώρο μου πράγματα που δε χρειάζομαι πια με τον παρακάτω τρόπο.

Την πρώτη μέρα δωρίζω ή πετάω ή ανακυκλώνω ένα αντικείμενο που δε χρειάζομαι και δε δίνει αξία στη ζωή μου. Τη δεύτερη μέρα επαναλαμβάνω την ίδια διαδικασία για δύο αντικείμενα. Την τρίτη μέρα εφαρμόζω το ίδιο για τρία αντικείμενα κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο, μετά το πέρας των 30 ημερών, θα έχω ξεφορτωθεί 465 αντικείμενα που δεν έχουν αξία για μένα.

Η αμφιβολία που έγινε πρόκληση

Ο αριθμός αυτός μου φάνηκε εξωφρενικός και με έκανε να γελάσω. Αποκλείεται να είχα στη κατοχή μου 465 άχρηστα για μένα πράγματα. Όμως, θέλησα να δοκιμάσω αυτή τη μέθοδο για να δω που θα με έβγαζε τελικά. Σε τελική ανάλυση, μπορεί να μην έβρισκα αυτόν τον αριθμό άχρηστων για μένα αντικειμένων, αλλά θα αποχωριζόμουν όσα από αυτά τα αντικείμενα θα κατόρθωνα να βρω.

Ξεκίνησα, λοιπόν, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την πρώτη μου μέρα…τη δεύτερη κ.λ.π., βρίσκοντας με μεγάλη ευκολία τα λίγα πράγματα που ήθελα να ξεφορτωθώ.

Καθώς συνέχιζα «το ταξίδι μου» όμως, συνάντησα συναισθήματα που δε περίμενα αρχικά, ενώ ο τρόπος σκέψης μου σχετικά με την κατοχή αντικειμένων άρχισε σταδιακά να αλλάζει.

Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν ικανοποίηση που τα κατάφερνα, έκπληξη που δεν είχα συνειδητοποιήσει τόσα χρόνια ότι κρατούσα πράγματα που δε θα χρησιμοποιούσα ποτέ ξανά ή δεν έδιναν πια κάποια αξία στη ζωή μου.

Όσα αποκόμισα μετά από ένα μήνα.

Και ναι, κατόρθωσα να ξεφορτωθώ 465 αντικείμενα που δε χρειαζόμουν. Σε αυτό, βέβαια, με βοήθησε κι ο άντρας μου που θέλησε να συμμετέχει, αναλαμβάνοντας την εργαλειοθήκη, την αποθήκη, τα αχρησιμοποίητα καλώδια και λοιπό εξοπλισμό.

Όταν ξεφορτωθήκαμε όλα αυτά, ρίξαμε μια ματιά στον χώρο μας κι ένα αίσθημα ανακούφισης κι επιτυχίας μας πλημμύρισε. Οι χώροι φαίνονταν πιο τακτοποιημένοι και άνετοι, ενώ μπορούσαμε να θυμόμαστε με μεγαλύτερη ακρίβεια, αλλά και να βλέπουμε με μεγαλύτερη ευκολία αυτά που είχαμε στην κατοχή μας. Όπως καταλαβαίνετε, ήταν να μη γίνει η αρχή… Το ταξίδι μου προς τον μινιμαλιστικό τρόπο ζωής είχε ήδη ξεκινήσει.

Πολύ θα ήθελα να δω τα σχόλιά σας.

Έχετε εφαρμόσει ποτέ αυτή τη μέθοδο;

Σας κίνησε την περιέργεια;