Τα έργα του Αλ. Παπαδιαμάντη αποτελούν έναν μικρό θησαυρό της κλασικής λογοτεχνίας. Και να φανταστεί κανείς ότι ο μεγάλος Έλληνας πεζογράφος δεν έμαθε ποτέ για τη θέση του αυτή, αφού κανένα δημιούργημά του δεν είχε εκδοθεί όσο εκείνος ήταν στη ζωή. Βασικό χαρακτηριστικό της ζωής του ήταν πως δεν έζησε τον έρωτα, παρά μόνο ιδεατά, όπως παρουσιάζεται στα ερωτικά του διηγήματα.

     Δυο βιβλία διάβασα πρόσφατα, με διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Το ένα έχει τίτλο «Ερωτικά Διηγήματα» και το άλλο «Ναυτικά Διηγήματα». Στο πρώτο από αυτά, συναντά κανείς τον ανεκπλήρωτο έρωτα, ενώ στο δεύτερο βλέπουμε ιστορίες ναυτικών, όπως άλλωστε προδίδει ο τίτλος του βιβλίου.
     Στα «Ερωτικά Διηγήματα» περιλαμβάνονται το «Ερως- ήρως» που περιγράφει τον ανεκπλήρωτο έρωτα ενός νεαρού ναύτη, το «Όνειρο στο κύμα» με την ξεχωριστή εμπειρία ενός βοσκόπουλου που έμελλε να του σημαδέψει τη ζωή και τα «Ρόδινα ακρογιάλια», το εκτενέστερο από όλα. Περιγράφει τις διαφορετικές ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια σπηλιά και διηγούνται. Μέσα από τις ιστορίες αυτές αναδεικνύεται ο ανεκπλήρωτος έρωτας, οι δεισιδαιμονίες των απλών ανθρώπων, τα ήθη και τα έθιμα, οι άνθρωποι στη θάλασσα και στο βουνό.
     Στα «Ναυτικά Διηγήματα» περιλαμβάνονται τα παρακάτω:
     Τ’αγνάντεμα, Κοκκώνα θάλασσα ή το γράμμα της πεθεράς, Το ετήσιο θύμα, Ναυαγίων ναυάγια, οι ναυαγοσώστες, ο Χαραμάδος, τα δύο κούτσουρα, το Γυαλόξυλο, Γυνή Πλέουσα, Άψαλτος, Τα Λιμανάκια, Ο Νεκρός ταξιδιώτης. Όλα αυτά τα διηγήματα έχουν να κάνουν με τη ζωή των ναυτικών και των οικογενειών τους. Μέσα από αυτά ξεδιπλώνονται τα ήθη και έθιμα, οι δεισιδαιμονίες και η εξαιρετικά σκληρή ζωή των ανθρώπων που ζούσαν στα νησιά την εποχή εκείνη.