Μέσα σε δυο μέρες κατόρθωσα να διαβάσω το βιβλίο της Λένας Δουκίδου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Το βιβλίο αυτό βρέθηκε στα χέρια μου κάποια στιγμή μέσα από εφημερίδα. Με ενδιαφέρει εξαιρετικά οτιδήποτε έχει να κάνει με την περίοδο 1967-1974 και την πιο πρόσφατη αντιδικτατορική αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στον φασισμό. Το παρόν βιβλίο αποτελείται από συνεντεύξεις που πήρε η συγγραφέας από μεγάλα στελέχη ( Αριστερά, Κεντρώα, Δεξιά) της αντίστασης κατά της δικτατορίας, λίγο μετά την πτώση της. Δικαίως αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο. Στις σελίδες του βιβλίου αυτού παρουσιάζεται η δημιουργία, δράση ή όχι των αντιδικτατορικών οργανώσεων και κινημάτων από την τραγική ημέρα της 21ης Απριλίου 1967 μέχρι και την πτώση της επτά χρόνια μετά. Εύκολα παρατηρεί κανείς τη δυσπιστία του ελληνικού λαού απέναντι στα αντιδικτατορικά κινήματα και οργανώσεις που δημιουργήθηκαν στους κόλπους του στρατού. Σε αυτό συνέβαλε και η προπαγάνδα του Παπαδόπουλου ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο του στρατεύματος.
Επιπλέον, γίνεται λόγος για παθητική αντίσταση και δίνεται μια ιδέα για τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στις δυο πλευρές και που οδήγησαν στο να πάρουν τα πράγματα την τροπή που τελικά έλαβαν. Τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, ώστε η αντιδικτατορική αντίσταση να πετύχει πολλά περισσότερα από εκείνα που κατόρθωσε να πετύχει και μάλιστα σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά γενική παραδοχή των προσώπων, η αντιδικτατορική αντίσταση της περιόδου 1967-1974 αναμφίβολα κάτι πέτυχε…
3 σκέψεις σχετικά με το “Τι πέτυχε η αντίσταση στη δικτατορία 1967- 1974”
Μου αρέσει πάρα πολύ σε σένα Ειρήνη ότι μελετάς τέτοια ζητήματα. Ειλικρινά σε τιμάει αυτό καλή μου φίλη. Δεν το συναντάς εύκολα σε ανθρώπους της γενιάς σου, εκτός από αυτούς που είναι οργανωμένοι σε κόμματα της αριστεράς.Η Αντίσταση στη χούντα ήταν σημαντική και αγκάλιασε μεγάλο κομμάτι του λαού και κύρια των φοιτητών μας.Θα μπορούσε δε να πετύχει πραγματικά πολλά αν δεν υπήρχε το \»καπέλο\» της μεταπολίτευσης με την επιστροφή Καραμανλή, την ουσιαστική αθώωση όλων εκείνων των κρατικών οργάνων που στήριξαν ενεργά τη χούντα και την νομική τους απαλλαγή. Ακόμα και εκεί η αστική τάξη κατάφερε ένα ακόμα μεγάλο συμβιβασμό προς όφελός της στην κυριολεξία.Καλησπέρα φίλη μου.
Μπράβο για το βιβλίο που έχεις στα χέρια σου. Και που το διάβασες τόσο σύντομα. Ενδιαφέρον έχουν οι ιστορικές πτυχές της δικτακτορίας και όχι μόνο. Ναι ο λαός ουσιαστικά εκτός ολίγων, αντιτάχτηκε στη χούντα και πιστεύω γι αυτό έφυγε γρήγορα και δεν έμεινε όσο στην Ισπανία. Βέβαια υπήρχαν και οι εσωτερικές έριδες αλλά στα μονοκομματικά καθεστώτα που δεν υπάρχει ο αντίλογος αυτά συμβαίνουν και δεν φαίνονται πάντα.Έφυγε πάντως προς μεγάλη μου χαρά Να σαι καλά Ειρήνη μουΤα φιλιά μου
\»(….) Και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως τίποτα δεν αλλάζει και πως αγωνιστήκαμε μάταια, και όταν τολμάμε να υπερασπιστούμε αυτό που κάναμε μας λοιδορούν, μας θεωρούν ξεπερασμένους, κολλημένους και γραφικούς αγνοώντας πως τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή. Για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους, ως οφειλόμενο χρέος προς τους νεότερους, από αυτούς που η χούντα και τα φερέφωνά της τους χαρακτήριζαν εξτρεμιστές, αναρχοκομουνιστές και αλήτες, που είχαν την τύχη και την ατυχία μαζί να ζήσουν και να δημιουργήσουν το φοιτητικό αντιδικτατορικό κίνημα και να βιώσουν τη χαρά και την ηδονή της εξέγερσης, ανεξαρτήτως των επιλογών που έχει κάνει ο καθένας και που βρίσκεται σήμερα. Γιατί ο εξεγερμένος, έστω και για μια φορά στη ζωή του, δε διεκδικεί το δίκαιο μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους (….)\»======Δημήτρης Παπαχρήστος βασικός εκφωνητής του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973. Από το βιβλίο του ( “Το Πολυτεχνείο ζει; 30+1, Όνειρα-Μύθοι-Αλήθειες”
Minimal&Slow 
Μου αρέσει πάρα πολύ σε σένα Ειρήνη ότι μελετάς τέτοια ζητήματα. Ειλικρινά σε τιμάει αυτό καλή μου φίλη. Δεν το συναντάς εύκολα σε ανθρώπους της γενιάς σου, εκτός από αυτούς που είναι οργανωμένοι σε κόμματα της αριστεράς.Η Αντίσταση στη χούντα ήταν σημαντική και αγκάλιασε μεγάλο κομμάτι του λαού και κύρια των φοιτητών μας.Θα μπορούσε δε να πετύχει πραγματικά πολλά αν δεν υπήρχε το \»καπέλο\» της μεταπολίτευσης με την επιστροφή Καραμανλή, την ουσιαστική αθώωση όλων εκείνων των κρατικών οργάνων που στήριξαν ενεργά τη χούντα και την νομική τους απαλλαγή. Ακόμα και εκεί η αστική τάξη κατάφερε ένα ακόμα μεγάλο συμβιβασμό προς όφελός της στην κυριολεξία.Καλησπέρα φίλη μου.
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
Μπράβο για το βιβλίο που έχεις στα χέρια σου. Και που το διάβασες τόσο σύντομα. Ενδιαφέρον έχουν οι ιστορικές πτυχές της δικτακτορίας και όχι μόνο. Ναι ο λαός ουσιαστικά εκτός ολίγων, αντιτάχτηκε στη χούντα και πιστεύω γι αυτό έφυγε γρήγορα και δεν έμεινε όσο στην Ισπανία. Βέβαια υπήρχαν και οι εσωτερικές έριδες αλλά στα μονοκομματικά καθεστώτα που δεν υπάρχει ο αντίλογος αυτά συμβαίνουν και δεν φαίνονται πάντα.Έφυγε πάντως προς μεγάλη μου χαρά Να σαι καλά Ειρήνη μουΤα φιλιά μου
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
\»(….) Και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως τίποτα δεν αλλάζει και πως αγωνιστήκαμε μάταια, και όταν τολμάμε να υπερασπιστούμε αυτό που κάναμε μας λοιδορούν, μας θεωρούν ξεπερασμένους, κολλημένους και γραφικούς αγνοώντας πως τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή. Για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους, ως οφειλόμενο χρέος προς τους νεότερους, από αυτούς που η χούντα και τα φερέφωνά της τους χαρακτήριζαν εξτρεμιστές, αναρχοκομουνιστές και αλήτες, που είχαν την τύχη και την ατυχία μαζί να ζήσουν και να δημιουργήσουν το φοιτητικό αντιδικτατορικό κίνημα και να βιώσουν τη χαρά και την ηδονή της εξέγερσης, ανεξαρτήτως των επιλογών που έχει κάνει ο καθένας και που βρίσκεται σήμερα. Γιατί ο εξεγερμένος, έστω και για μια φορά στη ζωή του, δε διεκδικεί το δίκαιο μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους (….)\»======Δημήτρης Παπαχρήστος βασικός εκφωνητής του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973. Από το βιβλίο του ( “Το Πολυτεχνείο ζει; 30+1, Όνειρα-Μύθοι-Αλήθειες”
Μου αρέσει!Μου αρέσει!